Captain Tildo & Friends doen ‘Tommy’ van The Who (update video's)

Update
Nu ook de 'encore' en'reprise' video geplaatst.

Artikel dd 23 april 2012
De Engelse band The Who, bestaande uit zanger Roger Daltrey, gitarist Pete Townshend, bassist John Entwistle en drummer Keith Moon, maakte in 1969 de rockopera ‘Tommy’. Het verhaal van Tommy: Captain Walker, officier in het Britse Leger, wordt tijdens de Eerste Wereldoorlog als gesneuveld beschouwd. Kort hierna brengt z’n vrouw hun zoon Tommy ter wereld. Vier jaar later, in 1921, komt Captain Walker echter weer thuis en hij komt er achter dat zijn vrouw een ander heeft.

Captain Walker vermoordt deze minnaar voor de neus van Tommy. Tommy moet van z’n ouders beloven dat hij niets gezien en gehoord heeft. Een getraumatiseerde Tommy neemt het letterlijk en wordt doofstom en blind. We volgen Tommy op zijn zoektocht naar genezing die leidt langs o.a. Uncle Ernie, Cousin Kevin, The Acid Queen, The Docter, Sally Simpson, enz. Ook komt Tommy er achter dat hij heel goed is in ‘flipperen’. De problemen van Tommy blijken van psychologische aard te zijn. Na z’n genezing wordt hij een soort ‘heilige’ en probeert hij zijn volgelingen zich (tijdelijk) te laten verblinden en doofstom te maken om geestelijk op een hoger niveau te komen. Zíjn volgelingen komen echter tegen hem in opstand en laten hem in de steek.

Op zaterdagavond 21 april gaven Captain Tildo & Friends in de PX een prima uitvoering van deze Rockopera. De band bestond uit Werner Veerman (gitaar), Dick de Boer (gitaar en de informele ‘leider’ van het geheel), Marcel Beek (gitaar), Ruben Tuijp en Frans Keizer (toetsen), Peter Smit (drums). Voor de zangpartijen zorgden Edwin Zwarthoed, die zei dat hij nog nooit zoveel publiek had gehad  (Roger Daltry/Tommy), Johan Keizer (Pete Townsend), Jan Kies Schilder (Pinball Wizard), Kees Nor (Uncle Ernie), Jan de Witte (Cousin Kevin) en Lenny Guyt (Acid Queen). Het achtergrondkoor werd gevormd door Candy Mühren, Annie Kras en Jan Molenaar.

De PX was voor deze gelegenheid omgebouwd tot een nachtclub. De indeling, met hoge en lage tafels, zorgde voor een intieme sfeer. Verder was er veel werk gemaakt van het licht (veel effecten), van de aankleding van het podium (met o.a flipperkastattributen), van de special effects en werden via een scherm beelden vertoond uit de gelijknamige film. Een compliment aan het Productiehuis PX, Bianca Vos, Frank Bond, Johan de Wit, Henk en Patrick Mühren, Tandeloos, Kees Koning, Kees Tuijp en Jan Schilder, is hier zeker op z’n plaats.

Zowel het publiek als de artiesten genoten volop. Nummers als ‘Christmas’, ‘See Me, Feel Me’, ‘Pinball Wizard’, ‘Tommy Can You Hear Me?’, ‘I’m Free’ en de knaller ‘We’re Not Gonna Take It’ werden vol overgave gebracht. Edwin Zwarthoed deed z’n geweldige prestatie uit Jesus Christ Superstar nog eens dunnetjes over (o.a. een prachtig gezongen ‘Welcome’), Dick de Boer bleek een gitaarvirtuoos te zijn en de man die aan de touwtjes trok, Jan Kies Schilder sprong over het podium als een jonge hond, Kees Nor liep constant met een grote glimlach rond in z’n ochtendjas, Jan de Witte is en blijft een groot talent en Lenny Guyt bewees wederom over een dijk van een stem te beschikken (maar dat is voor de kenners geen verrassing meer).

Johan Keizer liet horen dat het zonde is dat hij gestopt is als zanger, Werner Veerman speelde, compleet met zwaaiende armbewegingen, als Pete Townsend in z’n beste dagen en Peter Smit deed Keith Moon compleet vergeten. Voeg daarbij het ijzersterke achtergrondkoor, het goede spel van de andere muzikanten (prima baspartijen van Marcel Beek) en het zal duidelijk zijn dat er sprake was van een meer dan geslaagde avond.

Nadat Tommy was afgelopen kwam er nog een 3^e set waarin nagenoeg alle hits van The Who werden gespeeld. Bij het slotnummer ‘My Generation’ stond iedereen op het podium. Het was een prima finale van een geweldige avond. Het zou toch echt zonde zijn van al het werk en de honderden uren repeteren die er in zijn gestopt als de uitvoering van Tommy slechts eenmalig zou zijn.

Recensie: Joop Gijzen
Foto's: Cor van der Meer