Nick Tol in Mexico: Een diepe buiging voor Sneijder en ‘The Hunt’
‘Wil je geen jasje aan?’, vroeg Anne op het moment dat we de deur uitliepen om naar onze uitvalsbasis in Mexico-Stad te gaan. ‘Nee, we winnen toch wel’, antwoordde ik eigenwijs. ‘En anders schaam ik me niet voor m’n oranje shirt’, vervolgde ik.
Zere plek
Tachtigste minuut. 1-0 achter. Daar zat ik dan. In het café, met mijn handen voor mijn ogen. ‘WAAROM HEB IK DAT VEST NIET MEEGENOMEN?’, vroeg ik mezelf af. Wat ik namelijk niet had ingecalculeerd, was dat er in een straat verderop honderden Mexicanen naar de wedstrijd aan het kijken waren. Zij zouden ons vast gaan vernederen als wij zouden verliezen. Los van dat zou ik me ook doodschamen, want verliezen van Mexico als Nederland zijnde, dat kan niet. Dat mag niet. En vooral niet nu, op het moment dat ik hier tijdelijk woon. Dat zou voor altijd een zere plek blijven.
Doping
Daarbij zat ik ook nog eens naast twee mensen die enorm negatief waren. ‘Die Sneijder moet eruit’, ‘Oh, wat is die Kuyt slecht’, ‘Robben heeft ook nog geen bal geraakt vandaag’, ‘Wat is Van Gaal toch een eikel dat hij Verhaegh opstelt’. Van die mensen die ineens alle goede wedstrijden van die spelers (en trainer) zijn vergeten, en alle negatieve dingen blijven uitlichten. Dat maakte mij alleen maar nog bozer.
En toen, uit het niets was de gelijkmaker daar. SNEIJDER. De verlosser. De man die de hele wedstrijd geen bal goed had geraakt, en door iedereen werd uitgekotst, zorgde met een snoeiharde pegel voor de 1-1. Misschien ben ik wel te positief ingesteld, maar ik gunde hem dat doelpunt zo erg. Vier jaar geleden was hij zó belangrijk voor het Nederlands elftal, en nu wordt hij door iedereen afgemaakt. Het leven kan vaak keihard zijn. Daartegen werkt dit soort doelpunten als doping.
Buiging
Over het laatste doelpunt hoef ik het niet te hebben. Als ik nu de naam Huntelaar noem, vormt waarschijnlijk elke Nederlander een lach op zijn gezicht. Terechte penalty of niet, het feit dat juist hij de bal oppakte om de strafschop te nemen, vind ik heel respectvol. Drie wedstrijden lang werd hij buiten de basis gehouden, en kreeg hij niet de kans om in te vallen. En dan in de achtste finales, bij een 1-0 achterstand, wordt hij ingebracht met een onvoorstelbaar grote lading druk op zijn schouders. Als hij de penalty had gemist, was zijn interlandcarrière waarschijnlijk voorbij geweest. Maar het interesseerde hem niet, of hij dacht niet na. Hij liep vol vertrouwen aan, en schoot de bal vol overtuiging binnen. Een diepe buiging voor ‘The Hunt’.
Sportief
Tegen ieders verwachting in, reageerden de meeste Mexicanen heel sportief na afloop. De aanhangers van ‘El Tri’ die in de buurt waren, kwamen allemaal naar onze uitvalsbasis om ons de hand te schudden en te feliciteren met de overwinning. Toen wij een paar uur na de wedstrijd aan het eten waren, stopte er zelfs een auto midden op de weg. De inzittende Mexicanen wilden ons even succes wensen met de volgende wedstrijd. Dat getuigt nog eens van sportiviteit. Mexicanen worden door veel Europese media allemaal over één kam geschoren, en staan daardoor bekend als een stel misdadigers, maar het overgrote deel heeft fantastische karaktereigenschappen. Iets waar wij Nederlanders een hoop van kunnen leren. Dat bleek vandaag eens te meer.
Holland street
Samen met meer dan vijfhonderd Nederlanders heb ik naar de wedstrijd gekeken. De eigenaar van het café naast ons ‘Holland house’ had ook zijn tent beschikbaar gesteld, omdat er anders niet genoeg plaats was om alle Nederlanders te stallen. Het was dus als het ware een ‘Holland street’ waar we de wedstrijd in hebben gekeken. Na afloop volgde dezelfde ontlading als na Nederland-Spanje. We waren weer één grote familie. Het was fantastisch. Een dag om nooit meer te vergeten!