Volendams pianotalent zondag op ’vliegende vleugel’ tijdens pianowandeling door Edam

ZATERDAG Piano gespeeld, zoals bijna iedere dag. Ik ben begonnen in maart 2006, vlak nadat ik met mijn vader in het Concertgebouw Mozarts ’Zauberflöte’ had bezocht. Met name de piano trok me aan. Thuis stond er eentje uit de negentiende eeuw waarvan een aantal toetsen ontbrak. Daarop begon ik te spelen. Na anderhalf jaar kwam er een nieuwe: een Brother. Daar ben ik inmiddels ook een beetje ’uitgegroeid’. De klank is wat metaalachtig. Het instrument leent zich prima voor mijn favoriete muziekstijl ragtime, maar minder voor de muziek van mijn geliefde componist Bach. Vroeger was ik een Mozart-freak, maar ik heb nu meer met Bach. Zijn stijl, barok, trekt me enorm aan. De stukken zitten ingenieus in elkaar, haast als een uurwerk. Eens per week krijg ik les van Gustaaf Schulz, dé kerkorganist van Volendam. Ik kom uit een muzikale familie. Mijn vader, Berrie Maurer, is gitaarleraar en speelt in de bruiloftband Kleintjes Pils. Hij is gek van The Beatles, niet voor niets ben ik vernoemd naar drummer Ringo Starr. Zelf ben ik helemaal niet zo’n Beatles-fan, ik heb gewoon meer met klassieke muziek en jazz. Mijn vader vindt dat ik elke dag moet oefenen, maar ik word nooit door hem gepusht. Komt waarschijnlijk door zijn eigen opvoeding. Zijn vader, mijn opa dus, was Dick Maurer, voormalig voetballer en trainer van FC Volendam. Die zag dat mijn vader een voetbaltalent was en zat hem altijd gigantisch achter zijn vodden aan. Zelf kan ik totaal niet voetballen. Ik was drie toen mijn vader een bal naar me schoot, maar ik was veel te druk met bloemetjes plukken.’’ ZONDAG ,,Veel gelezen, ik houd van literatuur, en afgesproken met mijn vriendin. Zij komt ook uit het dorp, maar is net als ik geen doorsnee Volendammer. Wij zijn wat alternatiever, denk ik. Ik houd niet zo van het groepjesgebeuren. Ik vind het accent mooi, maar spreek het zelf niet. Terwijl mijn ouders toch echt volbloed Volendammers zijn. Onze familiegeschiedenis fascineert me, ik heb laatst nog een grote stamboom gemaakt. Drie van mijn vier grootouders hebben een Duitse achternaam: Maurer, Lautenschütz en Deitmers. Puur toeval, volgens mij. De vierde heet Steur. Steuren zijn van oudsher creatieve mensen met humor. De Lautenschützen, de familie van mijn moeder, kwamen begin negentiende eeuw vanwege de economische crisis in Duitsland naar Volendam. Ik denk niet dat het Duitse bloed dat door mijn aderen stroomt invloed heeft gehad op mijn liefde voor klassieke muziek. Maar ik ben wel een germanofiel.’’ MAANDAG ,,Tweede pinksterdag, dus geen school. Een lekkere pyjamadag. Chatten met mijn vriendin en vrienden. En veel piano gespeeld. De set van komende zondag geoefend. Ik doe een stuk Mendelsohn, dat is prachtig op een vleugel. Maar ik ga vooral ragtime spelen. Dat is pianomuziek uit het begin van de twintigste eeuw die bij stomme films werd gespeeld. Het is in feite de eerste echte muziekstijl uit Amerika, een smeltkroes van negermuziek en muziek uit de zogenaamde beschaafde Westerse wereld. Muziek die verbroedert.’’ DINSDAG ,,Naar school. We werken naar de vakantie toe, heerlijk. Ik kan makkelijk leren maar dat is ook mijn valkuil: ik ben daardoor een beetje lui. Ik had naar het gymnasium gekund, maar daarvoor ben ik te chaotisch. Kom altijd net op tijd binnen of net te laat. Kan gelukkig wel een potje breken bij de leraren, maar mijn klasgenoten vinden het wel eens irritant. We hebben een grote klas met dertig leerlingen, maar ik ben nogal op mezelf. Ik heb andere interesses als de anderen, dan ben je al snel een buitenbeentje. Terwijl ik vind dat juist de mensen die anders zijn, Volendam zo mooi maken. Ik houd van poezie en luister naar Drs. P, mijn grote idool. Zijn teksten zijn geweldig. Ik heb al zijn platen.’’ WOENSDAG ,,Naar school, piano gespeeld en voorbereid op het mondeling tentamen Cambridge-Engels van vrijdag. Dat staat los van mijn opleiding, maar staat wel goed op mijn cv. Cambridge-Engels gaat verder dan het Engels dat ik op het vwo krijg. Je moet volzinnen gebruiken, jezelf kunnen uiten. ’s Avonds kwam mijn vader thuis met een doos vol foto’s van zijn moeder, Akkie Deitmers. Zij stierf al in 1969, hij heeft er dus nauwelijks gekend. Mooi om te zien dat hij er zich zo in verdiept, ook die interesse delen we dus.’’ DONDERDAG ,,Eerste vier uur vrij en daarna tot laat naar school. Ik zou na het vwo wel naar het conservatorium willen. Ik wilde altijd concertpianist worden, maar ik zou ook wel wat in de jazz willen doen. Maar misschien word ik ook wel leraar Nederlands of Geschiedenis, ik ben er nog niet helemaal uit. ’s Avonds komt mijn vriendin langs. Uiteraard ook nog even piano gespeeld.’’ VRIJDAG ,,Naar Amsterdam voor het tentamen Cambridge-Engels. Vol vertrouwen, want ik sta op het vwo een 8,3 gemiddeld. ’s Avonds wellicht even naar het Songwriters Guild in PX. Er is zó veel muzikaal talent in Volendam. Of ik er zelf niet wil spelen? Ik kan niet zingen. Mijn moeder vindt dat ik de nieuwe Drs. P moet worden, haha. Ik heb zin in de pianowandeling, vind het een hele eer dat ik gevraagd ben om op de vliegende vleugel te spelen. Ze hadden ook één van de vele buitenlandse toppers kunnen vragen. Ik ben benaderd door de organisatie, en die waren weer getipt door een fotograaf die me had zien spelen. Optreden doe ik niet vaak, hooguit op Koninginnedag of een muzikale avond op school. Het is de bedoeling dat de kar met daarop mijn vleugel om half twee gaat rijden en dan een rit door de stad maakt, om te eindigen in de wintertuin in de Kapsteeg. En nu maar hopen dat het weer een beetje meewerkt.’’