Nick Tol in Mexico: alles heeft een reden Carlos Salcido!

Gister ben ik om vijf uur ‘s nachts naar Guadalajara gevlogen voor een interview met voormalig PSV’er Carlos Salcido. Om 2.30 stond mijn wekker, de volgende dag lag ik om 1.30 weer in m’n bed. Een zware dag, maar het was indrukwekkend om zijn verhaal aan te horen.

Vertaler

Om half acht ‘s morgens arriveerde ik op het trainingsveld – ‘Verde Valle’ – van de meest toonaangevende club van Guadalajara: Chivas. Rond een uur of negen reed Salcido in een soort truck-achtige Chevrolet het complex binnen voor de eerste ochtendtraining. Hij knikte even en liep vervolgens richting de kleedkamer. De ‘Chivas-watcher’ van Televisa – het grootste Spaanse mediaconglomeraat ter wereld – begeleidde me naar het trainingsveld.

Rond een uur of twaalf kwam Salcido richting de perstribune. ‘Spreek je nog een beetje Nederlands?’, vroeg ik hoopgevend. ‘Nada’, antwoordde hij. ‘Engels dan?’. Ook niet. Shit, dan raken we aan een tolk, zei ik. Mijn Spaans is nog niet zo goed dat ik een diepgaand interview kan afnemen. Dat was geen probleem, zeiden ze bij Chivas. Nog geen vijf minuten later maakte ik kennis met een vertaler van de club. De reden waarom Salcido geen Nederlands spreekt na zijn vier seizoenen bij PSV, is enigszins begrijpelijk. Philip Cocu, die destijds aanvoerder was van PSV, speelde jarenlang voor Barcelona en sprak de Spaanse taal vloeiend. Ook Michael Reiziger, Heurelho Gomes, Alex en Jefferson Farfán – teamgenoten van destijds – hadden de taal goed onder de knie. Zelfs trainer Ronald Koeman communiceerde in het Spaans. Het voelde voor hem als thuiskomen. Grappig verhaal, vind ik.

Politie inval

We hebben het gehad over zijn band met Nederland, de WK-wedstrijd tegen Nederland, en zijn verleden. Dat laatste was het meest indrukwekkende deel van het interview. Er valt een boek over te schrijven, maar om een lang verhaal kort te maken: toen hij negen was overleed zijn moeder, zijn vader kon niet alleen voor het gezin zorgen (acht kinderen) en een aantal van zijn broers verhuisde naar de Verenigde Staten. Salcido verkaste op zijn dertiende naar zijn tante in Guadalajara (zijn vader woonde in een stadje vlak bij Guadalajara). Daar vond hij werk als autowasser en later als fabrieksmedewerker. Na een inval van de politie werd hij daar ontslagen. Op dat moment was hij negentien.

Afgeraagde broek

Omdat hij toch geen werk had besloot hij een kijkje te gaan nemen bij de voetbalwedstrijd van het team waarin een paar van zijn vrienden speelde. Normaal gesproken had hij daar geen tijd voor, omdat de wedstrijden op maandag werden gespeeld en Salcido op dat tijdstip altijd aan het werk was.

Eenmaal bij het kleinschalige stadion aangekomen, werd meteen zijn naam geroepen. ‘Carlos, we hebben één speler tekort, heb jij zin om mee te doen?’, vroeg een van zijn vrienden. Met een afgeraagde broek en een oud paar schoenen rende Salcido vervolgens het veld op. Het was de eerste keer dat hij een serieuze wedstrijd voetbalde, afgezien van de partijtjes op straat, die hij voor zijn dertiende wel eens speelde. Toch kon hij aardig meekomen. Tot Salcido’s grote verbazing vroeg de coach van het zogeheten Oro Jalisco na de wedstrijd zelfs of hij niet nog een keer wilde meespelen. Hij was onder de indruk van zijn spel. Salcido besloot op het voorstel in te gaan, omdat hij op dat moment toch geen werk had en het hem wel leuk leek om vaker te voetballen, zo zei hij later.

Nog geen jaar later is hij aangetrokken door Chivas en later door PSV en Fulham. Sinds dit seizoen is hij terug bij Chivas. Hij is 34 jaar oud en is nog steeds international. Dit is een voorbeeld van hoe raar een leven kan lopen. Stel dat de politie de fabriek niet was binnengevallen, was hij waarschijnlijk nooit opgemerkt. Alles heeft een reden, denk ik dan maar…