Bromet in Waterland: streberigheid en afzwemmen

Als moeder van vier kinderen heb ik inmiddels heel wat uur doorgebracht op de tribune van het zwembad in Monnickendam. Eigenlijk niet eens met heel veel tegenzin. Vooral bij de jongste, nu bezig met haar A-diploma, zit ik daar elke week wel lekker rustig. Geen andere jengelende kinderen, want die zijn groot genoeg om thuis te blijven, even een rustig moment op vrijdag als er weer een drukke week achter me ligt.

De tribune van het zwembad is met glas afgescheiden van de zwemmende kinderen. Kinderen kunnen wel zwaaien naar hun ouders maar je kunt niet met elkaar praten. En dat is maar goed ook. De zwemmeesters en juffen doen er alles aan zo min mogelijk contact te hebben met de ouders. Je levert je kind af aan het begin van de doucheruimte waar ze worden opgehaald door de badmeester. Praten met de badmeester is onmogelijk, omdat er altijd douchende kinderen staan tussen het zwembadpersoneel en de ouders. Voor de ouders is dat wel even wennen, want even tussendoor vragen hoe ver je kind al is, is er niet bij. Ik geef het zwembad daarin groot gelijk. Veeleisender ouders dan ouders op de tribune van het zwembad zijn er niet. Ze vinden dat het te langzaam gaat, dat de meester het niet goed genoeg doet en dat hun kind nu al lang naar het volgende badje had moeten gaan. Ik hoor het wekelijks aan op de tribune.

Zelf heb ik me voorgenomen zonder verwachtingen af te wachten. Op een dag zal ook mijn jongste het felbegeerde afzwembriefje in haar natte handen hebben. Maar mijn geduld wordt op de proef gesteld dit keer. Al vier keer heeft de zwemmeester mij uit eigen initiatief opgebeld. Een unicum. Mijn dochter blijkt snel afgeleid, is erg speels want erg jong en het duurt allemaal wat langer dan normaal. Elk gesprek zei ik tegen de meester dat ik geduld had en dat ze op een dag wel zal kunnen zwemmen. Want ik ben natuurlijk niet zo'n streberige ouder als die andere ouders.

Een keer per maand is het kledingzwemmen, een belangrijk moment, vooral voor de ouders. Dan wordt bepaald wie er af mag zwemmen. De ouders turen door het glas. Wat zegt de meester aan het einde van de les? Kijkt je kind blij? Mag er eindelijk worden afgezwommen? Vorige week was het weer zover. Mijn dochter mocht weer niet afzwemmen. Ik betrapte mezelf op een lichte teleurstelling. Ook streberigheid is mij niet vreemd. Misschien volgende maand dan. En wat zal ik het missen.

laurabromet@gmail.com
Twitter @LauraBromet