Bromet in Waterland: staycation

De nieuwste trend is de 'staycation', vakantie vieren terwijl je thuis blijft. Een verschijnsel dat ingegeven is door de crisis maar zeker ook geholpen wordt door het mooie weer deze week.
Zondagavond deed ik het ook.

Samen met mijn tienjarige dochter, mijn vriendin en haar zoon van twaalf gingen we na het eten naar Watergang. Bijna dagelijks rijden we langs Watergang over de Jaagweg, maar lopen door Watergang doe ik zelden. Terwijl het zo schilderachtig is. En de Jaagweg hoor je bijna niet. Aan het eind van Watergang kun je het Varkensland inlopen. Via een bruggetje bereik je het weiland en als je van witte paal naar witte paal loopt door het gras kom je uiteindelijk in Broek in Waterland. Het eerste stuk gaat over een pad door een rietkraag waar we een klein zwart konijntje tegenkwamen. Na de rietkraag volgen twee hoge bruggen. Als je er boven op staat kun je uitkijken over het Varkensland maar zie je aan de andere kant ook hoe dichtbij Amsterdam is.

Halverwege Watergang en Broek in Waterland is een bosje. Sinds dit voorjaar is er een steiger gemaakt bij het bosje waar toen wij er liepen een bootje lag. Vanaf de hoge brug voor het bosje kon ik in de boot kijken: het bed in de boot was al opgemaakt. De eigenaar van de boot zat op de steiger met een petroleumlamp voor als het donker zou worden. Maar eerst zou hij de zon nog zien ondergaan. Ik vroeg hem hoeveel wandelaars er die dag al waren gepasseerd. Het waren er tien. Ik vond dat veel, maar de botenman niet.

We liepen verder. Door het bosje waar twee nieuwe picknicktafels stonden. In het bosje geen vuilnisbak, maar wel zakdoekjes in de struiken. Geen aantrekkelijke plek om uit te rusten. We liepen verder door de weilanden naar Broek in Waterland waar we de Noordmeer in liepen. Een volgend weilandpad liep langs een moerasbosje naar Overleek. Er vlogen twee roofvogels. Via Overleek liepen we terug naar Ilpendam. We waren anderhalf uur weg van huis geweest en sliepen 's nachts heerlijk in ons eigen bed, maar de wandeling bracht ons hetzelfde plezier als een wandeling in de Alpen. Alleen dan zonder de lange rit over de autobahn, gewoon in ons eigen Waterland. Zolang de zon schijnt ben je eigenlijk gek om hier weg te gaan.

Laura Bromet