De raad kan en mag de brief van de klagers niet negeren. De raad is uiteindelijk verantwoordelijk. En een delegatie van de raad aan de burgemeester en aan de gemeentesecretaris of via hen nog verder, van bevoegdheden leidt niet tot delegatie van hun verantwoordelijkheden.
De brief is niet geschreven door iemand in de lagere regionen van de organisatie. Middenkader of hoger. De brief is ook niet vrij van kinnesinne, frustratie, rancune en animositeit. Er worden ook onderwerpen in aangestipt te kinderachtig voor woorden. Zoals bijvoorbeeld het klaarmaken van lunches voor de heer Hermans. Gebeurt in veel organisaties. En de heer Hermans is echt niet zo dom om die niet te willen betalen. Kan me goed voorstellen dat hij dat hij dat niet zo regelmatig doet. Ook zijn door het bestuur en aantal punten als niet juist naar voren gebracht of in een ander daglicht geplaatst. Maar duidelijk is dat zijn manier van optreden bij onze ambtenaren een andere is dan zij gewend zijn. Was toch altijd een ‘open’ cultuur waarbij men van zijn of haar hart geen moordkuil hoefde te maken. Intimidatie en angst zaaien hoort daar niet bij.
Hij heeft – althans zo op het oog – nog de politieke steun van een meerderheid. Maar komt toch onder meer toezicht. Als de raad verder met hem wil, kan hij niet als ‘aangeschoten wild’ verder gaan.
Meer nadrukkelijke bemoeienis van de wethouders, de raad met het wel en wee van onze ambtenaren blijkt meer dan noodzakelijk. En is eigenlijk ook normaal. Aanstellen van een vertrouwenspersoon, of commissie, kan misschien wat helpen. Schept tijd om zaakjes op orde te krijgen, kou uit de lucht te halen en vertrouwen te herwinnen. Nico van Straalen van GL lijkt mij daarvoor de meest aangewezen persoon. Zijn integriteit staat buiten kijf, hij is intelligent, weet hoe de hazen lopen en durft ook door te pakken.
Misschien valt er nog wat te redden.
