Volendam aan het Comomeer

Het zal 2008 ge­weest zijn, in de buurt van het Co­mo­meer. Bij de ba­lie van de cam­ping staat een man. Blon­de ste­kels, oor­bel­le­tje, sport­broek­je en een on­mis­ken­baar ac­cent. 'Een Vo­len­dam­mer', con­sta­te­ren wij met ge­noe­gen. En: 'Als je er een­tje ziet, zijn er meer.'

En ja­wel, na­dat de tent staat, blijkt een veld­je ver­der­op een vol­le­di­ge Vo­len­dam­se en­cla­ve te zijn neer­ge­stre­ken. 'Dit is een 'gaal' mooie cam­ping' en de om­ge­ving is ook al 'zoe ar­rug mooi'. En even het 'breg­ge­tje' over en je kunt 'be­droe­vend lek­ke­re' piz­za's eten.

Ze ko­men er al ja­ren. En nee, het is een fa­bel­tje dat ze met de he­le straat op va­kan­tie gaan. Er staan ook fa­mi­lie en vrien­den. 'Uit het he­le dorp dus.'

De cam­ping­baas is er blij mee. Zijn Vo­len­dam­se vrien­den ge­ven geld uit als wa­ter, blij­ven het liefst de he­le dag bij hun tent zit­ten en hou­den de boel pri­ma schoon. Al­leen die mu­ziek... 'Vin­den jul­lie dat nou echt mooi?'

We blij­ven hier nog ja­ren, meent de en­cla­ve. Ze mo­gen nog ja­ren blij­ven, vindt de cam­ping­baas over zijn pen­si­oen­voor­zie­ning. Het beeld van de han­den­wrij­ven­de ei­ge­naar kwam gis­te­ren zo­maar langs toen ik het vol­gen­de las: '22 Vo­len­dam­se ge­zin­nen zijn na ve­le ja­ren op een Enk­hui­zer cam­ping ver­trok­ken.' On­te­vre­den. Ze staan nu in Bid­ding­hui­zen. Sa­men.

Hoe zou het aan het Co­mo­meer zijn?