Roman Danielle van der Stap over Nieuwjaarsbrand (foto)

Angstvallig probeerde zij de naam `Volendam' in haar pennenvruchten te omzeilen en in ontmoetingen met dorpelingen durfde zij niet het achterste van haar tong te laten zien. Bang voor het harde oordeel. Totdat de kracht van die ontmoetingen en haar omgeving haar vertelden dat het beter was 'open' te gaan en te delen. Een toevallige confrontatie met één van die dorpelingen vormde immers min of meer de aanleiding tot haar roman, die zich afspeelt rondom de Nieuwjaarsbrand. „Ik ben steeds terughoudend geweest, want ik wil geen graantje meepikken van de Nieuwjaarsbrand", zegt auteur Daniëlle van der Stap over haar eind april te verschijnen boek 'Het Stille Verdriet'.

„Ik besef me maar al te goed dat de ramp nog steeds een heel gevoelig onderwerp is en daarom ga ik er ook met de grootste voorzichtigheid mee om. Zo heb ik de personen een andere naam gegeven. Het boek was namelijk in eerste instantie alleen bedoeld voor de betrokkenen van de ramp en de mensen in mijn direct naaste omgeving. Maar gedurende het schrijfproces, werd ik me ervan bewust dat het voor een veel groter publiek geschikt zou zijn."

Rugzak

Als een berg zag de Zuid-Hollandse er tegen op, om haar geheim prijs te geven. „'Je gaat er té voorzichtig mee om', kreeg ik laatst teruggekoppeld. Je kunt wel leuk een verhaal schrijven waardoor je al flink wat ballast kwijt bent, maar dan ben je er nog niet. Je moet er ook over durven te praten met de mensen hier, pas dan wordt je rugzak echt een stuk lichter', kreeg ik te horen van iemand in Volendam. En dat is iets waar ik al jaren tegenop zie. Bang om mensen te kwetsen, om ze weer te confronteren met het grote verdriet, bang om met mijn talent dat ik liever niet had willen hebben naar buiten te treden." Eigenlijk begon de levensloop van het boek in de vorige eeuw. „Ik kampte al tien jaar met chronische vermoeidheid, veroorzaakt door 'hoog gevoeligheid', toen in 2006 werd vastgesteld. Door die vaststelling en bewustwording kwam mijn gave ik vind het woord vreselijk en noem het liever talent tot ontwikkeling. Ik was er niet blij mee, eigenlijk nog steeds niet. Ik wil gewoon zijn, heb het daarom ook lange tijd weggestopt. Uit angst voor het onbekende. Het is immers niet tastbaar. Er zijn genoeg anderen die er mee willen scoren, maar ik ben een type wat alles wil verklaren."

In 2007 ging zij een dagje uit naar Amsterdam en Volendam met haar collega's van het wijkcentrum uit haar woonplaats De Lier. „Eigenlijk wilde ik langer in Amsterdam blijven, maar we moesten door naar Volendam. Daar gebeurde iets opmerkelijks. In het begin van mijn ontwikkeling 'zag' ik overleden familieleden van mezelf. Maar toen we in de buurt kwamen van wat achteraf bar De Hemel bleek te zijn, voelde het alsof er een wind tegen me aanblies en mijn buik draaide als het ware om. Ik voelde angst en flinke paniek, probeerde het los te laten, wilde er niets van weten. Maar het was een voorteken." „Eén van de collega's wilde graag even op de begraafplaats kijken en daar waar ik op andere begraafplaatsen meteen onrust voelde, daar voelde ik nu rust." Dat ene dagje uit kreeg maanden later een vervolg. „In 2008 ging ik naar een optreden en ontmoette ik een Volendamse muzikant. Ineens kwam er een familielid van hem tij me'. Zijn opa, met een boodschap. Ik deed het af als grote onzin. Ik dacht: ze zien me aankomen met die boodschap. Maar een week later werd ik overrompeld en liet die opa me plots allerlei beelden van de Nieuwjaarsbrand zien. Heel echt en eng. De opa zei ook dat ik mensen mocht helpen."

