De lest erop

Ik ben helemaal niet sentimenteel, maar ik moet toch even nadenken hoe ik mijn laatste stukje ga schrijven. Want het is, beste lezers, onze laatste column voor de politiek rubriek. Jarenlang heb ik geprobeerd de politiek zo begrijpelijk (en vermakelijk) mogelijk te belichten. En dat vond ik ontzettend leuk om te doen.

Maar hoe gek het ook klinkt: politiek is een van mijn passies, en u bent ook nog niet van mij af! Ik stel mij namelijk verkiesbaar. Want als je een mening hebt en vaak kritisch bent: dan kan je beter je handen uit de mouwen steken en doen wat je zegt. Niet lullen maar pellen!

Het was een maf idee. Ik zat in groep 8, had net het katholieke Vormsel gedaan, en besloot met mijn klasgenoot Jeffrey Breet op de fiets te stappen en naar de NIVO te rijden. Een beetje zenuwachtig liepen we de redactie binnen. Al die printers en drukmachines: het maakte wel indruk. We vroegen voorzichtig of we misschien een stukje mochten schrijven in de NIVO, over videogames. Als dat kon. En natuurlijk kon ‘t.

Inmiddels zijn we 11 jaar verder. Ik schrijf ondertussen niet meer over games, maar over de ‘polletiek’, samen met Kevin Tol. Maar alles is eindig, zo ook dit stukje in het Nivootje, dat altijd op hetzelfde plekje mocht staan en hopelijk veel lezers heeft vermaakt. Mijn voornemen om lokaal politiek actief te worden gaat niet samen met een beschouwende column in de lokale krant, dat begrijp ik maar al te goed.

Niet alleen

Af en toe had je zo van die dankbare tijden. Een kabinetscrisis hier, een opmerkelijke uitspraak van een lokaal politicus daar. Voor een schrijvend columnist is dat smullen. Ik heb een lofrede gehouden voor de charismatische Ronald Plasterk en voor wijlen Pim Fortuyn, maar ook in strenge bewoordingen altijd de politiek correcte kerk bestreden. Ik probeerde de lokale politiek een spiegel voor te houden als er weer kort door de bocht met modder werd gegooid, maar zei ook nog wel eens wat over radicale islamieten in het Midden-Oosten, want ook dat houdt ons bezig.

Maar schrijven van een dergelijke column kon ik niet alleen. De politiek rubriek werd namelijk afgewisseld met een steengoede Maatschappelijke blik van Kevin Tol. Ik drink vaak een biertje met Kevin, en hij heeft een sterke mening over dit soort zaken. Vooral over de Europese Unie en de betutteling van Nederland zag ik vaak stukjes langskomen. Een nuchtere, recht-toe-recht-aan manier van schrijven die ik waardeer.

Hij werkt nu bij Boon Edam, en ondanks de drukte nam hij graag de tijd om even wat slotzinnen te pennen: “In het begin was de stof van luchtiger aard dan de laatste paar jaren. Van “Gamen met…” en “De maatschappelijke blik van…” zijn er heel wat games en maatschappelijke onderwerpen de revue gepasseerd. Ik heb de rubriek elf jaar lang met veel plezier van stof voorzien en ik hoop dat dat plezier ook bij de lezers tijdens het lezen is overgebracht.” Waarvan akte.

Aanspreekpunt

Nu denkt u natuurlijk: zei hij nou net niet iets over verkiesbaar zijn? Een 23-jarige jongen heeft toch wel wat anders te doen dan de politiek in te willen? Dat is misschien wel zo, maar ik ben het toch van plan. En wel voor de VVD. Een rechtse partij, die in mijn ogen staat voor de hardwerkende, handen-uit-de-mouwen gedachte die in Volendam belangrijk is.

Het is altijd makkelijk om overal een mening over te hebben. Vanaf de zijlijn commentaar leveren is leuk, maar leuker is om daar ook daadwerkelijk iets mee te doen. En ik voelde dat er iets miste in onze lokale politiek. Niet alleen erger ik me aan het gebrek aan openheid en transparantie (burgers worden te weinig betrokken, camera’s hangen nog steeds niet in de gemeenteraad), maar ook worden jongeren te weinig betrokken bij de politiek. Ik wil graag een aanspreekpunt zijn voor hen. Want welk raadslid zie je tegenwoordig in het Gat van Nederland, juist daar waar de jongeren zijn. De kloof wordt groter, en daar ga ik niet aan meewerken.

Ik ben en blijf een trotse Volendammer. Maar van mij hoeft niet de tegenstelling tussen ons dorp, onze buurstad Edam en het landelijke gebied Zeevang te worden vergroot door populistische praatjes. Het belang van de Volendammer wordt bereikt als we samenwerken om regels te verminderen, verantwoord met belastinggeld omgaan en slimme politiek voeren. Niet alleen de jongeren, maar ook de ouderen kunnen zoveel winnen bij slimme samenwerkingen.

Kijk alleen maar hoeveel geld de gemeente laat liggen voor de ouderen, dat we wel zouden kunnen aanvragen, bij het Rijk en de EU. Laten we dat doen in plaats van ons af te zetten tegen Edam en te doen alsof we een eiland zijn. De politiek moet weer trots zijn op de mooie gemeente dat we zijn, en ophouden met elkaar de tent uitvechten. Daar hebben burgers genoeg van.

Schrijven is leuk

“Wie schrijft die blijft” is een welbekend gezegde. Mijn stukken mogen dan verleden tijd zijn; ik blijf waakzaam als altijd,” schrijft Kevin via de mail. Ik bekijk de mail even en denk: hij heeft gelijk. Niets is belangrijker dan mensen die zich laten horen, op welke manier dan ook. En ik hoop dat toekomstige jongeren dat ook blijven doen. Schrijven is leuk. Of het nou over gamen gaat, over koken, of over politiek: heb je er een passie voor moet je gewoon de pen oppakken. Ik hoop dan ook dat jongeren dat gaan doen.

Onze dank gaat uit naar de NIVO, die ons jarenlang heeft gepubliceerd en ons een podium heeft gegeven. En laten we ook de lezer niet vergeten. Jullie reageerden, hadden soms kritiek of vonden het nog best interessant. Al die meningen hoorden we graag aan. Alles heeft een einde, zong Jan Worst ooit uit volle borst. Laat ik me daarbij aansluiten. We wensen jullie allemaal een zonnige vakantie toe en geniet van de welverdiende rust

Frank Zwarthoed en Kevin Tol