Levensboek op tafel bij dementie

[caption id="" align="alignleft" width="250"] Foto Wim Egas
www.fotostudiobeemster.nl[/caption]

,,Het is boei­end om ver­ha­len van licht de­men­te­ren­de men­sen op te schrij­ven'', ver­telt Tie­ka Bier­dra­ger (30). ,,Op die ma­nier is er een mooie her­in­ne­ring voor de kin­de­ren en klein­kin­de­ren.'' Ta­ma­ra Vlot (31) uit Woer­den: ,,Een boek­je op ta­fel biedt ook een gesprekson­der­werp. Men­sen die bij een de­men­te­ren­de op be­zoek ko­men, we­ten soms niet goed waar ze het over moe­ten heb­ben. Aan de hand van het boek­je en de fo­to's kan ge­mak­ke­lij­ker een ge­sprek wor­den aan­ge­knoopt.''

Aan twee le­vens­boe­ken wordt mo­men­teel ge­werkt: voor een me­vrouw in Il­pen­dam en voor een in­woon­ster van De­dems­vaart. Tie­ka: ,,Een van de ver­ha­len is een op­dracht van een doch­ter. Zij wil­de dat het ver­haal van haar moe­der werd op­ge­schre­ven. Het is niet spec­ta­cu­lair. Dat hoeft ook niet. De moe­der ver­telt over de Twee­de We­reld­oor­log en hoe ze on­der­dak bood aan on­der­dui­kers. Het ver­baas­de me hoe open ze ver­tel­de. Het raak­te me toen ze een oor­logs­lied­je be­gon te zin­gen: 'De och­tend van de tien­de mei'. Door het boek is de vrouw uit haar schulp gekropen en gaat ze ge­mak­ke­lij­ker met an­de­ren in ge­sprek, ver­tel­de haar doch­ter.'' Lees meer nieuws in het NHD.