Kermiscolumn van Ed Guijt
Van een aantal niet-Volendamse vrienden kreeg ik maandag de vraag wat er nou zo speciaal is aan die kermis van ons. Nou daar komt ie dan. De kermis is iets dat bij de Volendammers in het bloed zit. Een van generatie op generatie overgedragen oerdrift om je na een jaar lang hard werken, 4 dagen lang volledig over te geven aan een volksfeest dat zijn weerga niet kent. De kermiskriebels manifesteren zich al in juli, en als de kermis wordt opgebouwd wordt het een gevoel dat zich laat vergelijken met een kruising tussen verliefdheid en examenstress. De vraag 'hoeveel dagen ga jij' beheerst een week lang het dorp. De lichamelijke opdoffers die je lichaam te verduren krijgt tijdens de kermis laat zich slechts vergelijken met het rijden van de Tour de France.
Op vrijdag begint 'het peloton' met de bedrijvendag, de zogenaamde proloog. De baas trakteert zijn personeel dan op een feestavond en zij betalen hem soms terug met ruzies, opstootjes en blessures (sorry Annette :-)). Na 30 glazen bier wordt er openhartiger gediscussieerd dan op een bijeenkomst van Anonieme Alcoholisten. Gelukkig is alles op zaterdagmorgen weer vergeten en vergeven, want om 8 uur 's morgens staat er alweer een ochtendetappe op het programma in het verenigingsgebouw. In de middag is er even tijd om te slapen en te eten, waarna de avondetappe een aanvang neemt. Helaas staan er bij deze etappe vaak iets teveel `toeschouwers' langs de kant.
Op zondag wordt de `Koninginnerit' verreden. Om 11 uur 's morgens stappen de coureurs op voor een lange rit met diverse beklimmingen en afdalingen van de buitencategorie. Wanneer de renners rond drie uur 's nachts afgepeigerd de finish bereiken is er maar weinig tijd om te herstellen. Maandagmorgen staat om 7 uur de afsluitende tijdrit alweer op het programma. Voor veel Volendammers is dit het hoogtepunt van de Tour. De uit het hele land toegestroomde 'jassen' zijn inmiddels 'afgestapt' en er zit nog zoveel bloed in het alcohol dat je na je eerste biertje direct alweer de juiste stemming te pakken hebt. En als je denkt dat ze in het zuiden origineel verkleed gaan met carnaval, dan ben je op maandag nog niet in Volendam geweest.
Want als we wat doen, dan doen we het goed. Je komt zelfs zwervers tegen... In de namiddag koop je nog een plant in een grote pot voor je moeder als goedmakertje voor het kotsen in de kast, of het poepen naast de WC. Dan struikel je over de drempel en kan je moeder nog een uurtje 'prut' zuigen. Daarna begint het grote herstellen. Je lever lijkt een spons, je ziet eruit alsof je door een kudde buffels bent vertrapt, je hoofd voelt leeg en hersenloos en je belooft jezelf dit nooit meer te doen. Ware het niet vanwege de fysieke ongemakken dan wel vanwege de geestelijke kater. Drank neemt remmingen weg, maar of dat nou altijd een voordeel is...
En tijdens dit volksfeest, waar tienduizenden mensen aan deelnemen, valt er vrijwel geen wanklank en krijgt het woord 'gezelligheid' een geheel nieuwe betekenis. Een dijk vol mensen die blij zijn met elkaar, trots zijn op hun dorp en volmaakt gelukkig zijn. Dat is nou zo speciaal aan die kermis...