Achter de voordeur van Klein Westerbuiten 6 in Edam

Een vergeten stukje van het Klein Westerbuiten, met op een rijtje drie woningen in de stijl van de Amsterdamse School. Het is ruim dertien jaar geleden dat Luuk en Jantine Cazemier hier na een grondige verbouwing zijn komen wonen: “Het past nog steeds als een jas”

Heet het hier ook Klein Westerbuiten?

Jantine: “Iedereen die het niet weet, rijdt eerst verkeerd. Ze gaan of het Groot Westerbuiten op, of rijden helemaal langs het water. Maar dit heet dus ook Klein Westerbuiten en is eigenlijk een stukje vergeten Edam.” Luuk: “Toen we bezig waren met de vergunningaanvraag, wist ook de gemeente niet hoe het hier heette. Ze hadden het over groenbestemming en uiteindelijk zijn alle vergunningen verstrekt.”

Wanneer zijn jullie hier komen wonen?

“Dat was in 20002. Mijn tante, mevrouw Pranger woonde hier tot het moment dat ze brand kreeg in de keuken.” Luuk: “Ze zei: het is zover, ik ga de Meermin in, ze vertrouwde zichzelf niet meer.” Jantine: “We hebben altijd een vrijstaand huis willen hebben, dus toen het leeg kwam te staan zijn, hebben we overlegd en het uiteindelijk gekocht. En toen kwam het strippen.”

Hebben jullie veel moeten doen?

Jantine: “Door de brand moest alles eruit. Het huis is in de jaren 30 gebouwd en toen mijn oom en tante hier gingen wonen in de jaren 50, is het naar de toen moderne ideeën gerenoveerd. Toen wilde men alles strak. Het zag er ook allemaal prachtig uit binnen, maar toen we begonnen met strippen, bleek dat alles met hard- en zachtboard was gedaan. Als je dan begint, moet alles gesloopt worden. Er is niets blijven staan alleen drie muren en een dak. Je zou bijna zeggen dat de brand een gelukje was, omdat we daarom alles zijn gaan verbouwen en we alles naar eigen ideeën konden invullen.”

Luuk: “We hadden een goede architect in de arm genomen en veel in samenspraak gedaan. Vooraf hadden we duidelijke wensen, maar het moest vooral een leuk en speels huis worden. De keukenmuur was bijvoorbeeld recht, maar op ons verzoek is die rond gemaakt. Een hoek remt af, nu heb je echt het gevoel dat je ontvangen wordt. Het klinkt misschien overdreven, maar die ronding maakt echt verschil. Ook onze aannemer, Jan Dierdorp heeft goed meegedacht en hier en daar verbeteringen aangebracht. Hij kwam bijvoorbeeld aan met antieke spijltjes die we in de trap hebben gebruikt. De oude trap was erg strak en zakelijk, het is nu veel leuker.”

Wat waren andere wensen?

Luuk: “Ik wilde graag een grote eetkeuken met zicht op de tuin. We waren altijd allebei idolaat van een Engelse keuken tot we gingen rondkijken. We gingen steeds weer op het strakke design af. Op een goed moment vroeg Jantine bij een hele strakke, witte keuken: wat denk je hier van? Dus ik zei meteen: dit is het einde! Toen hebben we iemand gevonden die op maat een keuken voor ons heeft gebouwd.

Door rond te kijken veranderen je ideeën. Jantine: “Ik vind een Engelse Keuken nog steeds heel leuk om te zien, maar om er in te leven is een ander verhaal.”

Zijn er ook dingen die beter hadden gekund?

Jantine: “In het begin dacht ik een grotere tuin, maar het is hier achter mooi groen, dus voor het zicht is het niet nodig. Bovendien ben ik geen tuinder. Luuk: “Dan had ik het moeten doen. Bij ons oude huis had ik een speelse tuin, met trapjes, hoogteverschillen, een vijver en zelfs een zitkuil. Heel erg leuk.

Wat is jullie favoriete plek

Luuk: “Dat is hier in de keuken aan de tafel, maar eerlijk gezegd zijn er door het hele huis wel favoriete plekjes te vinden. Het is gewoon de hele sfeer die het huis uitademt die zo heerlijk is. Als we terug komen van vakantie zeggen we altijd: wat een zalig huis is dit toch.”

Wat bevalt jullie het meeste aan dit huis?

Luuk: “Elk stukje dat hier is veranderd, hebben wij samen bedacht, hebben we zeggenschap in gehad. En het klopt gewoon allemaal.” Jantine: “Je wordt ouder en je inrichting ontwikkelt mee, we begonnen ooit begonnen met bielzen en een bruin plafond daar, moet ik nu toch niet meer aan denken!” Luuk vult aan: “In ons vorige huis hadden we een slaapkamer met zwarte muren en een lichtblauw plafond, witte strakke meubelen, dat vonden we toen het einde. Dit is ons vierde huis en dit is zoals we het wilden hebben. Na 13 jaar past het huis nog als een jas. Elke keer als wij binnenkom, denken we ik: wat is dit een heerlijk huis.”