Martine Bond, geboren zangeres: volgend weekeinde Edams Singelfestival; eerste cd in oktober (foto)
Bron: NHD
Martine Bond, geboren zangeres: Volgend weekeinde op Edams Singelfestival; eerste cd komt in oktober uit
Dat de muziek als een rode draad door het leven van Martine Bond loopt, is geen toeval. Amper één jaar oud (,,Dat weet ik van mijn moeder’’) liep ze al met een cassettespeler met microfoon rond. Dát was haar favoriete speelgoed. ,,Kinderliedjes? Nee, daar luisterde ik nooit naar. Ik zong mee met BZN, met Carola. Zij was mijn grote idool. Toen wist ik al dat ik ook zangeres wilde worden.’’
Martine Bond, 22 jaar. Ze begon, vanzelfsprekend, in de ’Zangertjes van Volendam’ en nam gitaarles. Ze won als zeventienjarige een soundmixwedstrijd tijdens een fanclubdag van Anouk. Maar wat was ze onzeker toen, in de puberteit. ,,Ik durfde nooit iets te zeggen. Ik leefde in mijn eigen wereldje. Maar het gekke is dat ik daar helemaal geen last van had als ik eenmaal op het podium stond.’’
Een paar jaar geleden werd ze ’ontdekt’ door de in haar geboortedorp enorm populaire 3J’s (Jaap Kwakman, Jan ’Dulles’ Keuken en Jaap ’de Witte’ Schilder), met wie ze nog steeds geregeld optreedt. Verder schitterde ze vorig jaar als Maria Magdalena in de volledig Volendamse versie van de rockopera ‘Jesus Christ Superstar’. ,,We gaan volgende week weer beginnen met de repetities voor de uitvoeringen van volgend jaar. Dat wordt een feest, want wij zijn met elkaar one big happy family. Ik heb er weer erg veel zin in.’’
Droom
Maar eerst treedt Martine Bond zaterdag 23 september voor het eerst op tijdens het Singelfestival in Edam. Ze heeft er al een paar jaar tussen het publiek gestaan (,,Altijd heel gezellig’’), maar nu mag ze solo het podium op als een van de artiesten.
Een droom die werkelijkheid wordt?
,,Als kind droom je daar natuurlijk wel van. Dan fantaseer je over de toekomst. Dat je je muziek aan veel publiek kunt laten horen. Dat veel mensen je cd gaan kopen. Maar ik heb ondertussen wel gemerkt dat dingen altijd anders lopen dan je misschien had verwacht. Wat je wilt, gebeurt niet altijd.’’ En daarom moet je zo veel mogelijk uit het leven halen, vindt Martine. Doen waar je je zelf goed bij voelt. ,,Want het leven is al zo kort’’, beseft ze eens te meer na het overlijden van haar moeder, in maart van dit jaar.
,,Ik had een hele hechte band met mijn moeder. Ja, ik voel haar nog elke dag bij me. Ik weet zeker dat zij zou willen dat ik nóg meer uit het leven haal.’’ Maar zo gemakkelijk is dat ook weer niet als moeder plotseling uit het gezin wegvalt. ,,Mijn moeder verzette ook nog eens bergen werk. Dat is eigenlijk nooit zo tot mij doorgedrongen. Nu moet ik alles samen met mijn vader en mijn broertje zelf doen. Eten koken, wassen, strijken, boodschappen doen in de supermarkt. Huisvrouw, dat is het zwaarste beroep dat er is. Gelukkig krijgen we veel hulp van familie en vrienden.’’
Creatief
Daarnaast werkt Martine twee dagen in de week in de viswinkel van haar opa. De rest van de week houdt ze bewust vrij voor de dingen waar ze met volle teugen van kan genieten: haar vriendschappen én haar passie: met muziek bezig zijn. Tot en met het schrijven van eigen composities, want haar creatieve ambitie reikt verder dan alleen zingen en gitaar spelen. ,,Zodat mijn muziek ook helemaal van mijzelf is.’’ Op het festivalterrein bij de Edamse haven laat Martine Bond, zichzelf begeleidend op gitaar, volgende week een aantal van haar eigen composities horen. Liedjes, die niet onder één muzikaal hoedje te vangen zijn. ,,Er zit rock in, reggae, pop, country. Een beetje relaxte jazz ook.’’
Een aantal van deze ingrediënten is te beluisteren op haar eerste cd die medio oktober in een gelimiteerde oplage lokaal wordt uitgebracht. De cd bevat een aantal ‘bijzondere’ versies van nummers die op het album ‘Bittersweet love’, dat rond de jaarwisseling verschijnt, komen te staan.
