De verbouwing van Volendammerpad 11 in Edam

[caption id="" align="alignleft" width="380"] Foto Cor Kes www.luxphotography.nl[/caption]

“Hier ga ik nooit meer weg,” vertelt meubelmaker Harry Has. Al bijna 40 jaar woont hij samen met zijn vrouw Jos op het hoekje van het Volendammerpad. Ze hebben de nodige verbouwingen gehad, verplicht en niet verplicht en dit keer was de volledige achtergevel aan de beurt.

“De gevel moet nog een keer geschilderd worden, maar is dan helemaal klaar,” vertelt Harry Has. De hele achtergevel is vervangen, er zit nu geen hardhout meer in en er is een nieuwe isolatiegevel tussengekomen. “Een paar jaar geleden ontdekte we schimmel, toen besloten we de gevel helemaal te vervangen. We wilden eigenlijk geen hardhout meer, qua prijs maar ook het milieu, daar proberen wij aan mee te werken.” De nieuwe gevel is ventilerend en hangt los. “

Azijnzuur

Er zitten gleuven aan de achterkant waar de lucht langs de gevel weer naar buiten kan gaan. De buitenlucht staat ten opzichte van de binnenlucht helemaal stil. Dit moet een extra isolerende waarde opleveren. De kozijnen heb ik laten doen, de rest van het schaven, draaiwerk, frezen en deelopbouw heb ik zelf gedaan. De makelaar en staander bovenop de gevel is vernieuwd en iets aangepast. Omdat het hout geïmpregneerd is met een azijnzuur gaat een gewone spijker na verloop van tijd roesten, daarom kun je alleen rvs-schroeven gebruiken.”

Bijzondere houtsoort

Samen met zijn vrouw Jos hebben ze gekozen voor een bijzondere houtsoort, Accoya hout. Dit is een Franse of Amerikaanse grenensoort. Dit hout is vooral bekend van grote projecten. “Er is een grote brug in Sneek, over de weg heen, helemaal gemaakt van dit soort hout. Daardoor ben ik op dit idee gekomen, de vakbladen en onze leverancier hebben daarbij geholpen. Ik vind het heel erg leuk om allemaal uit te zoeken en uit te dokteren.” Jos vult aan: “Dit hout kun je 25 jaar onbehandeld buiten laten staan, het verweert dan op een natuurlijke manier.” Harry: “De keuze in houtsoorten is minder geworden, veel is er niet meer, je hebt nu veel verlijmde soorten, voor een klus als deze niet handig. Vroeger kocht je veel groter in, dat doe je niet meer, nu kopen we regelmatig een halve boom. De kleine handelaren en vakmensen worden weer belangrijk, dat komt weer terug en dat is goed ook.”

Geitenveldje

Omdat Accoya hout doorgaans alleen voor grote projecten wordt gebruikt, had de leverancier nog niet eerder een dergelijke kleine levering gedaan als voor de familie Has. Jos: “Hij kwam met een gigantische vrachtwagen, die kon Edam niet eens in. Een gedeelte moest hier en de andere helft in de werkplaats in de Kerkstraat, dat zijn natuurlijk twee uitersten. We hadden bedacht alles hier te lossen en zelf met de auto de planken het centrum in de brengen, ook omdat wij van mening zijn dat de grote vrachtauto’s niet Edam in zouden moeten. Hij had alles dus op het geitenveldje gelost en zei toen: gaan jullie dit echt één voor één vervoeren? Je bent gek, we gaan het anders doen. Hij heeft toen alles weer ingeladen en is naar het industriegebied gereden. Daar heeft hij met behulp van een Kooi-aap, een soort heftruck die hij bij zich had alles naar de werkplaats gebracht. Ontzettend aardig natuurlijk van hem.”

Reacties

“Iedereen die langs loopt, zegt dat het heel mooi is geworden. Je weet natuurlijk niet waar mensen op letten, want eigenlijk is er niet zoveel verschil met eerst. Qua aangezicht is er weinig veranderd. Het zijn nu draai-kiepramen met dubbele beglazing, maar verder is alles hetzelfde.” Jos: “Ik heb nog even gedacht over een andere kleur, het stond namelijk in een grijze grondverf, dat vond ik prachtig, dat was licht en gaf ruimte. Maar iedereen zei toch wel dat groen veel mooier is, daar hebben ze toch wel gelijk in. Grijs hoort ook iets meer bij Broek, Edam moet je houden zoals het is.”

Bouwkraan op huis gevallen

“Ik ben blij dat het bijna klaar is, ben toch dik zes weken bezig geweest,” vertelt Hans. Jos: “Ik wil ook wel weer lekker in mijn tuin zitten zonder een steiger in mijn nek. Toch heeft het altijd wel wat, z’n verbouwing als alles onder de troep en zaagsel zit.” Harry en Jos wonen hier vanaf 1967. “We hebben in die tijd de nodige verbouwingen gehad, verplicht en niet verplicht. Ruim dertig jaar geleden is er een bouwkraan op ons huis gevallen. De woning was meteen onbewoonbaar verklaard. We hebben tijdelijk in een stacaravan op de parkeerplaats gestaan, zonder stroom en water met een kleine baby. Ik moet er nu niet meer aan denken, maar we hebben wel erg gelachen.” Hans: “We hebben er hier een uniek plekje van gemaakt, ik ga hier dan ook nooit meer weg, voor geen miljoen!”