Wensen

Wat ooit begon met een wens voor een bruiloft, is inmiddels gevorderd tot een column in het landelijke tijdschrift 100%NL. Dat had ik niet kunnen denken toen ik begon met een ouderwets kots, poep- en plasverhaal over een vriend die ging trouwen. Daarna volgden nog tientallen wensen voor derden. Totdat ik niet meer aan mijn werk toekwam. Aangezien het allemaal `liefdewerk oud papier' was, leek het me verstandig hier maar weer mee te stoppen.

Niet in de laatste plaats vanwege enkele uit de hand gelopen wensen die de sfeer op de bruiloft niet echt verhoogden. Niet dat ik daar iets aan kon doen ik verzon `de punten' immers niet - maar in een ultieme poging de verstoorde relatie nog enigszins te redden ging een: `Ja maar, Ed Guyt heeft dit allemaal bedacht', makkelijk over de tong.

Vervolgens liep diezelfde Ed Guyt twee weken met een kogelvrij vest rond. Dat wensen een meerwaarde kunnen zijn voor een feest, staat echter als een paal boven water. En als creatieve geesten zoals Jenny en Monique Smit hun relaties aanboren en Jaap Jongbloed weten te strikken voor een wel heel originele versie van `Het leukste meisje van de klas' (Het kleinste ventje van de klas, red.), dan rollen de tranen al snel over je wangen van het lachen. 'En iedere dag sprong de hele klas over dit hekje, behalve één...'

Toen mijn broer ging trouwen stond ik in mijn eentje op het podium. Als tweede kind, waren mijn ouders blijkbaar even helemaal klaar met kinderen. Het leek een moeilijke avond te worden, want via zijn werk zaten er ook twintig Duitsers en Polen in de zaal. Dat betekende niet alleen dat er in 't Winkeltje 5 flessen Wodka moesten worden geleend, maar ook dat ik met een taalbarrière zat.

Ik besloot een list te bedenken. In mijn beste Duits legde ik uit dat ik wanneer ik mijn arm opstak, ze heel hard moesten gaan lachen. Na wat te hebben geoefend waren mijn Duitse en Poolse vrienden er helemaal klaar voor. Op ieder moment dat ik na een aantal zinnen de lachers niet op mijn hand had, stak ik mijn arm omhoog. Een Duits buldergelach (hohoho), steeg dan op uit de zaal. Dit werkte weer op de lachspieren van de Volendammers. Zelden heb ik meer succes geoogst als op die bruiloft. Of het moet die ene keer zijn dat Jan Jaap van der Wal me op het podium riep en me de microfoon gaf, in de veronderstelling dat ik helemaal dicht zou klappen. Na dat mijn eerste grap over het `loopje' en de manier van praten van Klaas de Beer insloeg als een bom, kreeg ik de smaak te pakken. Terwijl de minuten verstreken zag ik dat Jan Jaap steeds meer moeite had zich een houding te geven, terwijl ik alle dorpsfiguren van Volendam systematisch `afwerkte'.

Dat was toch weer even een BSPT '95 momentje. Zaterdag hoop ik er weer een te hebben als ik weer het podium op mag in De Jozef om een van de beste Volendammer bands aller tijden aan te kondigen. Door een andere opstelling zijn er weer 50 kaarten beschikbaar, dus je kan er nog bij zijn. Misschien doen ik dan nog wel even een klein `wensje'.