Toeval
Martine noemt de Amerikaanse bluesrock-zangeres Beth Hart als een van haar muzikale voorbeelden, maar houdt eigenlijk van alle soorten muziek. ,,Als het maar goede muziek is.’’ Een uitzondering maakt ze voor Ella Fitzgerald, volgens Martine ’de beste zangeres aller tijden’. ,,Ik vind Ella ook nog eens een hele mooie naam. Als ik ooit een dochtertje krijg, gaat ze Ella heten.’’ Dan krijgt het gesprek ineens een spirituele wending. Door de voornaam van de fotografe, die Martine komt portretteren. ,,Ella? Dat kan geen toeval zijn!’’ En dat is het ook niet. Want toeval bestaat niet, vindt Martine. ,,Ik denk dat alles in het leven een reden heeft.’’
Dan moet je beslist De Celestijnse belofte’ van James Redfield eens lezen.
,,Nou ja, zeg!’’, reageert ze. ,,Dat je daar nú over moet beginnen. Die heb ik nét uit.’’
De avontuurlijke bestseller over allerlei toevallige gebeurtenissen die zich op precies de juiste momenten in iemands leven kunnen voordoen, had ze meegenomen naar Bulgarije waar ze onlangs met vriendin Marcella van een weekje vakantie heeft genoten. En waar ze ook een bijzondere, en allerminst toevallige, ontmoeting had met iemand uit Israël.
,,Sinds het overlijden van mijn moeder liep ik rond met een bepaalde vraag in mijn hoofd. Ik bleef daar maar over tobben, want ik kon het antwoord niet vinden. Op een avond zit ik met Marcella in een bar en er komt een groep jongens binnen. Ik raak met een van hen in gesprek en op een gegeven moment blijkt dat hij net zo’n ervaring heeft meegemaakt als ik. Hij vertelde ook hoe hij daarmee was omgegaan. Dat was precies het antwoord waarnaar ik al zolang op zoek was!’’
Mindstate
Toeval of niet: een paar maanden geleden kocht Martine de cd ’Mindstate’ van Pete Philly & Perquisite. ,,Lekkere melodieuze hiphop. Ik heb de laatste tijd heel veel naar die cd geluisterd. Ik wist toen nog niet dat ik op het Singelfestival zou staan. Maar wat denk je? We treden volgende week zaterdag allebei ’s avonds op in Edam!’’
Dat de muziek als een rode draad door het leven van Martine Bond loopt, is geen toeval. Amper één jaar oud (,,Dat weet ik van mijn moeder’’) liep ze al met een cassettespeler met microfoon rond. Dát was haar favoriete speelgoed. ,,Kinderliedjes? Nee, daar luisterde ik nooit naar. Ik zong mee met BZN, met Carola. Zij was mijn grote idool. Toen wist ik al dat ik ook zangeres wilde worden.’’
Martine Bond, 22 jaar. Ze begon, vanzelfsprekend, in de ’Zangertjes van Volendam’ en nam gitaarles. Ze won als zeventienjarige een soundmixwedstrijd tijdens een fanclubdag van Anouk. Maar wat was ze onzeker toen, in de puberteit. ,,Ik durfde nooit iets te zeggen. Ik leefde in mijn eigen wereldje. Maar het gekke is dat ik daar helemaal geen last van had als ik eenmaal op het podium stond.’’ Een paar jaar geleden werd ze ’ontdekt’ door de in haar geboortedorp enorm populaire 3J’s (Jaap Kwakman, Jan ’Dulles’ Keuken en Jaap ’de Witte’ Schilder), met wie ze nog steeds geregeld optreedt. Verder schitterde ze vorig jaar als Maria Magdalena in de volledig Volendamse versie van de rockopera ‘Jesus Christ Superstar’. ,,We gaan volgende week weer beginnen met de repetities voor de uitvoeringen van volgend jaar. Dat wordt een feest, want wij zijn met elkaar one big happy family. Ik heb er weer erg veel zin in.’’
Droom
Maar eerst treedt Martine Bond zaterdag 23 september voor het eerst op tijdens het Singelfestival in Edam. Ze heeft er al een paar jaar tussen het publiek gestaan (,,Altijd heel gezellig’’), maar nu mag ze solo het podium op als een van de artiesten.
Een droom die werkelijkheid wordt?
