Nick Tol in Mexico: Vakmanschap in gevaarlijke getto

,,Hoe zou jij deze dag omschrijven?”, vroeg ambassademedewerker Yolanda Carati gisteravond, nadat we de theatervoorstelling van Adelheid Roosen in achterstandswijk Tepito hadden bijgewoond. ,,Tja… goeie vraag. Het enige woord dat in mij opkomt, is ‘indrukwekkend’”, antwoordde ik.

Schering en inslag Verder was er – naar mijn mening – geen andere omschrijving mogelijk. Ik was blij op het moment dat ik weer veilig thuis was, maar tegelijkertijd ben ik heel dankbaar voor het feit dat ik deze ervaring nu meedraag in mijn levenskoffer. Het was de eerste theatervoorstelling ooit in de wijk Tepito; de gevaarlijkste getto van Mexico-Stad. Tepito staat algemeen bekend als een wijk waar drugsbendes en criminelen aan het roer staan. Bendeoorlogen en schietpartijen zijn er schering en inslag. Een garantie voor veiligheid tijdens de voorstelling, krijg je dan ook niet. ,,Wel staan er op verschillende plaatsen radio’s om de organisatoren in te lichten over eventuele criminele activiteiten”, vertelde één van de actrices. ,,In dat geval wordt de geplande route omgeleid om gevaar te voorkomen.” Grimmig Over het algemeen voel ik me prettig in Mexico-Stad. Maar toch leek Tepito op een andere wereld. Alsof je midden in een film loopt. Overal waar je kijkt, zie je zwerfhonden, vuilnis en verpauperde gebouwen. Vooral naarmate de avond vorderde, werd de sfeer grimmiger. De code was dan ook: kijk de buurtbewoners niet te vaak aan en geef aan al het tegemoetkomende verkeer voorrang. Hoewel drugs officieel verboden is in Tepito, was de geur van marihuana ook heel sterk. ,,Dat komt doordat hier nauwelijks politie aanwezig is”, wist ambassademedewerker Yolanda Carati. ,,De bewoners hier lossen hun problemen graag zelf op. Daar hebben zij geen politie bij nodig…” Scènes De scènes spelen zich af in de huizen van Tepito-bewoners. Dat is als het ware het podium. Acht theatermakers trekken de wijk in en vervolgens stellen acht buurtbewoners hun huis beschikbaar. Iedere acteur trekt voor twee weken bij een buurtbewoner in. Ze eten samen, slapen in hetzelfde huis en delen elkaars levensverhalen. Uit deze ontmoetingen ontstaan de scènes van de voorstelling. Het is dus geen toneelspel, maar een echt verhaal dat wordt verteld. Bijzonder indrukwekkend. ‘Durf te ontmoeten, in plaats van eerst te oordelen’, is de strekking van Adelheid zelf. Mijn complimenten gaan uit naar Adelheid Roosen en haar team. Als je iets van zo’n buitengewoon hoog niveau binnen een paar weken kunt bewerkstelligen, nota bene in de gevaarlijkste getto van Mexico-Stad, voor de eerste keer in de geschiedenis, ben je echt een professional!