Vuurdoop voor nieuwe eigenaar Prinsenbar in Edam
Wanneer is een kermis geslaagd? Sonny de Graaf (28) en Jack Visser (slap 60) weten dat het antwoord hierop meestal pas in de maand september een antwoord krijgt. ‘Het draait toch om het publiek. Die moeten vier dagen lang een echt feestgevoel hebben. Dat zie je natuurlijk wel gebeuren, maar pas later sijpelen de verhalen echt binnen.” Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.
Voor Sonny is het de eerste keer dat onder zijn verantwoordelijkheid een kermis plaatsvindt. Zijn café, de Prinsenbar, heeft al vanaf 1970 ervaring met het feest. Jack, in het dagelijks leven werkzaam voor uitgever Elsevier, is de verbindende figuur met een staat van dienst van zo´n 40 jaar.
Een kermis voorbereiden is deels praktisch. Aankomende week wordt er vanaf dinsdag opgebouwd en afgebroken. Feitelijk wordt een groot deel van het café ontruimd. Nadat de ruimte leeg is gehaald, worden de wanden beschermd met spaanplaat. ‘Dit jaar zullen er voor het eerst schilderingen op komen.”
Waar in het begin de kermis zich volledig afspeelde in de bar, is het feest al vele jaren voor een groot deel verplaatst naar de straat. De Batumburgerstraat wordt voor de gelegenheid overkapt, en in de Prinsenstraat komen twee en in het weekend zelfs drie extra barren. Ook het muziekprogramma speelt zich buiten af. Binnen komen alleen statafels met krukken.
Woensdag, de dag voor kermis, is het direct al hectisch, doordat er elk jaar nog vele honderden toeristen de kaasmarkt bezoeken. Sonny: “Alleen die is er niet en dan stroomt het hier snel vol.” ’s Middags gaat het café dan dicht om alle puntjes op de i te plaatsen. En ´s avonds wordt het licht en geluid opgebouwd. “En dan is de kermis al stiekem een beetje begonnen. Zeker omdat diverse klanten al jarenlang een klein voorfeestje bouwen. Dit jaar combineren we dat met Ajax op grootscherm.”
Een ander aspect van de voorbereiding is feitelijk een doorlopend verhaal. Jack verzorgt al jaren de muziek en is hier het hele jaar mee bezig. “Maar ook het programma is al enige tijd geboekt. Dit jaar hebben we gekozen voor een andere opzet: De zondag wordt een klein festival met drie acts. We willen hiermee het feest verlengen en de afwisseling betekent letterlijk dat iedereen aan zijn of haar trekken komt!”
Jack noemt de wisselwerking met de veel jongere eigenaar van de Prinsenbar perfect. “Zo weet je wat er speelt in de jonge generatie. Dat vind ik zelf ook leuk aan kermis. Meestal zie je vriendenploegen voor het eerst echt uitgaan. Voor een 18-jarig is kermis vaak een onuitwisbare ervaring. Die jongeren zie je vaak in het naseizoen weer terug als klanten.”
Sonny was ongeveer 13 jaar toen hij als glazenophaler hand- en spandiensten verrichtte voor de Prinsenbar. Hij houdt van het feest. “Vier dagen lang sta ik buiten achter de bar. Je staat er middenin, ziet alles gebeuren. Dat is gewoon geweldig!”
Jack heeft zo ongeveer alles meegemaakt in veertig jaar kermis. ‘Er komt een dag dat ik stop maar ik heb er nog altijd heel veel lol in. Je bent kapot na zondag maar in zekere zin is het verslavend. De Prinsenbar heeft zich al die jaren verder ontwikkeld met kermis. Dat maakt het ook leuk om te doen.”
Waar Jack al heel veel uren dienst draait met kermis, denkt Sonny dat hij in vijf dagen tijd zeker 80 uur op de been is in en rond de bar. Een aardig ‘klusje’ dus. Toch is het te doen, vindt hij. Met een goed team en een goed draaiboek, gaat het ook nu weer lukken. “Ook al zijn de regels rondom veiligheid, (geluids)overlast, controle op leeftijd, personeelsbeleid en burencontact intensief. Eén woning hier tegenover wordt elk jaar afgedekt met houten platen. Een noodzakelijke bescherming. Die platen worden dit jaar ook beschilderd door een graffitispuiter.”
Gelukkig kent de Prinsenbar al jaren zo goed als geen vervelende opstootjes. Het is hier gewoon gemoedelijk. En bijna alleen maar dames achter de bar werkt ook goed.
Als om 03.00 uur de bar eindelijk sluit, gaat het werk voor Sonny en Jack en andere medewerkers nog twee uur door. De straat moet schoon, de bar moet weer worden opgeruimd. Voorraden worden aangevuld. Alles moet weer klaarstaan voor de volgende dag.
Op zondag na het werk komt dan de grote ontlading. Dan vieren we hier zelf tot ´s morgens vroeg een feestje… Al is Jack dan al naar huis.
Wat de kermishit gaat worden blijft altijd spannend. Jack weet uit ervaring dat je zo rond de kermis net een nieuwkomer moet weten op te pikken. Dat is deels toeval. Dat lukt het ene jaar beter dan het andere jaar. Maar als het lukt dan is het dubbel feest.
De muziek die Jack samenstelt is een mix van stijlen. Van de Rolling Stones tot de nieuwste hits. Maar ook house naast Nederlandstalig. Tot eind jaren tachtig draaiden wij hier geen Nederlandstalig. Totdat Hazes opkwam. Het alternatievere (Nohol)publiek, dat in die jaren voor een groot deel de bar vulde, bleek groot fan te zijn van Hazes.Nu is Nederlandstalig gewoon onderdeel van de programmering. Zo is ook de zondagmiddag ontstaan.`
Jammer vinden ze het wel dat de lokale horeca de live-programmering niet echt met elkaar afstemt. Nu zie je meerdere bands op meerdere locaties staan. Dat is toch minder spannend.
Waar Sonny nog midden tussen ´zijn´ generatie staat te werken, heeft Jack al heel wat generaties voorbij zien komen èn zien afhaken. Maar echte kermisvierders (en dat betekent vier dagen aanwezig zijn…) van het eerste uur zijn er nog zeker. Dan denk ik direct aan Hans Kolijn en Dirck de Graaf, die vieren het feest nog echt!
`De kermis is voor heel veel mensen toch de afsluiting van de vakantie en de zomerperiode. En een startpunt voor een ´nieuw seizoen met veel drukte´. Even geen stress en alleen maar vrolijkheid. Die functie heeft kermis,´ weet Jack.
Voor beiden geeft het feest voldoening als iedereen blij en tevreden is. Sonny. Zeker nu we de zondag anders hebben ingevuld verwacht ik als nieuwe eigenaar een mooie eerste kermis, al blijft het vooraf altijd best spannend.