Toekomst Tol ligt in Sportshop Pier

Met het vertrek van Danny Tol verdwijnt de laatste Tol uit de selectie van FC Volendam. Ook de derde zoon van Pier Tol redde het niet en hij wil nu zijn vader elders opvolgen.

Een ochtend in Sportshop Pier aan de Julianaweg in Volendam. Een man van begin veertig komt binnen. Hij wil nieuwe voetbalschoenen. “Even uw voeten meten”, zegt de medewerker. “Maat 42, 43. Ik ga wat paartjes halen.” De medewerker komt terug met acht dozen. De eerste schoen die hij aanbiedt ziet er dun en gelikt uit, met zelfs een binnensokje. De klant past een exemplaar, maar is niet overtuigd. Hij gaat toch liever voor de iets goedkopere versie in het gifgroen.

“Dat gaat niet lukken, zie ik”, zegt de medewerker. “Hoezo?“, vraagt de klant. “Uw voeten zijn te breed”, zegt de medewerker.  De klant probeert het toch even, maar verdomd, de medewerker heeft gelijk. Passen gaat moeizaam. “Ik zou deze proberen”, zegt de medewerker dan. Hij reikt een ander paar aan, weliswaar met schubben en een stukje fluorescerend geel, maar ook een groot deel klassiek zwart met drie witte strepen op de zijkant. En ja, die stevige schoenen zitten de man inderdaad perfect. De medewerker heeft er overduidelijk verstand van. En is een goede verkoper. Verkocht.

Die medewerker heet Danny Tol, tot voor kort profvoetballer bij FC Volendam, maar sinds deze week fulltime werknemer van de sportzaak van zijn vader Pier, vijfvoudig international en oud-speler van onder meer AZ’67 en FC Volendam. “Ik doe alles al”, zegt de 21-jarige Danny. “Alleen de inkoop niet. Daar wil ik wel rustig aan een startje mee gaan maken. Door het voetballen had ik daar geen tijd voor, werkte ik hoogstens 25 uur in de week. Nu 40 uur of meer, weet ik niet precies, dit is pas mijn eerste week.”

Ingrijpende beslissing

Blessures gooiden de afgelopen jaren roet in zijn ontwikkeling als voetballer. Drie keer kampte hij met problemen aan zijn rechterknie, zijn meniscus. De eerste keer was in de B2. Hij herstelde, stootte in 2013 door naar de selectie van het eerste, maakte op 22 november 2013 tegen FC Emmen (1-5 verlies) als invaller zijn debuut, maar raakte daarna opnieuw geblesseerd. Koud hersteld van die laatste kwetsuur kreeg hij opnieuw last en onderging hij vorig jaar een operatie om een stuk meniscus te verwijderen.

De tijd begon echter te dringen. Zijn contract van een jaar liep deze zomer af en Volendam had onvoldoende gezien om de optie tot verlenging te lichten. Wel kreeg hij de kans om in de voorbereiding zijn kans te grijpen. Dat ging goed, hij stond zelfs op de elftalfoto en in de jaarlijkse seizoengids van Voetbal International. Maar Volendam bood hem geen contract aan. De middenvelder mocht op amateurbasis bij de selectie blijven. Daarop nam Tol afgelopen week een ingrijpende beslissing, in overleg met zijn vader. Dag FC Volendam.

Van woede of onbegrip is bij Tol geen sprake. Hij verwijt de club, trainer Robert Molenaar en technisch coördinator Mischa Salden niets. Laatstgenoemde had zelfs meteen Topklassers en Hoofdklassers op de hoogte gebracht van de mogelijkheid om Tol aan te trekken.

Een profloopbaan is voor nu van de baan, net als eerder voor zijn broers Michael en Nick. Oudste broer Nick (26) speelde nog 53 wedstrijden voor Volendam in de Jupiler League, maar in 2013 hield het voor hem op. Hij ging met neef Kees Tol spelen bij Spakenburg in de Topklasse en werkt tegenwoordig bij Waterland Accountants in Volendam. De middelste van de drie broers, Michael (24), speelde één wedstrijd in de Jupiler League. Hij stopte in 2012 bij FC Volendam en ook meteen met veldvoetbal. Michael werkt voor Rabobank Waterland en Omstreken. Hij voetbalt nog bij de zaalvoetbaltak van Volendam, ZVV, in de Eredivisie.

