Bijna Moederdag.... een brief van een Moedige Moeder aan haar zoon in een kliniek

Zoon,

Weet je het nog Jan? Samen met z'n vieren. Wij, jij en je zus, na het avondeten, gezellig op de bank.
TV kijken, Southpark meestal en dan kon je daar zo heerlijk en smakelijk om lachen.
En dan keken we elkaar aan: nou die lacht weer om al die stommigheid van die poppetjes.

Heerlijk was dat om te zien, jou vrolijk te zien en betrokken bij het gezin en af en toe lekker je zus plagen en op de kast jagen. We weten dat je haar mist nu ze op zichzelf is gaan wonen.

Na een fijne tijd op het VMBO begon je met veel plezier aan je studie Game-Artist aan het Media College in Amsterdam. Het eerste jaar vloog voorbij en je genoot ervan. Maar toen kwam het tweede jaar. Dit werd steeds moeizamer voor je en door je slaapproblemen begon het steeds meer bergafwaarts te gaan en kreeg je er ook niet zoveel interesse meer in.

Steeds meer verzuimdagen kwamen erop je lijst, doordat je niet op tijd wakker werd of slapend in de trein Sloterdijk voorbij reed en in Utrecht pas eens wakker werd. Verzuimambtenaren kwamen op je pad, als je niet zorgde dat je op tijd was, ons een boete boven ons hoofd hing. Hierdoor ontstond tussen ons veel boosheid en onbegrip. Als ik toen geweten had wat we nu weten waren we daar misschien wel anders mee omgegaan. En toen kwam als een donderslag bij heldere hemel het overlijden van Alex. Jouw beste vriend besloot een einde aan zijn leven te maken.

En deze gebeurtenis heeft jou drastisch veranderd. Jij veranderde van een vrolijke knul in een heel stille jongen, die niets meer leuk vond.

-Niet praten
-Passief, niet meer meedoen met ons gezinsleven.
-Afzonderen op je kamer,uitzonderlijk veel.
-Gamen, isoleren en vast niet je gevoelens uiten.
-Niet meer naar school willen, geen plezier meer hebben in je werk.
-Depressief gedrag uiten en heel veel slapen.

En wij konden hier allemaal niets voor je doen, want je liet ons niet toe om samen met ons je verdriet te verwerken. Want ook wij waren erg verdrietig om het overlijden van Alex.

En dan gaat het leven toch weer verder. Doordat je niet meer verder wilde met je opleiding zeiden wij: "Nou dan ga je maar aan het werk". Je baas heeft het druk zat. Dus op een dag kwamen wij je wakker maken, want een wekker hoorde toch niet... en daar hing de riem....pontificaal aan de gordijnrail. Het signaal van jou. Nou ik ben nog nooit zo geschrokken als die keer, maar ook zo verdrietig en machteloos, omdat wij je niet konden bereiken en helpen. Zelf zeg je dat je je dit niet meer kunt herinneren, maar bij mij staat deze gebeurtenis in mijn geheugen gegrift met hele dikke lijnen.

Na deze gebeurtenis kwam je in een stroomversnelling bij GGZ terecht en die probeerde je hierin te helpen. Maar daar liet je ook niet veel los, na maanden praten met die en dan weer die, en dan weer een ander, is er besloten om te stoppen met de behandeling. En toen kwam er een lichtpuntje aan de horizon.

Een vriendin... Je bloeide weer helemaal op. Kreeg weer zin in het leven en je genoot samen met haar en probeerde weer te gaan werken. Wat waren we blij en dachten: "die akelige periode is weer voorbij en we gaan weer vooruit kijken". Maar niets was minder waar, want na een half jaar sloeg het niet "wakker worden probleem" weer de kop op.

En waarschijnlijk ook weer je depressie. Het werd weer van kwaad tot erger. Je sliep regelmatig 15 tot 18 uur en was met geen mogelijkheid wakker te krijgen. En helaas kon je vriendin je hier ook niet in helpen. Dus maakte ze de verkering uit... Dat was een domper voor je, maar ook voor ons! Wat zijn we hier verdrietig om geweest... Voor jou, maar ook voor je vriendin.

Wat we niet wisten, dat er ook een drugsverslaving bij zat, dat je al een paar jaar verslaafd was aan speed en dat je dat voor ons verborgen had gehouden. Voor ons, je zus, je vrienden, maar ook voor je vriendin. Wat zal je een eenzame tijd hebben gehad en waar je weer met niemand over kon praten.

We zijn heel blij dat je daar bij Yes We Can op je plek zit. Dus Jan, doe je best daar in die kliniek, stort je hart maar uit, PRAAT, gooi de rotzooi uit je lijf, want het lucht zo op. ECHT WAAR!

Allereerst voor jezelf, voor ons, je zus, maar ook voor je vrienden. Allemaal houden we ontzettend veel van je en kunnen je niet missen omdat je "Jan" bent.

Je mag er zijn gozer!

HET GAAT NIET OM DE WEG DIE JE INGAAT MAAR OM HET SPOOR DAT JE ACHTERLAAT?

MIJN BOODSCHAP VOOR JOU IS: "GA LEVEN.....LIFE YOUR LIFE"

Haal eruit wat erin zit en geniet van je leven, maar dan wel op een gezonde, veilige, blijde en drugsvrije manier. Maak mensen om je heen blij, want dat voelt zo goed! En dan hoop ik dat als je net zo oud als wij zijn, ook kan terugkijken op een heel mooie tijd en dat jij ook zal denken: " Ik wou dat ik die tijd nog eens over kon doen"

Tot slot ik mis je enorm en hou heel veel van je,

Mama.

Wilt U informatie over alcohol en drugs?

Lees van verder op onze website www.moedigemoeders.nl. Wilt u persoonlijk contact? Bel dan onze hulplijn 06-38379733 (bereikbaar van 10 uur ’s morgens tot 10 uur ’s avonds). Zoekt u naar steun, begrip en een luisterend oor? Bezoek dan onze zelfhulpgroep in de Ark. De avonden zijn anoniem en bestemd voor ouders, partners en overige verwanten van gebruikers/verslaafden.

Aankomende Woendag 10 Mei hebben wij weer bijeenkomst om 20 uur in De Ark en u bent van harte welkom.

Moedige Moeders verkoopt diverse soorten drugstesten. Voor Info over hoe en wat en waar kunt u de hulplijn bellen. Ook zijn de tests verkrijgbaar bij Gerro en Esther in het Winkelcentrum de Stient.

Staat uw kind of partner open voor een gesprek met een ervaringsdeskundige? Bel dan de hulplijn, dan zoeken we iemand die bij de hulpvraag past.

Wat nog belangrijker is voorkom deze problemen door u aan te melden voor de cursus Drugs Preventie. Voor info hierover kunt u ook onze hulplijn bellen