Gregory Page blaast 78 toeren koffergrammofoon nieuw leven in
Vrijdagavond 17 mei waande je je zowaar in de jaren ’20 en ’30 van de vorige eeuw. In Pop- en Cultuurtempel PX trad namelijk Gregory Page op. Voor veel mensen wellicht een tamelijk onbekende, maar niet voor Volendam. Hier wist men al dat men een avond kon verwachten vol nostalgie en melancholie. De PX was dus extra sfeervol ingericht (aparte tafelsetting, waxinelichtjes, enz) en omgebouwd tot een bruisende nachtclub uit de ‘Roaring Twenties’ om zodoende een beetje bij de droomwereld van Page te kunnen aansluiten.
Het voorprogramma werd verzorgd door Melanie Jonk, die op de toetsen werd ondersteund door haar eigen Cor Bakker, alleskunner Sebastian Mol. Wat een talent heeft die meid toch! Ze zong o.a. ‘Lay Down Beside Me’ van Alison Krauss en ‘What's Been Going On’ van Amos Lee. ‘One And Only’, in de uitvoering van Adele, bezorgde het publiek kippenvel en Melanie een groot applaus. Een primeur: “De volgende keer zing ik minimaal één eigen liedje.” Ook is het me nu duidelijk waarom Melanie zo’n ‘plaatje’ is, ik heb namelijk haar moeder Jacqueline ontmoet. Melanie Jonk; een van de grootste talenten van Volendam. Na haar prima optreden was het de beurt aan Gregory Page.
Gekleed in een keurige smoking werd hij begeleid door 2 rasmuzikanten, Josh Hermsmeier op drums en Sky Ladd op piano. Page is geïnspireerd door de muziek van o.a. Al Bowlly, Billie Holiday, Benny Goodman en Cole Porter. Dat hij het liefst in de jaren twintig en dertig van de twintigste eeuw had geleefd was al direct te horen bij z’n eerste liedjes. Het klonk soms als de filmmuziek die vroeger bij ‘stomme’ zwart-wit films als achtergrond werd gedraaid en soms leek de muziek zo te komen uit een 78 toeren koffergrammofoon die hij op zolder vond. Page: "Ik ben geen popster en maak geen vluggertjes-muziek. Mijn liedjes hebben iets ouds en iets nieuws. Mijn muziek is rustig en romantisch. Melancholie is een uitermate belangrijk aspect van mijn liedjes. Ik ben een dagdromer die verlangt naar een simpelere, langzamere tijd.”
De ene keer met behulp van een oude microfoon (en dito geluid) en dan weer gebruikmakend van een scheepshoorn, zong hij liedjes als ‘Heart Strings’, ‘Just To Get Away From You’ en ‘That’s You’. Hij bezorgde het publiek een prettig gevoel van nostalgie aan herinneringen die we eigenlijk nooit hadden. Luister maar eens naar z’n laatste album ‘Shine, shine, shine’ (met Big band). Schitterende ‘oude’ muziek in een nieuw jasje. Page ging in gesprek met z’n publiek en praatte met ontzettend veel droge humor, als een volleerd conferencier, de avond aan elkaar. Het publiek vond het prachtig, was muisstil, en genoot van de melancholieke muziek en de ongedwongen sfeer. Page zou ruim een uur spelen, maar had het zo naar z’n zin in Volendam dat het concert bijna 2 uur duurde. Een heerlijk avondje uit en voor mij een van de leukste concerten van de laatste jaren.
