Woodstock herleeft op ijsbaan
In augustus 1969 vond in de U.S.A. het wereldberoemde muziekfestival Woodstock plaats. Drie dagen lang kon er worden genoten van muziek van The Band, Joe Cocker, Janis Joplin, Jimi Hendrix, enz. Drie dagen lang was het slecht weer, maar 3 dagen lang was het feest. Zondagmiddag 25 augustus werd dit festival, weliswaar op kleine schaal, over gedaan gedurende een ‘muzikale picknick’ op het terrein van de ijsbaan. Het was nu alleen geen slecht weer en evenmin waren er schaars geklede dames en geestverruimende middelen. Het feest was er echter niet minder om. Pop- en Cultuurhuis PX tekende voor het 4e jaar voor de organisatie.
Klaas de Wit had de ondankbare taak om het feest te openen. Het ging hem goed af. Het volgende optreden was van het grote talent Ayonne. Met ‘Lost and Gone’ drong ze zelfs al door tot 3FM. Ze komt er wel. “Still Minors” (Barry en Michael Runderkamp) bleek als nieuwkomer direct te overtuigen met ‘Santa Monica’. Larry Koning is een talent met een krachtige stem en is inmiddels niet meer weg te denken bij het PX Songwriters Guild. Larry had ook een primeur doordat hij de naam van z’n nieuwe band, “Doo-Rags”, kon noemen. Onthoud die naam. Van Toni had vooraf nog niemand gehoord. Met een stem die aan Bruce Springsteen deed denken kreeg hij het publiek mee. Frank Bond (frontman AlascA) speelde liedjes van de veel geprezen cd “Actors & Liars” en van de nog uit te brengen nieuwe cd. Hij bewees een groot muzikant te zijn en maakte ook nog even gebruik van de gelegenheid om aandacht te vragen voor het PX Songwriters Guild.
Iedere laatste vrijdagavond van de maand organiseert het CBW in de PX (al jaren) een open podium voor singer-songwriters. De eerstvolgende avond is op 27 september (aanvang 20:30 uur) met als speciale gast “Dusty Stray”. Kom eens kijken en u zult waarschijnlijk blijven terugkomen. Vast Countenance behoeft geen introductie. Het is gewoon een klasse band. Helaas kon Johan Molenaar de naam van de opvolger van het prima album “Elephant Child” nog niet noemen. “One Clueless Friend” (Dick Kwakman) speelde o.a. ‘From The Sea’, een lied dat ook op de promotie cd van “King Forward Records” voorkomt. Dick liet wederom horen een van de beste ‘nieuwe’ artiesten van Volendam te zijn. Het wachten is op het uitkomen van z’n eerste cd. Een aanrader die je blind kunt kopen. Hierna volgde er een tropische verrassing in de vorm van ‘Karma Cloud’ met bandleden uit Zweden, Ierland en Canada; twee gitaren, een klarinet en mooie 3 stemmige liedjes. Paul Bond, die net een paar uur terug was van een vakantie in Canada, sloot het festival af met het schitterende eigen nummer ‘Goodbye My Love’.
Een woord van dank aan de organisatie (Bianca Vos en Frank Bond), de eminente geluidsman Henk Mühren, die de hele middag voor het juiste volume zorgde, en alle andere vrijwilligers is hier zeker op z’n plaats. Het was namelijk een feest voor jong en oud, groot en klein. Het publiek zat, net als in de Flowerpower tijd, knus en liefdevol door elkaar op kleurige kleedjes. Picknickmandjes, drank, chips, cake en stoeltjes werden aangevoerd en het veld stroomde vol. Kinderen speelden met elkaar op het terrein, honden liepen er tussendoor en er werd zelfs gedanst, kortom de verbroedering vierde hoogtij. Er was echt geen wanklank te horen. Het festival was laagdrempelig en zeker 300 liefhebbers genoten van een schitterende middag. Wedden dat er volgend jaar zeker 500 mensen aanwezig zijn bij het nieuwe (mini)Woodstock?
Recensie: Joop Gijzen
Foto’s: Frank Keijzer
