Familie Keizer (Harmonie): ‘Domweg gelukkig aan de Dijkgraaf Poschlaan!’ (foto)

Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl

In deel 13, over twee zeer tevreden bewoners, oud-uitbaters van de Harmonie, An en Jan Keizer.

Voor Jan en An Keijzer is het bijna drie jaar geleden dat ze in een aanleunwoning van de Meermin kwamen te wonen. In het begin iets waar ze misschien niet om stonden te springen, maar inmiddels zouden ze niet anders meer willen. Een gesprek over het venten, de Harmonie en hoe ze nu gewoon tevreden zijn.

“Ik had de nodige operaties en ziekenhuizen achter de rug en ik kon niet meer thuis blijven wonen,” vertelt Jan Keijzer. “Je moet dan wel en wij hebben het geluk gehad dat hier een plekje vrij kwam. Je bent hier op jezelf en als er wat is, trek je aan het rode draadje en staat er zo een zuster voor de deur.” De ruime kamer met balkon is gelegen aan de Dijkgraaf Poschlaan. “Vooraf hadden we gehoopt dat we aan deze kant kwamen te wonen! Als mijn man alleen maar naar bomen in de tuin kan kijken, verveelt hij zich dood!” aldus An.

Stuk vrijer geworden

Voordat het echtpaar in de Meermin kwam, woonden ze in een huurwoning aan de Achterhaven. “Een heerlijk huis met zalige tuin, maar op het laatst kon mijn man slecht uit de voeten,” vertelt An. “Nu kan hij lekker naar beneden om een kopje koffie te drinken en een praatje te maken met oude bekenden in de zaal. Zelf ben ik daardoor ook een stuk vrijer om mijn eigen dingen te doen omdat ik me geen zorgen hoef te maken over mijn man.” In de zomer gaat het echtpaar graag fietsen. Jan heeft een speciale driewieler waarop hij dit nog goed kan. “Het is heerlijk! We fietsen dan achterlangs het Motel en via  Volendam weer terug. Al met al zijn we gewoon heel erg tevreden met hoe ons leven er nu uitziet. Het is ook een kwestie van een knop omzetten. Je hebt geen keuze, je moet gewoon tevreden zijn dus dat zijn wij ook.”

Thuishaler

Ruim vijfentwintig jaar lang waren Jan en An de eigenaar van de Harmonie. Jan: “Voor mij was dat een vanzelfsprekende keuze, ik ben erin geboren!” Dat is overigens niet helemaal waar, Jan is namelijk geboren in Brabant. Na enkele dagen stierf zijn moeder in het kraambed. Omdat zijn vader al vijf kinderen had, werd Jan door een oom en tante thuisgehaald in Edam. “Ik vond het heel normaal om twee vaders te hebben. Mijn vaders waren halfbroers, mijn biologische vader heette Keijzer, mijn andere vader Huisink. Voor veel Edammers werd ik dus Jan Huisink, maar mijn echte naam is dus Keijzer.” An vult aan: “toen we de aankondiging deden van ons huwelijk, hebben we er voor de zekerheid maar beide achternamen bij gezet.”

De Harmonie

Op 15 maart 1920 kocht de vader van Jan voor een bedrag 7600 gulden de Harmonie, compleet met volledige café inventaris. In 1944 werd er naast het café een slijterij geopend. “Mijn vader ventte ook nog met textiel langs de deur. Omdat ik er niet eentje voor een baas was, nam ik die handel van hem over . Dat was echt een gouden tijd. Eerst ging ik de weg uit met een grote bakfiets, later met een auto. Ik was zo vrij als God in Frankrijk. Ik kwam elke dag op allerlei verschillende plekken en maakte avonturen mee. Maar al snel kregen steeds meer mensen een snorfiets of auto en merkte ik dat het venten een aflopende zaak werd. Ik heb er nog even over getwijfeld om een textielwinkel in Volendam te openen, maar dan moest ik helemaal opnieuw beginnen, terwijl ik het café van mijn vader zo kon overnemen. Daar heb ik dus voor gekozen tot we de zaak in 1988 verkochten.”

De politiek

In de Harmonie waren regelmatig vergaderingen van verschillende politieke partijen. Jan: “Elke partij dacht altijd dat ik lid van hun partij was. Ik zei dat ook en iedereen geloofde dat. Daardoor mocht ik altijd meedoen met de rondvraag en in verkiezingstijd hing ik van iedereen de papieren in het raam.”

Unieke avond!

An: “Een andere leuke herinnering is de avond van de Elfstedentocht van 1985, toen Van Bentum won. Er reed toen ook een Edammer mee, Jongsma, dus iedereen kwam bij ons kijken. De zaak zat helemaal vol! We hadden zelfs geen glazen meer, de borrels werden in bierglazen geschonken! Er waren nog wel glazen, maar die stonden in de winkel maar daar konden we niet bijkomen. Na afloop stond in de krant: Dat we dit nog mogen mee maken: Jan Huisink heeft geen glazen meer!”

Nooit meer weg

Het jaar van een andere beladen Elfstedentocht, 1963, is ook belangrijk voor het echtpaar. Dat jaar leerde ze elkaar kennen. Jan: “Ik had een oom en tante in Tilburg. Mijn tante paste op een baby van een collega van An en zo zijn wij elkaar tegengekomen. De winter van 1963 kwam An voor het eerst een keer naar Edam. Ik haalde haar op van het Centraal Station en toen begon het al te krokken (lichte sneeuwval). Ik ben als een gek naar huis gereden en een dag later konden we Edam niet meer uit door de sneeuwstorm.” An: “Ik moest toen mijn werk bellen en die zeiden: hou je moeder voor de gek! Maar we konden echt geen kant op! Ik ben een week gebleven om uiteindelijk nooit meer weg te gaan.”