Martine Bond heeft een duidelijke voorkeur voor melancholie

,,Siem Kees heeft me ge­vraagd om wat zo­mer­se, pop­py lied­jes te zin­gen. Maar hij weet ook wel dat ik dat niet in mijn re­per­toi­re heb.'' Het zijn dui­de­lij­ke woor­den van Mar­ti­ne Bond. Om de ca­fé­baas te vriend te hou­den, heeft ze toch wat vro­lij­ker num­mers in­ge­stu­deerd. Daar­uit blijkt al snel dat haar re­per­toi­re­keu­ze de juis­te is.

De Vo­len­dam­se Mar­ti­ne tim­mert al en­ke­le ja­ren aan de weg als sin­ger-song­wri­ter en niet zon­der suc­ces. En­ke­le ja­ren ge­le­den zong ze 'He­art­be­a­t' in voor een te­le­vi­sie­re­cla­me - ze brengt het nu ook ten ge­ho­re, met meer ge­laagd­heid. Ze heeft een dui­de­lij­ke voor­keur voor het me­lan­cho­lie­ke­re gen­re. In bij­na al­les wat ze zingt, zo­wel num­mers van ei­gen hand als co­vers, lijkt ze te ver­lan­gen naar een be­ter be­staan of een mooi­e­re plek. Een ge­bro­ken hart, een te ster­ke, niet los te we­ken lief­de of te snel ver­strij­ken­de tijd zijn te­rug­ke­ren­de the­ma's. Ze lijkt een soort on­rust in zich te heb­ben, die ook naar vo­ren komt in de me­lo­die­ën die ze schrijft: veel be­we­ging en tal­rij­ke gro­te spron­gen heen en weer. De tek­sten drukt ze soms in­ge­to­gen zin­gend uit, maar in vrij­wel ie­der lied laat ze ook het ach­ter­ste van haar tong zien in flink aan­ge­zet­te fra­sen. De ei­gen­han­di­ge gi­taar­be­ge­lei­ding volgt voort­kab­be­lend haar stem.

De vro­lij­ker lied­jes, waar Siem Kees Slegt om vroeg, krij­gen door haar op het mee­sle­pen­der re­per­toi­re ge­train­de stem een enigs­zins dra­ma­ti­sche uit­stra­ling. Bij­voor­beeld 'La isla bo­ni­ta', van Ma­don­na, be­gint ze vol goe­de moed met een bre­de lach, maar ze ver­vormt haar stem zo dat die niet na­tuur­lijk meer klinkt. Het helpt niet dat ze dit lied van blad zingt. Een wat me­cha­ni­sche uit­voe­ring is het re­sul­taat. Na en­ke­le fra­sen keert ze naar haar ei­gen stijl te­rug, zo­dat het num­mer vol ver­lan­gen naar een prach­tig ei­land ein­digt. Haar ei­gen lied­jes pas­sen Mar­ti­ne het best. Dan hoeft ze geen moei­te te doen om de juis­te emo­tie op te roe­pen en ze weet pre­cies wat ie­der woord en el­ke noot be­te­kent. Dit neemt niet weg dat ze lied­jes van an­de­ren goed naar haar hand weet te zet­ten. Zo­als een over­wel­di­gend door- en in­ge­leefd 'La ma­ma', dat Cor­ry Brok­ken naar ons land bracht.