,,Als kind droom je daar natuurlijk wel van. Dan fantaseer je over de toekomst. Dat je je muziek aan veel publiek kunt laten horen. Dat veel mensen je cd gaan kopen. Maar ik heb ondertussen wel gemerkt dat dingen altijd anders lopen dan je misschien had verwacht. Wat je wilt, gebeurt niet altijd.’’ En daarom moet je zo veel mogelijk uit het leven halen, vindt Martine. Doen waar je je zelf goed bij voelt. ,,Want het leven is al zo kort’’, beseft ze eens te meer na het overlijden van haar moeder, in maart van dit jaar.
,,Ik had een hele hechte band met mijn moeder. Ja, ik voel haar nog elke dag bij me. Ik weet zeker dat zij zou willen dat ik nóg meer uit het leven haal.’’ Maar zo gemakkelijk is dat ook weer niet als moeder plotseling uit het gezin wegvalt. ,,Mijn moeder verzette ook nog eens bergen werk. Dat is eigenlijk nooit zo tot mij doorgedrongen. Nu moet ik alles samen met mijn vader en mijn broertje zelf doen. Eten koken, wassen, strijken, boodschappen doen in de supermarkt. Huisvrouw, dat is het zwaarste beroep dat er is. Gelukkig krijgen we veel hulp van familie en vrienden.’’
Creatief
Daarnaast werkt Martine twee dagen in de week in de viswinkel van haar opa. De rest van de week houdt ze bewust vrij voor de dingen waar ze met volle teugen van kan genieten: haar vriendschappen én haar passie: met muziek bezig zijn. Tot en met het schrijven van eigen composities, want haar creatieve ambitie reikt verder dan alleen zingen en gitaar spelen. ,,Zodat mijn muziek ook helemaal van mijzelf is.’’ Op het festivalterrein bij de Edamse haven laat Martine Bond, zichzelf begeleidend op gitaar, volgende week een aantal van haar eigen composities horen. Liedjes, die niet onder één muzikaal hoedje te vangen zijn. ,,Er zit rock in, reggae, pop, country. Een beetje relaxte jazz ook.’’
Een aantal van deze ingrediënten is te beluisteren op haar eerste cd die medio oktober in een gelimiteerde oplage lokaal wordt uitgebracht. De cd bevat een aantal ‘bijzondere’ versies van nummers die op het album ‘Bittersweet love’, dat rond de jaarwisseling verschijnt, komen te staan.
Toeval
Martine noemt de Amerikaanse bluesrock-zangeres Beth Hart als een van haar muzikale voorbeelden, maar houdt eigenlijk van alle soorten muziek. ,,Als het maar goede muziek is.’’ Een uitzondering maakt ze voor Ella Fitzgerald, volgens Martine ’de beste zangeres aller tijden’. ,,Ik vind Ella ook nog eens een hele mooie naam. Als ik ooit een dochtertje krijg, gaat ze Ella heten.’’ Dan krijgt het gesprek ineens een spirituele wending. Door de voornaam van de fotografe, die Martine komt portretteren. ,,Ella? Dat kan geen toeval zijn!’’ En dat is het ook niet. Want toeval bestaat niet, vindt Martine. ,,Ik denk dat alles in het leven een reden heeft.’’
Dan moet je beslist De Celestijnse belofte’ van James Redfield eens lezen.
,,Nou ja, zeg!’’, reageert ze. ,,Dat je daar nú over moet beginnen. Die heb ik nét uit.’’
De avontuurlijke bestseller over allerlei toevallige gebeurtenissen die zich op precies de juiste momenten in iemands leven kunnen voordoen, had ze meegenomen naar Bulgarije waar ze onlangs met vriendin Marcella van een weekje vakantie heeft genoten. En waar ze ook een bijzondere, en allerminst toevallige, ontmoeting had met iemand uit Israël.
,,Sinds het overlijden van mijn moeder liep ik rond met een bepaalde vraag in mijn hoofd. Ik bleef daar maar over tobben, want ik kon het antwoord niet vinden. Op een avond zit ik met Marcella in een bar en er komt een groep jongens binnen. Ik raak met een van hen in gesprek en op een gegeven moment blijkt dat hij net zo’n ervaring heeft meegemaakt als ik. Hij vertelde ook hoe hij daarmee was omgegaan. Dat was precies het antwoord waarnaar ik al zolang op zoek was!’’
Mindstate
Toeval of niet: een paar maanden geleden kocht Martine de cd ’Mindstate’ van Pete Philly & Perquisite. ,,Lekkere melodieuze hiphop. Ik heb de laatste tijd heel veel naar die cd geluisterd. Ik wist toen nog niet dat ik op het Singelfestival zou staan. Maar wat denk je? We treden volgende week zaterdag allebei ’s avonds op in Edam!’’