Omwonenden bouwlocatie aan de Van Disweg in Broek in Waterland wantrouwen gemeente

Open­slaan­de deu­ren, een mooie zo­mer­se dag, een fluis­ter­boot­je - hond op de voor­plecht - glijdt voor­bij. Een klein pa­ra­dijs, die woon­ark van Astrid van Mier­lo aan de Noord­meer­weg in Broek in Wa­ter­land. Een prach­tig uit­zicht over de wei­lan­den van Wa­ter­land; aan de ho­ri­zon piekt de to­ren van de Gro­te Kerk van Mon­nic­ken­dam. Aan de over­kant van de vaart voor Van Mier­lo's ark graast een paard­je. Idyl­lisch. Maar niet lang meer: er komt een woon­wijk pal voor de deur. Zuur voor de be­wo­ners rond het wei­land - met uit­zon­de­ring dan van de ei­ge­naar die een stuk­je verder­op woont. Dat er ge­bouwd gaat wor­den aan de Drs. J. van Dis­weg lijkt ze­ker, maar het twist­punt is het aan­tal wo­nin­gen.

De ei­ge­naar en de ge­meen­te gaan uit van 15 wo­nin­gen, de om­wo­nen­den hou­den vast aan 13 (zie ka­der). Ze zul­len zich tot aan de Raad van Sta­te ver­zet­ten te­gen het bouw­plan, zeg­gen ze. Te­leur­stel­ling over­heerst. Na­tuur­lijk om­dat ze hun fan­tas­ti­sche uit­zicht en de rust kwijt­ra­ken, maar ook over de rol van de ge­meen­te Wa­ter­land en de ge­meen­te­raad in het ver­haal. Astrid van Mier­lo kaart­te de zaak aan in de raads­ver­ga­de­ring van 4 ju­li, waar­in het Ste­den­bouw­kun­di­ge Pro­gram­ma van Ei­sen (SP­vE) op de agen­da stond. Ze sprak de raad toe over hal­ve waar­he­den, ver­gis­sin­gen, on­juis­te in­schat­tin­gen door amb­te­na­ren, on­zorg­vul­dig­he­den. En over on­ver­schil­lig­heid ten aan­zien van hun be­lan­gen.

,,De pro­ject­lei­der van de ge­meen­te zei dat hij ook on­ze be­lan­gen ver­te­gen­woor­dig­de, maar daar heb­ben we nooit iets van ge­merkt. Het was al lang van te­vo­ren ge­re­geld dat er geen be­sluit ge­no­men zou wor­den op 4 ju­li, maar dat het door­ge­zet zou wor­den naar de raads­ver­ga­de­ring in sep­tem­ber. Zo'n Rob Schrö­der (VVD-frac­tie­voor­zit­ter, red.) die kof­fie ging drin­ken tij­dens mijn in­spraak. Te­nen­krom­mend vond ik dat, je voelt je to­taal voor schut ge­zet.'' Het ver­trou­wen in de ge­meen­te is tot een diep­te­punt ge­daald. Buurt­be­wo­ner Ma­ri­an­ne Ro­sen­berg kan dat al­leen maar be­a­men: ,,Het he­le pro­ces is vreemd ver­lo­pen, ze ko­men con­ti­nu op be­slui­ten te­rug. Eerst wa­ren het acht wo­nin­gen, la­ter der­tien, nu zes­tien.''

Ui­t­ein­de­lijk ko­men ge­meen­te en ont­wik­ke­laar uit op 15 wo­nin­gen. Vol­gens wet­hou­der Pa­trick Kools een ver­min­de­ring van 16 naar 15. De om­wo­nen­den zien dat an­ders. Astrid van Mier­lo: ,,Dat klopt dus ab­so­luut niet, het is van der­tien naar vijf­tien ge­gaan.'' Het la­co­nie­ke ant­woord van Kools daar­op in de ge­meen­te­raad: ,,Dat is een an­de­re in­vals­hoek, bei­de zijn cor­rect.''