ZVV Volendam wint van White Stones. Het venijn zit hem in de staart (5-6)
De wedstrijd, die werd gespeeld in Egmond aan Zee, begon met een Volendams team, die de tegenstander liet komen. White Stones was immers de club in degradatiegevaar en Volendam kon rustig achteroverleunen op een comfortabele tweede plaats. ZVV liet echter wel zien dat ze deze plaats wilden verdedigen en begon zeer fel.
Ondanks de 1-0 achterstand na drie minuten had Volendam toch het betere van het spel en vooral Ron Keizer viel op door meerdere gevaarlijke acties. Hij was niet van de bal te krijgen en met wat meer geluk en scherpte hadden er in de eerste 5 minuten meerdere doelpunten gevallen voor ZVV. In de achtste minuut werd het echter pas gelijk na een schitterende controle van Ron op de borst na een inspeel lobje van Thom Hagenhoek, die zelf doorliep en de pass van Ron Keizer loeihard afrondde in de verste hoek (1226,1-1).
Twee kansen voor Volendam volgden kort daarop waaarbij Frank Boogaard een teenlengte tekort kwam maar Michael Pier maakte het koel af na voorbereidend werk van wederom Ron Keizer (1022, 1-2). Tot aan de rust waren er nog kansen voor Maurice Buijs, Sijmen Molenaar, Nick Tuijp en Thom Hagenhoek, maar de Stones doelman hield zijn doel schoon. Aan de andere kant kon alleen een hakballetje op de paal worden gemeld maar 36 secondes voor de rust pakte Michael Pier de bal af, passeerde de laatste man en keeper en legde de bal in het lege doel (0036, 1-3).
Na rust ging White Stones wat eerder druk zetten en ze braken twee keer gevaarlijk door. Keeper Rick Kwakman bevestigde zijn uitstekende vorm en acteerde feilloos. Volendam profiteerde dankbaar van de ontstane ruimte achterin en had met twee snelle uitbraken de stand al groter moeten laten worden, maar de derde keer was het pas raak door Sijmen Molenaar, die in tweede instantie een scherpe inspeelbal van Martin Tol onder de keeper door schoof (1611, 1-4). De wedstrijd leek gespeeld en Volendam ging wat frivoler spelen en liet na om de stand naar grote cijfers te schieten. Deze nonchalance werd afgestraft na een heel rommelige wissel van Volendam (0857, 2-4).
Maurice Buijs, gelukkig weer superfit en scherp, ramde de bal in de verste kruising zodat de marge weer drie werd (0826, 2-5). Hierna ging White stones met een vijfde veldspeler op doel, een laatste redmiddel dat veel risiko met zich meeneemt maar Volendam verzuimde drie keer om de bal in het lege doel te plaatsen. White Stones kon niet veel ruimte vinden in het uitstekende ruitspel van Volendam, maar een klein slippertje bij de tweede paal gaf toch een beetje hoop voor WS (0548, 3-5),
Het verschil werd daarna weer drie door een ingestudeerde corner, die Ron Keizer op Frank Boogaard punterde (0323, 3-6). De scheidsrechter, die tot dan toe uitstekend floot, gaf in de daarop volgende minuut bij iedere beweging van Volendam een vrije trap en ongemerkt stond die opeens op 5 strafpunten. Tevens gaf hij een strafschop tegen omdat een speler van White Stones keeper Rick Kwakman uit de wedstrijd schopte (trap in het gezicht, 0301). Voor wie denkt dat ik overdrijf moet maar eens de beelden op www.sportsinterest.eu gaan nakijken. Het was echt een onbegrijpelijke beslissing, maar invaller keeper Maurice Buijs hield de strafschop tegen!!
Met vijf vrije trappen tegen, een meevoetballende keeper en een op hol geslagen scheidsrechter is het echter moeilijk voetballen en de eerste (overigens terechte) 10 meter trap zat er in (0208, 4-6). Maurice zorgde na twee prachtige reddingen wel voor de aansluitingstreffer na een zelfzaam foutje (0101, 5-6) en de vlam, die inmiddels al wel in de pan zat, werd toen pas echt aangewakkerd. Volendam maakte een zuivere goal na een uitgooi van Maurice die Ron Keizer in het lege doel schampte met zijn hoofd, maar de scheidsrechter besloot het spannend te houden en keurde hem af. Ook besloot hij, omdat White Stones niet regulier door kon breken, 9 seconden voor tijd nog een 10 meter trap te geven na een overtreding (?) van Thom Hagenhoek, die hoestte of zo. Nog een gele kaart toe ook.
Spelers en begeleiding bleven echter bewonderingswaardig rustig en calculeerden een gelijk spel al in. Inmiddels was Rick Kwakman in de kleedkamer wat opgelapt met zwaluwstaartjes, ijs en pleisters en die kwam weer aanlopen. Geniale coach Camiel Schilder gooide toen zijn laatste troef in en zette de bebloede Rick op doel, die ineens oog in oog met zijn belager stond. Hij stopte de 10 meter trap met zijn voet en bracht daarmee de dikverdiende drie punten mee naar huis.