Volendams weerzien met Chris de Burgh (met foto)

Volendams weerzien met Chris de Burgh 

Staatsieportret op zondagavond. Vier mannen in stemmig zwart en grijs: drie Volendammers en een wereldburger uit Ierland, die zijn muziek bij de miljoenen heeft verkocht.

Chris de Burgh is terug op Nederlandse bodem, voor het eerst sinds zijn benefietconcert in Volendam. Een gepast weerzien was geboden. Warme woorden in de catacomben van Ahoy, waar hij over een stief uurtje een concert gaat geven. Handdrukken van herkenning waarin een heel verhaal schuilgaat. Chris de Burgh wordt in Rotterdam voor een half uurtje herenigd met mensen die hem vorig jaar op 15 juni als een grootvorst van barmhartigheid in hun dorpse midden hadden. In de St. Vincentiuskerk in Volendam had hij die dag de sterren van de hemel gezongen, in twintig minuten waren de achthonderd kaarten verkocht. De opbrengst was bestemd voor de slachtoffers van de Nieuwjaarsbrand in 't Hemeltje. ,,Ik zal dat concert nooit vergeten'', zegt De Burgh als hij de Volendamse delegatie om zich heen geschaard weet. ,,Ik heb er sinds die tijd nog vaak aan moeten denken.''

Symbolisch
Om hem te laten zien wat zijn benefiet heeft opgeleverd presenteert Jan Cas Sombroek, de platenwinkelier van Volendam, zijn idool twee symbolische cheques: één voor de revenuen van het concert (33.125 euro) en één voor de, voorlopige, opbrengst van de video en dvd die van het optreden zijn gemaakt (9.000 euro). ,,Wow, that's fantastic'', roept de zanger. Hij mag de cheques meteen doorgeven aan Erik Tuijp, bestuurslid van de Stichting Slachtoffers Nieuwjaarsbrand Volendam. En die is er al even blij mee. Chris de Burgh en Volendam koesteren een bijzondere band. In het vissersdorp gaan ze er nog steeds een beetje prat op dat ze Chris, en dan weet iedereen in Volendam precies om wie het gaat, zo'n 25 jaar geleden hebben ontdekt. Jan Sombroek had bij de platenmaatschappij de elpee 'Far beyond these castle walls' uit de kast getrokken en besloot daarmee zijn dorpsgenoten te indoctrineren.

Emotie
Het was een tijd dat hij nog vijf platenspelers in de zaak had staan. ,,Het is met zijn muziek net als met The Cats'', zegt Sombroek. ,,Je voelt de emotie in de muziek, de melodie. Je voelt meteen: hier zit wat in.'' Toen De Burgh in de jaren zeventig zijn eerste concert in Nederland gaf, in Den Haag, zaten er naar schatting 1300 Volendammers in de zaal, wil de legende (op een zaalcapaciteit van 1800). De rest is geschiedenis. Iedere keer wanneer De Burgh nu nog op Nederlands grondgebied mensen van zijn vibrato en zijn muziek deelgenoot maakt, vraagt hij steevast even waar de Volendammers zitten. Meestal is dat het vak waar de mensen stilletjes zitten te genieten, zegt Sombroek.

,,Nuchter, hè. Zo zijn wij nu eenmaal.'' Liefst hadden ze hem al eens eerder naar Volendam gehaald, maar toen hij midden jaren tachtig met 'Lady in red' een wereldhit kreeg begon vooral de Duitse markt een groot beslag op Chris' agenda te leggen. En sporthal De Seinpaal, dat stond ook niet echt fameus op het affiche van iemand die intussen zo'n veertig miljoen albums aan de man heeft gebracht. Tot zich in de jaarwisseling van 2000/2001 de ramp aan de Dijk voltrok. De Burgh, door de jaren heen vergroeid geraakt met zijn Volendamse aanhang, hoefde geen twee keer na te denken toen hem het verzoek bereikte om ten behoeve van de slachtoffers in de St. Vincentiuskerk op te treden. De live-registratie van dat intieme, akoestische soloconcert is het enige live-optreden van De Burgh dat ooit op video/dvd is uitgebracht.

Fans uit alle hoeken van de wereld, van Australië tot Canada plaatsen daarvoor in Volendam hun bestellingen. De zanger toont zich erg ingenomen met de registratie. ,,Smaakvol gedaan. Erg goed.'' Volgend jaar overweegt hij een kleinschalige tournee langs kerken en kleine kathedralen.

Doorzetten
Hij had het idee al langer, maar het optreden in Volendam heeft hem gestimuleerd om het plan nu maar eens door te zetten. Betekent dat dat hij nog een keer in de St. Vincentius terugkeert? ,,Ik hoop het'', zegt hij. Nee, meer dan dat. ,,Ik ben het wel van plan.'' Handdrukken ten afscheid, want hij moet zo op, voor een vol Ahoy. Nog een paar laatste foto's, wat hartelijke groeten en dan is hij weg. Langs de schaal met haring. Buiten huilt de hemel onbedaarlijk.

Van onze verslaggever TON DE JONG