Volendammer Rory Kes en de kunst van het vechten

,,Iedereen denkt dat het alleen om harde trappen en rake klappen gaat, maar er zit veel meer achter. En inderdaad, als het om gala's gaat heeft de vechtsport helaas een louche imago. Maar deze is anders."Rory Kes wil begrip kweken, wil en kán er graag en goed over vertellen. ,,Als mensen bij ons komen trainen, zijn ze niet meer weg te slaan", blijft hij in jargon. ,,Bij MMA wil iedereen elkaar helpen, het is gemoedelijk en je probeert iemand zelf vertrouwen te geven, hij of zij moet kunnen groeien. Dus het is spiritueler als men denkt." Volgende week zaterdag, als De Seinpaal omgedoopt wordt tot 'vechttempel', staat hij in een van de hoofdpartijen tijdens de Road to Victory. Ook dorpsgenoot Bob Veerman zal te zien zijn in de ring.

Door de liefde is hij in Edam-Volendam beland, want Rory - ,,mijn vader is groot fan van blues en heeft me vernoemd naar gitarist Rory Gallagher” - Kes is een geboren Marker. ,,Ik heb tot de C-tjes gevoetbald. Op Marken was dat met de jongens van de klas, waar ik dagelijks mee optrok. Dat was leuk, maar ik was er niet echt goed in. Ik zwierf over het hele veld, maar scoorde nooit. Toen mijn ouders scheidden, verhuisde ik met mijn moeder naar Edam en heb ik nog bij EVC gespeeld, maar kon niet echt aarden. Ik had er ook best oemte mee dat ik mijn vrienden op Marken niet of nauwelijks meer zag. Enkele van die jongens spelen daar nu in het eerste. Mijn vader woont er nog. Het is er idyllisch, maar heel rustig. En het vergrijst. Van de 1800 mensen die er woonden toen ik vertrok, zijn er het nu nog 1100. Je gaat er toch een stap terug in de tijd. Van mijn generatie zijn er maar een paar blijven hangen."

Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO.