Filmhuis Edam 14 februari: “IO SONO L’AMORE” (foto's)
14 februari 2013: “IO SONO L’AMORE”
Regie en script : Luca Guadagnino
Cast: Tilda Swinton, Flavio Parenti, Alba Rohrwachter, Edoardo Gabriellini, e.a.
Speelduur: 120 minuten Land/Jaar Italië 2009
Waar: Kosterij Grote Kerk Edam
Hoelaat: 20:15 uur
Op donderdag 14 februari kunt u kijken naar de Italiaanse film “Io Sono l’ Amore” (Ik ben de Liefde) van de regisseur Luca Guadagnino. Een indrukwekkend visueel portret van een aristocratische schatrijke familie in verval, een familie met een eigen gedragscode, waaraan de hoofdpersoon Emma weet te ontsnappen om zich over te geven aan een passievolle romance.
De stijl van de film is barok, vol overdaad en soms wat kitscherig, de muziek soms bijna bezwerend, maar het grote gebaar past wel bij dit virtuoos gefilmde melodrama. Alles lijkt mooi en aangenaam, maar de schijn bedriegt. De openingsbeelden zijn wat dat betreft veelzeggend. Het is koud en donker en het sneeuwt in Milaan. Voortekenen die niet wijzen op een goede afloop. En een grote familie gesitueerd rondom een enorme eettafel is in veel films vaak een voorbode van een groot onheil. De gespannen eensgezindheid rond de tafel vormt menigmaal het begin van het uiteenvallen van die familie.
Een glansrol is weggelegd voor de Britse steractrice Tilda Swinton, die als Emma getrouwd is met de zoon van een rijke Milanese textielfabrikant. Emma komt oorspronkelijk uit Rusland en hoewel zij zich uitstekend heeft aangepast aan het welgestelde Italiaanse milieu, blijft zij een buitenbeentje. Zij hoort er niet echt bij en dat laat zij merken ook.
Tijdens een diner ter ere van de verjaardag van de oude Recchi, de godfather van de familie, geeft deze te kennen dat hij de onderneming wil overdragen aan zijn zoon Tancredi en zijn oudste kleinzoon Eduardo. De oude man heeft nogal een hoge dunk van zichzelf, want zoals hij zelf zegt, zijn er twee mannen nodig om hem te vervangen. De overdracht van zijn textielimperium vormt de opmaat tot een reeks ingrijpende veranderingen die uiteindelijk de teloorgang van deze industriële familie tot stand brengen.
Maar het echte verhaal gaat over Emma, de ijzige Russische die zich langzaam losweekt uit dit kille formele milieu. De “coming out” van haar lesbische dochter geeft haar het laatste zetje om weer ruimte te maken voor verlangens en oprechte gevoelens en een eigen passie na te jagen. Die passie dient zich aan in de vorm van een getalenteerde jonge kok, Antonio, met wie haar zoon een restaurant wil beginnen.
Verleid door zijn kookkunst valt Emma voor Antonio en verandert de film van een ongemakkelijk familiedrama in een gepassioneerd liefdesverhaal.
In de kruidentuin van Antonio belandt Emma in zijn armen en laat zich als een Lady Chatterly helemaal gaan in een seksuele roes. De impressionistisch gefilmde vrijscènes in de natuur worden getoond met veel bloemen, planten en insecten en dat alles in een gefilterd licht. De rusteloze beelden staan in scherp contrast met de strenge, afstandelijk gefilmde openingsbeelden. En ja, misschien is de barokke stijl wat erg veel van het goede, maar aan de andere kant vraagt zoveel visuele rijkdom om bewondering.
De slotscènes van de film, waarin nog een aantal dramatische gebeurtenissen plaats vinden, zijn wat gekunsteld en minder overtuigend. Maar het sublieme spel van Tilda Swinton, die in deze film laat zien hoeveel zij in haar mars heeft, doet de minder sterke punten snel vergeten. Overdaad, culinair genot, passie, fraaie beelden van Milaan en van het Italiaanse landschap en de indringende muziek, het maakt “Io Sono l´Amore” tot een waarlijk bewonderenswaardige film.
