The Bucket List
Enige tijd geleden kreeg ik de tip om eens de film 'The Bucket List' te bekijken. Een aandoenlijke film over twee oude zieke mannen die samen alles gaan doen, dat ze altijd nog hadden willen doen. Het lijstje waar al die plannen op staan noemden ze 'The Bucket List.' Lang voordat ik deze film te zien kreeg, had ik al een dergelijk lijstje.
Een ambitieus lijstje dat geen enkele rekening hield met mijn fysieke en vocale beperkingen. Het lijstje heb ik als puber opgesteld en langzaam aan ben ik aardig op weg. De reden dat ik weer aan dit lijstje denk, is omdat ik deze week ineens oog in oog stond met Sterretje uit `Oh Oh Cherso.' Samen stonden we op een kunstijsbaan in Leidschendam. Gekscherend zette ik een foto op Facebook met de tekst `Schaatsen met Sterretje, mijn Bucket List is compleet.'
Terwijl ik dit typ denk ik terug aan mijn eerdere afgestreepte punten van mijn echte Bucket List. Ik moest en zou als zanger optreden op een groot popfestival. Ik had mijn zinnen gezet op het in die tijd buitengewoon populaire Polenpop. Aangezien ik over buitengewoon beperkte vocale kwaliteiten beschik, was mijn eerste taak het vergaren van muzikaal talent om me heen.
Mijn zoektocht begon in de Chardo ( nu Arnolds). Daar werkte ene Werner Veerman. Werner was wat wij toen een `gaal gekke naaier' noemden en stond wel open voor een muzikaal avontuur met dat gekke ventje dat de hele dag achter de `gokkast' stond.
Hij had wel drie eisen. Na het oefenen moest ik minimaal 2 keer midden in de nacht op het IJ een paar honderd gulden voer in het water gooien. Vraag me niet waarom, maar dat deed hij wel vaker. Zijn tweede eis was dat de band Dr. Duin zou gaan heten. Uren hebben we gelachen om die naam. Waarom weet ik nou nog niet, maar in die tijd wist ik wel meer niet. De derde eis was dat hij mocht drummen. Dit was raar, want hij was een begenadigd gitarist.
Met een drummer een gemarkeerde zanger, gingen we op zoek naar een gitarist. In die tijd stond Dick de Boer op eenzame hoogte. Dat ze hem vroeger `stick' noemden, vonden we een interessante bijkomstigheid. Dick kon ons jeugdige enthousiasme (samen waren we geestelijk 20) niet weerstaan en de volgende dag stonden we bij John Kirrie zijn ouders voor de deur. Met Dick in de gelederen kon John geen nee meer zeggen en hadden we ook een basgitarist in ons midden. Na de eerste repetitie leek mijn droom in duigen te vallen. Ik kon niet zingen, ik kon geen maat houden en mijn timing was bedroefd. Diezelfde avond nog stond ik bij Benito Bond zijn ouders voor de deur. `Benito je moet onze band reanimeren, anders wordt het niks.'
Benito stemde toe en we begonnen te oefenen. Uiteindelijk mocht ik na lang onderhandelen één nummer zingen. Hoewel zingen, het nummer van Osdorp Posse was meer praten, dan zingen. Het optreden werd een aaneenschakeling van rariteiten. We stonden met maskers op van Ridge en Thorne uit The Bold and the Beautiful. De toen nog langharige Edwin Pannekeet liep het hele optreden door met een bezem over het podium en mijn enige liedje ging wanhopig de mist in. Na het eerste couplet was ik de tekst kwijt en daarna kwam het niet meer goed. Maar ik stond er mooi wel, tussen al dat muzikale talent. Werner zat op `bloot barst' en helemaal goud geschilderd achter het drumstel. Niet zo erg, maar zo stond hij de volgende dag ook weer in de Chardo.
De moraal van dit verhaal? Mijn Bucket List is nog niet af, dus Volendam houdt voorlopig nog even last van me. Bij voorbaat excuses...
P.S.: Het door een rioolbuis heen kruipen en van een podium aflazeren, stonden niet op mijn Bucket List...