In 2003 en 2004 heeft de toen actieve bewonersvereniging van het Ye een aantal voorstellen ingediend bij De Wooncompagnie. compleet met uitgebreide tekeningen, adviezen en commentaar. Ideeën over de bestaande trappen, fietsenstallingen, loopbruggen en liften en een mooie gemeenschappelijke ruimte. Daar is nooit wat mee gedaan. Sterker nog: "we moesten ons er maar niet mee bemoeien"
Wat er nu is gebeurd is de lelijkste en slechtste oplossing. Bedacht vanachter het bureau door een jong architectje dat nooit zelf op het Ye is geweeest. Wat zou dat nou gekost hebben ? Van enig vooroverleg of inspraak met de bewoners is geen sprake geweest.
"We wachten eerst het eindresultaat af" is de dooddoener naar St. Juttemis. Alles went.
Moraal van dit verhaal. Het Ye (bijvoorbeeld) is niet van of voor de bewoners maar van de - almachtige - Wooncompagnie.
Omdat de Wooncompagnie geen anti-grafitti-beleid heeft (ze geven er niks om en doen er niets aan dat alles wordt volgeklad) kunnen de bewoners zelf verf kopen en een zaterdagochtendje gezelig schilderen. In een kleur en/of thema naar keuze.
Overigens gaan de bewoners niet geheel vrij-uit. Ze hadden de bouw van die liftschacht midden in hun tuintje moeten voorkomen en/of stil kunnen leggen.
Maar ja.........betrokkenheid en actie.......is veel gevraagd in deze tijden van ieder-voor-zich-God-voor-ons-allen. Dus nu hebben zij ongevraagd en ongewild zo'n lelijk ding voor hun deur en de Wooncompagnie de maandelijkse huurverhoging: 46 x 12 x hoeveel euro per jaar. Want zo'n lift levert op.
's Avonds de deur op slot, de gordijntjes dicht en de tv. hard aan. Hopen dat morgen alles er nog staat. Je vooral nergens mee bemoeien, niks ondernemen en je mond dichthouden. 't Loon van de angst.
Vroeger was de WoonCompagnie een cooperatieve woningclub van- en voor de bewoners. Verdwaald dus.