Nick Tol in Mexico: Rustig blijven of voor jezelf opkomen?

In sommige gevallen brengt het ook voordelen met zich mee als je de taal van het land waarin je woont niet spreekt. Dat heb ik in de afgelopen maanden ondervonden.

Een taxichauffeur zet je in the middle of nowhere af omdat de tank van zijn auto leeg is en hij doet alsof het hem totaal niet interesseert. Je zit in een vliegtuig op de tweede rij met beperkte beenruimte en een arrogante vrouw voor je – met zeeën van ruimte voor zich – drukt ineens haar stoel naar achter, waarna ze een krantje gaat lezen.

Normaal gesproken zou ik bij zo’n voorval zeggen: ‘Hé, moet dat nou?!’. Of iets in die trant… Maar als je (nog) geen Spaans spreekt en er gebeurt zoiets, ben je genoodzaakt om tot tien te tellen. En eigenlijk werkt dat best goed, eerst even nadenken voordat je gaat reageren. Op mij heeft het in elk geval een goede impact gehad. Hoewel ik de taal nu wel aardig beheers, inclusief de intimiderende vloekwoorden, merkte ik vanochtend dat ik eerst een diepe zucht gaf bij een soortgelijk incident.

Daarna dacht ik: ach, laat ook maar. Wat win ik ermee om boos te worden? Die mensen weten niet beter. Geen woordenwisseling of scheve gezichten, maar een prettige voortzetting van de dag voor beide partijen. Uiteraard is er wel een grens aan verbonden. Rustig blijven op zo’n moment is in mijn ogen een kunst, maar soms is het beter om juist wel voor jezelf op te komen! Wat is wijsheid?! :-)