Beetje dom
Alle mannen kennen ze we!. De zogenaamde High School films over jongens vol testosteron die op zoek gaan naar meiden, slipjes en drank. In mijn tijd had je Porky's Pretpark en Screwballs en in mindere mate Revenge of the Nerds. Later - toen ik al aan het Zen mediteren was bij mijn goeroe Jaap Nol en BSPXT' 95 was - kwam de film American Pie uit.
Om een indruk van deze film te geven, zal ik een scene beschrijven. Omdat een maagdelijke jongen van een vriend heeft gehoord dat de gemeenschap aanvoelt als een `warme appeltaart', wordt hij niet veel later in de keuken met een warme appeltaart in zijn kruis betrapt door zijn va- der.
Altijd lachen natuurlijk. Na tien jaar vonden de makers van deze kwaliteitsfilm het de hoogste tijd voor een vervolg: 'The Reunion'.
En laat ik nou door een goede klant worden uitgenodigd voor de galapremière. Gelukkig kon ik mijn maat Staubach overtuigen dat het echt een hele leuke film was en samen gingen we op weg naar Pathe Arena. Helaas zat ik nog weer eens te bellen en zag ik de afslag te laat. Daar- door kwam mijn band in een kuil en had ik een lekke band. Omdat we al bijna te laat waren, reed ik met een luid klapperende band de garage in. Allemaal behulpzame mensen wezen me erop dat mijn band lek was en we hadden in ieder geval de aandacht van hele garage.
Daarna gingen we snel naar de film en duurde het niet lang voordat ene Jim zijn pielemuis vastzat tussen een laptop. Aan- gezien wij vier linkerhanden hebben en nog een probleempje hadden met de band, besloten we de film na een kwartier te laten voor wat het was. We slopen de bioscoop uit.
Helaas stond daar nu juist onze gastvrouw te praten. Na een korte begroeting zeiden we dat we even naar de WC gingen (lekker slim). Nadat we de bioscoop weer waren in gegaan, besloten we het nog eens te proberen door de nooduitgang linksachter in de zaal.
Dan zouden we vast via een trap ongezien naar buiten kunnen. Wat we echter niet wisten, was dat gelijktijdig met het ope- nen van deze deur alle lampen in de zaal aan gaan. Met de blikken van honderden mensen op ons gericht, verontschuldigden we ons dat we dachten dat dit uitgang was en gingen weer zitten. De lampen gingen weer uit en de film ging verder. Na afloop van de film moesten we de band nog 'even' verwisselen.
Helaas paste ons gereedschap niet op mijn bouten. De ANWB had het over anti- inbraak bouten, waar speciaal gereedschap bij hoorde. In opperste nood belden we toen maar (om 11 uur 's avonds) Staubach zijn vader. Dat is een soort Bob de Bouwer, dus als die het niet kan maken ben je kansloos. Na een half uur was hij gearriveerd. Met zijn nagel pulkte hij een plastic dopje van de bout en toen bleek ons gereedschap ineens wel te passen. Sta je dan, samen 80, een man van in de zeventig compleet voor niks uit zijn bed te hebben gebeld.
Voor een verhaal vol blunders en leedvermaak hoef ik helaas niet naar de MM. Ik heb genoeg aan mijn eigen leven...