NIck Tol in Mexico: Ik kies: Van Persie, Robben en De Vrij

Een mooier scenario had ik voorafgaand aan deze dag niet kunnen bedenken; Mexico drie punten pakken tegen Kameroen, en Nederland revanche nemen op Spanje. Dat deze dag daadwerkelijk zo zou verlopen, had nie-mand vooraf durven dromen. Dit was ON-GE-KEND!

Voordat de Ierse pub werd omgetoverd tot ‘ons Holland House’, hebben we eerst met een groep Nederlanders en Mexicanen naar Mexico-Kameroen gekeken. Ook die wedstrijd was bloedstollend. Drie doelpunten onterecht afgekeurd, maar dan in de tweede helft toch die verlossende openingstreffer maken. Schitterend. Het hele café stond op z’n kop.

Gespannen

Na de wedstrijd werden de oranje vlaggetjes opgehangen, en alles wat verder oranje was, werd verkocht aan mensen in het café. Ook een aantal Mexicanen wilde de sfeer tijdens Spanje-Nederland proeven. Zij kochten een oranje shirt, bestelden een nieuwe pul bier en schoven aan. Een uur voor aanvang van de wedstrijd stroomde het café langzamerhand vol met Nederlanders. De één van top tot teen in het oranje, de ander rennend uit zijn werk met een stropdas om zijn nek. Een gespannen indruk op ieders gezicht, dat wel. ‘Dit kan nog wel eens een oorwassing voor Nederland worden’, moeten velen hebben gedacht. Bij het vertonen van de opstelling van Spanje, lachte menig Nederlander als een boer met kiespijn. ‘Treden wij straks aan met een paar broekies van nog geen twintig.’

Het eerste fluitsignaal: naast het commentaar van de Mexicaanse verslaggever, kon je een speld horen vallen in het café. Inmiddels was iedereen gekleed in het oranje, en de barkeepers renden met het zweet op hun voorhoofd van de ene-, naar de andere kant van de bar. Dit omdat Heineken het bier alleen gedurende de wedstrijd sponsorde, en veel mensen dus de mogelijkheid grepen om een nieuw glas bier te bestellen.

Euforie

Na iets meer dan 25 minuten spelen, leek het gedaan; de arbiter kende Spanje een strafschop toe, en ondanks de instructies van Robben wist Cillessen de knal van Xabi Alonso niet te pareren. Nog geen tien minuten later leek het voor Nederland nog erger te worden toen David Silva alleen op Cillessen af liep, maar in plaats van de wedstrijd te beslissen, liet hij de open kans onbenut. Als hij die bal tegen de touwen had geschoten, was het waarschijnlijk uitgelopen op een 6-0 nederlaag. Tegen alle verwachtingen in kopte Van Persie even daarna op magistrale wijze de gelijkmaker binnen. De man die tijdens het WK in 2010 bakken met kritiek over zich heen kreeg, omdat hij niet voldoende presteerde, zorgde nu voor de onwaarschijnlijke 1-1. Tegen regerend wereldkampioen Spanje. Nu wel. Een overweldigend gejuich volgde. De vloer trilde, doordat alle Nederlanders dansten en sprongen. Het was een onbeschrijflijk gevoel van euforie, dat iedere Nederlander op dat moment waarschijnlijk heeft gevoeld.

Hazes

Het doelpunt van Van Persie zorgde tevens voor de mooiste vijftien minuten rust ooit. De hoop was terug, er werden nieuwe glazen bier besteld en iedereen zong keihard mee met de klassiekers van André Hazes. Sta je dan, in het bruisende Mexico-Stad, in een kroeg vol met Nederlanders. Moeilijk te beseffen. Tijdens de aftrap van de tweede helft stond de muziek nog keihard aan, tot ergernis van de Hollanders. De serieuze, gespannen koppies van tijdens het begin van de wedstrijd waren terug. De wedstrijd lag weer open, een nieuwe kans om Spanje pak op de broek te geven.

Familie

En dan, nog geen acht minuten later, wordt Nederland op voorsprong gezet door Robben. De man die vier jaar lang nachtmerries heeft gehad over zijn misser tijdens de WK-finale van 2010 maakte er nu feilloos 1-2 van. De pub ontplofte bijna. We voelden ons daar één grote familie in Mexico. ‘Maar, rustig blijven’, dachten we allemaal. ‘Het is nog lang niet gespeeld.’

‘GOALLLLLLLLLLLLLLLLLL, GOAL, GOAL, GOAL, GOALLLL… HOLANDAAAAA. STEFAN DE VRIE’, schreeuwde de Mexicaanse verslaggever in de 65e minuut. De Vrij, de jonge Stefan de Vrij die ook door zó veel mensen de grond in is geboord, bracht Nederland naar een comfortabele uitgangspositie. Als ik voorafgaand aan het duel drie mensen had moeten aanwijzen wie ik een doelpunt had gegund, waren het ongetwijfeld Van Persie, Robben en De Vrij geworden. Kippenvel!

Finale

Uiteindelijk wordt het 1-4, en 1-5. Van Persie en Robben. Als klap op de vuurpijl krijgt Van Persie ook nog eens een publiekswissel. ‘Van Gaal, wat ben je een held!’, dacht ik. Oh, oh, oh wat wordt Spanje vernederd. En zoals ik al zei, de drie spelers met de meeste druk op hun schouders, hebben hun eerste doelpunt nu al binnen binnen. Dat geeft een hoop verlichting, en biedt louter perspectief voor de wedstrijden die nog gaan komen. Woensdag treedt Nederland aan tegen Australië. Een gelopen race zou je zeggen. Mexico speelt een dag eerder tegen Brazilië. Ook een mooi affiche. Mochten Mexico en Nederland deze lijn doortrekken, kan het zomaar zo zijn dat beide landen elkaar treffen in één van de finales. In de finale zou leuk zijn. Maar voor nu: met beide benen op de grond, en eerst die groepsfase doorkomen. Daarna zien we wel weer verder!

Het feest na afloop van de wedstrijd was trouwens waanzinnig, maar dat begrijp je ook wel…