Plomper in hart en nieren: Bram Pieters
Ik zal me voorstellen. Mijn naam is Bram Pieters, ja - ik hoor u denken - inderdaad de zoon van Simpha Pieters, voorzitter, artistiek leider en regisseur van de De Plomp en Ton Pieters, boswachter van Staatsbosbeheer (onder wiens vlag er door De Plomp ruim 11 jaar openluchtproducties in het reservaatgebied Waterland konden worden georganiseerd). Ik ben zogezegd een "Plomper" van het eerste uur.
Begonnen als vertaler cq. bewerker van de eersteling "Meneer Vos" naar het beroemde kinderverhaal "De fantastische Meneer Vos" van Roald Dahl. Het idee voor deze voorstelling werd geboren uit de actualiteit, te weten de vraatzucht van vossen in Waterland. Daaropvolgend was ik als scriptbewerker betrokken bij de beide volgende producties van het dierendrieluik: "Meneer Pad" en "Meneer Kat", respectievelijk bewerkt naar "De Wind in de Wilgen" van Kenneth Grahame en "De wijze Kater" van Herman Heijermans.
In de vierde productie had ik mijn wezenlijke debuut als acteur als Cléante in de voorstelling "De Vrek" van Molière (daarvoor alleen figurantenrolletjes). Dit ontstond echter meer uit nood dan vanuit eigen initiatief, doordat twee eerder aangezochte acteurs deze rol noodgedwongen moesten teruggeven. Acteren was toch niets voor mij, dacht ik destijds. Nee, dat was het vak van mijn broer Olaf Pieters, die professioneel acteur en toneeldocent is. Niets bleek echter minder waar. Nooit had ik kunnen bedenken dat ik acteren zo geweldig zou vinden!
Ik heb daarna nog meermalen geweldige rollen mogen spelen, met als favorieten mijn rollen in de - maar liefst 3! - stukken van Ibsen, met recht zowel mijn als mijn moeders favoriete toneelauteur. Mijn "lijf"-rol werd echter Gregor Samsa in de 10-jarige jubileum voorstelling "De Metamorfose" naar de beroemde novelle van Franz Kafka, bewerkt en - dit keer voor het eerst - onder regie van mijn broer.
Wat ik in mijn "normale" leven doe? Ik werk als psychotherapeut aangesloten bij een groepspraktijk in Amsterdam. Een vakgebied met interessante raakvlakken met het theatervak en waaruit ik dan ook dankbaar inspiratie put!
Heel graag tot (weer)ziens dit jaar bij onze wintervoorstelling "Meisje met de Zwavelstokjes" en - jawel, wederom! – volgend jaar bij de Ibsen-productie "De vrouw van de Zee" ter nagedachtenis van de dijkdoorbraak van 1916!