“Ik zat ongeveer in dezelfde situatie als mijn broers, wel, niet, wel, niet”, aldus Danny. “Het duurde allemaal een beetje lang en ik rekende hier al een beetje op. Maar ik ben wel teleurgesteld. Ik had graag doorgewild bij Volendam en blijf zeker voetballen, hopelijk bij een club uit de Hoofdklasse of de Topklasse. Michael was destijds helemaal afgeknapt op het voetbal. Dat hebben Nick en ik niet. Zonde, want in potentie is Michael de beste van ons drieën. Hij kan supergoed voetballen, nog steeds, zeker qua kappen en draaien. Hij is ook drie keer gevraagd voor Ajax, voor Oranje Onder 17. Maar daar had hij allemaal geen trek in. Hij heeft het ook een beetje vergooid voor zichzelf.”

“Het kan altijd nog”

Vader Pier loopt ondertussen van hot naar haar in de winkel. Hij is druk, klanten bedienen. Op een klantvrij moment vult hij zijn zoon aan. “Nick had eigenlijk de pech dat de vorige trainer, Hans de Koning, de eigen jongens geen kans gaf en Michael zat in dezelfde situatie. De nieuwe trainer Robert Molenaar geeft de eigen jeugd wel een kans en daarom is het jammer voor Danny. Maar het is even niet anders. Het is nu eigenlijk einde verhaal. Er zat volgens Volendam te weinig progressie in. Ja, mijn laatste zoon die had kunnen doorbreken in het betaalde voetbal. Maar het kan altijd nog. Mijn eerste jaar bij AZ was ook niks en een jaar later speelde ik in het Nederlands Elftal. Of neem Jerrel Hasselbaink. Niemand zag het in hem zitten, maar via een omweg haalde hij de top.”

“Als ik er vijftien maak in de Topklasse of de Hoofdklasse, kan ik misschien zo weer terug”, zegt Danny. Ook hij heeft de hoop nog niet helemaal opgegeven. “Voorbeelden zat. Henk Veerman en Robert Mühren moesten weg, kwamen weer terug en spelen nu bij sc Heerenveen en AZ. Zo kan het ook gaan.”

Een nieuw pand, een nieuwe zaak

“Mijn vader is toch wel blij”, zegt Danny. “Hij was elke dag aan het werk en kan nu misschien wat meer achteroverleunen.”

Moeder Carla, ook werkzaam in de zaak, passeert en vangt de woorden van haar zoon op. “Hij staat te springen om het over te nemen”, zegt ze met een glimlach. “Jij kan er wel uit en pa werk ik ook wel weg, zegt hij, haha.” "Ze willen nog niet opzij”, reageert Danny, eveneens met een glimlach.

Danny Tol steekt zijn ambitie niet onder stoelen of banken en richt zich vol overgave op zijn andere passie, de sportzaak. “Als het aan mij ligt, neem ik de zaak zo snel mogelijk over. Maar ik ben pas 21 en heb nog niet genoeg geld om dat te doen. Dat kan niet van de ene op de andere dag.”

Een mooie nieuwe zaak, klaar voor de toekomst, staat er in ieder geval al. Na negen maanden bouwen opende Sportshop Pier in januari van dit jaar zijn nieuwe deuren, op dezelfde plek waar Pier in 1984 de sportzaak begon.  De witblauwe kleuren hebben aan de buitenkant plaatsgemaakt voor een rood, wit en zwart logo, omgeven door stijlvolle roodachtige bakstenen en grijze dakpannen. Een fraai pand om te werken én om te wonen. Want de familie Tol woont tegenwoordig boven de winkel, Pier, Carla, Nick, Michael en Danny. Nog even met zijn allen. Komend jaar verruilt Nick het ouderlijk huis voor een eigen onderkomen.

Hier aan de Julianaweg gaat Danny Tol zijn nieuwe toekomst tegemoet en niet meer even verderop, op de Sportlaan van FC Volendam. Daar is geen Tol meer te vinden, in de selectie. In het seizoen 2011/2012 waren er nog vijf, Tollen, met naast de broers Nick en Michael ook neef Kees en Simon en Leon (geen familie). Maar er is hoop, voor de naam in ieder geval. Talenten Roy en Marco Tol kloppen aan de deur. Laatstgenoemde trainde in de voorbereiding zelfs al mee bij het eerste. Maar, geen familie van Pier en Danny.