Speech Suzan van de Roemer i.v.m. expositie "De Kracht van Volendam"
Speech Suzan van de Roemer i.v.m. expositie "De Kracht van Volendam"
In november 2002 ging bij mij de telefoon. Het was Jan Holeman.
Hij vertelde mij over zijn plan om met 27 jongeren uit Volendam een wintersportreis te maken. Hij vroeg mij of ik mee wilde gaan om van deze reis een reportage te maken.Ik zei ‘ja’ en ik heb het geweten....
Na deze week van afgelopen maart stond mijn wereld op z’n kop.
Ik was terecht gekomen in een groep jonge en positieve mensen die het moeilijk heeft gehad, en het waarschijnlijk nog wel eens moeilijk heeft maar altijd is de blik op de toekomst gericht.
Dit heeft mij diep geraakt, tot ontroering aan toe zelfs en besloot dat wat ik had gezien iedereen moest zien. Zodoende heb ik contact opgenomen met iemand van het Anker in Volendam en zei dat ik een plan had. Nadat ik mijn plan had voorgelegd kreeg ik als antwoord ‘vraag het ze maar’. Dat heb ik gedaan en zodoende staan wij hier.
Ik ben trots op deze Volendamse kids dat zij hieraan hebben meegewerkt. Dat zij het vertrouwen in mij hebben en dat ik letterlijk en figuurlijk dichtbij heb mogen komen. De verhalen die zij mij over zichzelf hebben verteld maar ook het feit dat ik met mijn camera op slechts 2 meter afstand heb mogen staan.
Inmiddels is de tentoonstelling nu 2 weken geopend en het is een groot succes. Dat Volendam niet zielig is en dat er een toekomst is na de brand, zoals zij zelf zeggen, hebben we kunnen laten zien. Hier in de Melkweg, een plek waar jong en oud, links en rechts elkaar treffen. Hier waar ook Suzanne Dechert is. Zij heeft vanaf het begin begrepen waar het omgaat.
Afgelopen dinsdag had ik een leuk gesprek met Lou Snoek. Het ging over geluk en het was een leuke discussie. Dwing je geluk af, wacht je het af of overkomt het je? Ik zei hem dat het geluk mij het afgelopen jaar is overkomen.. ...mijn ontmoeting met hen, alle 27. Hij moest lachen en dat begrijp ik. Het geluk wat hen is overkomen, na de afschuwelijke ramp van januari 2001 is dat jullie er waren.
Inmiddels heb ik gevoeld dat Volendam, en voor mij met name deze 27 jongeren, in je hart gaat zitten. Gelukkig ben ik niet de enige.......