„Ik wist niet wat ik er mee aan moest. Heb ik de hulp ingeroepen van een medium. Ik ging wel steeds vaker naar Volendam, ontmoette er allerlei mensen. Over mijn ervaringen schreef ik regelmatig in een dagboek. In het afgelopen jaar heb ik een aantal blogs op het web gepubliceerd."

Open huis

„Drieënhalf jaar geleden ben ik ook een eigen praktijk begonnen, maar de werkzaamheden zijn langzaam maar zeker stil komen te liggen. Want het vaker naar Volendam gaan, bracht telkens veel emoties met zich mee en om die te dragen, dat was heel moeilijk. Want ik proefde soms de rooksmaak van die rampnacht in m'n mond, zag slachtoffers om me heen, die graag iets wilden doorgeven aan nabestaanden. Dagelijks voelde ik me vreselijk benauwd, eigenlijk nog steeds. Ik heb hulp gezocht, want ik moest er blijkbaar iets mee. Het was echt open huis bij mij, 'ze' kwamen steeds. Heb ik regressietherapie gedaan. Dat maakte duidelijk dat ik in een vorig leven hier heb gewoond, dat verklaard waarschijnlijk de band die ik met Volendam heb. Ik wil niet dat zweverige en zocht steeds naar het waarom, naar verklaringen en ben daarom ook een opleiding effectieve intuïtie gedaan. Een opleiding om op een praktische manier met spiritualiteit om te gaan."

In mei 2011 begon zij aan haar boek. „Daarmee koos ik er voor om mijn innerlijke strijd te laten zien. Het is mijn ontwikkeling, maar verweven met wat hier speelt. Gaandeweg kregen mensen in de gaten dat de blogverhalen die ik beschreef, zich hadden afgespeeld in Volendam en toen ik vertelde dat ik een boek was begonnen, kwamen de reacties, waaronder die van Kapper Aart Bijvoet. Ze adviseerden me er mee naar buiten te gaan." Haar spirituele ervaringen, aangevuld met de verhalen van anderen, zijn vertaald in een roman. „Niets is verzonnen. Sommige personen hebben een ander geslacht gekregen. Het is nieuw voor mij dat ik geen blad voor de mond neem. Ik ben normaal gesproken voorzichtig, maar benoem in het boek wel de gevoelens van diverse personen. Volendammers praten veel over elkaar, maar zouden meer met elkaar moeten praten."

„Ondertussen heb ik ervaringen gedeeld met mensen hier. Ik mag ook dingen doorgeven via het boek. Met dat boek hoop ik een voor mij geestelijk zware periode af te sluiten, dat er acceptatie komt bij mezelf. Ik heb 'het' en ik moet leren er blij mee te zijn."

Ontwikkeling

„Volendam en haar inwoners zijn van grote waarde geweest voor mijn ontwikkeling. Het heeft iets van een haatliefdeverhouding die ik met dit dorp heb. Ik voel me er altijd krachtig en ontspannen, maar iedere keer gebeurde er ook wel iets heftigs, waardoor ik dan weer wel verder kwam in mijn ontwikkeling. Een ontwikkeling die ik zo graag wilde tegenhouden. Toch wist ik diep van binnen dat de bezoekjes aan Volendam goed waren. Ik wilde immers van die vervelende blokkade in mijn keel af, kunnen leven zonder angsten en genoeg energie hebben om dagelijkse dingen te kunnen volbrengen. De vele 'toevallige' ontmoetingen in de afgelopen jaren met de inwoners hier, hebben ervoor gezorgd dat ik mijn diepste angsten onder ogen moest durven komen. Onbewust hebben de mensen mij hier dus geholpen om mijn ware identiteit en talent naar boven te laten komen. Waarvoor ik enorm dankbaar ben."