Als je blijft zitten waar je zit, gebeurt er niets. Is dus het proberen waard. In de toekomst zal blijken of wijkraden een structurele behoorlijke toegevoegde waarde hebben. Of dat het alleen maar heeft geleid tot verdere bureaucratisering, bewaken van het pure eigenbelang en het strelen van ego's.
Het is de 'natte droom' van zij die zich nog hippie voelen en in de jaren zestig zijn blijven steken. In Amsterdam zijn ook wijk- en zelfs deelraden geweest. De laatste volledig opgetuigd met raadsleden en wethouders. Alle wijkraden zijn al lang een stille dood gestorven of bestaan alleen nog op papier. Deelraden worden opgeheven. Heeft miljarden gekost. Niets toegevoegd. In de Bijlmer heeft het geleid tot legaal stelen, vriendjespolitiek bij het creëeren en weggeven van baantjes en het toekennen van opdrachten. 1 grote puinhoop.
De Raad is en blijft verantwoordelijk en beslist uiteindelijk. En ik denk dat we nou ook weer niet zo groot zijn dat we niet weten wie ons vertegenwoordigen en dat onze vertegenwoordigers niet weten wat er speelt. Het instellen van ad hoc groepen over een onderwerp dat actueel is en de gemoederen nogal bezighoudt, is dan mogelijk een betere oplossing.
Er zullen zich ongetwijfeld vooral lieden zich aanmelden waarvan 'de roots' elders liggen en met het hen gebruikelijke dedain neerkijken op Volendam. Het veel beter weten allemaal en het zien als een opstapje naar een Raadslidmaatschap.
Ook vind ik het gebied nogal groot en de knelpunten en belangen erg divers en vaak tegengesteld. Snaartje zal bijvoorbeeld willen verbieden dat dat strookje gras bij haar huisje voor koffietijd wordt gemaaid. En als het moet worden gemaaid, dat dat met de zeis gebeurt. En bewoners van het Zuideinde zullen bepleiten dat het Marinapark bij wijze van spreken wordt gesloten. En laten we het dan maar niet hebben over de belangen van de bewoners van het Europaplein en die van de aldaar gevestigde ondernemers.
Maar proberen kan altijd. Nogmaals: Als je niks doet, gebeurt er niks. Wel 1 ding. Als we het zo belangrijk vinden, geen cent subsidie. En geen notulen. Dat is meestal de start van bureaucratie.