Achter de Voordeur van Oorgat 46c in Edam

‘De sloot voelt voor ons als de grens van de Randstad’

Toen ze jonger waren en elkaar nog niet eens kenden, woonden Marijke Bond en Ronald Mooijer al eens aan het Oorgat. Ze wisten toen al zeker, ooit komen we weer terug naar deze plek. Toen zes jaar geleden vier nieuwe huizen werden gebouwd, grepen ze hun kans.

Wanneer zijn deze woningen gebouwd?

“Dit was een boomgaard, met hoge bomen waar ontzettend veel reigers inzaten. Ergens in 2006 kwam dit stuk land vrij en werd een bouwproces voor vier nieuwe huizen gestart,” vertelt Ronald Mooijer. “We hebben ons direct aangemeld. Het feit dat dit een nieuwbouwproject was, sprak ons erg aan, dat zou ons namelijk de kans geven om eigen details aan het huis te kunnen toevoegen.” Marijke Bond vult aan: “In 2007 is de bouw gestart en wij zijn hier december 2008 komen wonen.”

Waarom wilden jullie hier graag komen wonen?

Marijke: “Er stond natuurlijk nog niets toen we het kochten, maar het was toch vooral het uitzicht over de weilanden waarvoor we zijn gevallen. We kunnen kijken tot Hoorn, met de kermis zien we het reuzenrad. Eerst zeiden we: het gaat om het uitzicht, het maakt niet uit hoe het huis wordt, natuurlijk is dat niet helemaal waar. Zoiets doe je maar een keer, dus we hebben er heel veel tijd en liefde in gestoken.”

Wat maakt deze woningen bijzonder?

Marijke: “Het is een dijkwoning, tussen de voor- en achterkant zit een etage verschil, dat maakt het een speelse woning. Mensen realiseren dit zich vaak niet en als ze voor het eerst op visite zijn en ik ze meevraag naar de keuken beneden, zijn ze helemaal verbaasd. Het casco van de huizen was bepaald, het zouden vier identieke huizen worden met verschillende gevels, dat stond vast. Binnen waren we vrij om de indeling te bepalen, daarin verschillen de huizen uiteindelijke ook enorm van elkaar.”

Welke eigen ideeën hebben jullie doorgevoerd?

Ronald: “We vonden het vooral belangrijk om zoveel mogelijk licht in huis te krijgen. De trap naar de keuken hebben we bijvoorbeeld open gelaten. Anderen zeiden: dat is toch zonde van de ruimte? Maar lucht is ook ruimte. Ook hebben we vanuit de eerste etage twee doorkijkjes van glas laten maken in de vloer naar de keuken, zodat er extra licht beneden komt.”

Hoe hebben jullie de inrichting bepaald?

Marijke: “Een jaar lang zijn we op diverse beurzen wezen kijken om uit te zoeken wat we allemaal wilden hebben. We zijn op zoek geweest naar een alternatief voor de CV, die zijn namelijk doorgaans ontzettend lelijk. Op een beurs vonden we een hele bijzondere, in de vorm van een spiegel. Bij een boer in de schuur kwamen we een radiator tegen als een soort kunstwerk, een plaat van steen die ook nog eens precies paste in onze woonkamer. Het is leuk om daar de tijd voor te kunnen nemen.” Ronald: “Je doet zoiets voor de eerste keer, het is best lastig om vanaf een tekening te kunnen zien hoe iets straks gaat worden, toch zijn we wel heel tevreden. Kleine dingen zou je misschien anders willen, in de keuken hebben we spotjes in het plafond, die had ik vaker willen laten terugkomen.”

Wat is jullie favoriete plek?

Marijke: “De tuin is geweldig. In de zomer gaan we niet eens meer op vakantie. We moeten echt kiezen waar we gaan zitten. Achterin de tuin, bij de sloot zit je heerlijk beschut en het is dan echt of je in een weiland zit. Op het grote balkon heb je weer een prachtig uitzicht op de zonsondergang, die is elke avond anders. In het begin zat ik elke keer klaar met een camera, zo mooi. Er is niets dat je uitzicht belemmert, je ziet de zon zo wegglijden in het polderlandschap, geweldig.”

Wat bevalt jullie het meeste van wonen op deze plek?

Marijke: “Je bent hier ontzettend buiten, maar toch ook weer niet. Als je achterin de tuin bent, ben je afgesloten van alles. De sloot voelt voor ons als de grens van de Randstad. Als je echter aan de voorkant gaat zitten, ben je in een van de drukste straten van Edam. Iedereen komt hier langs: wandelaars, fietsers, mensen onderweg naar het Strandbad. Er gebeurt hier ook echt van alles, er zitten nog veel bedrijven en een groot aantal boeren. Vooral de combinatie van rust en drukte is heel erg leuk.”

Is dit jullie droomhuis?

Marijke: “Dat we hier alweer zes jaar wonen, dat kan ik me niet voorstellen, het voelt nog steeds als nieuw. Het gaat zo snel. Het is echt heel fijn om zo te kunnen wonen. We realiseren ons natuurlijk wel dat dit niet vanzelfsprekend is. Het biedt hier zoveel vrijheid, elke dag voelt een klein beetje al vakantie.”