"Hier had ik nooit van durven dromen!”
Een marineman, een machinist, een levensgenieter, een avonturier, een mens zoals zo velen leeft zijn leven, totdat het zwaard van Damocles valt! “We kunnen niets meer voor u doen!” ,was de boodschap in Johan zijn 66 jarige levensjaar. Hij is alleen, geen gezin, geen nazaten en het enige wat overblijft is het hospice. Daar leeft hij eenzaam zijn laatste dagen, maar twee weldoeners ontfermen zich over hem. Piet en Fred zijn z’n buddy’s en zorgen beurtelings voor de onfortuinlijke goedmoedige man. Chapeau mannen! Zij waren het die samen met Johan besloten er uit te halen wat er nog in zit en daaronder viel ook nog een keertje varen. Johan wil absoluut niet met een Rode Kruisboot of zoiets, waar hij met vele lotgenoten samen zou moeten gaan varen. Ze vinden Stichting Vaarwens en dat lijkt hen wel wat. Vervolgens wordt de dag geregeld…
De afgelopen week verzamelde Johan energie voor zijn vaarwens en dat viel niet mee, want hij voelt zijn krachten zienderogen afnemen. Van de artsen kreeg hij nog een aantal maanden, waarvan de meesten zijn verstreken en nu tellen we al in weken… De Meander V ligt klaar voor de Vaarwens als de telefoon aan boord gaat; “We zijn vertrokken uit het hospice, maar meneer heeft nogal wat moeite met de brancard! Hij kan nog een paar stapjes doen en wil liever in een rolstoel over de haven rijden. Kunnen jullie hem daarmee van de parkeerplaats halen?” vraagt Theo de ambulancebroeder. Zeker kan dat en even later arriveert het gezelschap op de haven….
De deuren gaan open en er komen twee ontzettend gezellige mannen uit de ambulance. Het zijn Johan zijn buddy’s Piet en Fred. Ook Johan heeft er zin in en ligt lachend op de brancard als hij naar buiten wordt geschoven. De grappen en grollen zijn niet van de lucht en het ijs is gebroken. We gaan in de rolstoel aan boord en Evert vind een luisterend en geïnteresseerd oor over alles van het schip en het ontstaan van de stichting. Henk fotografeert en animeert, Riet zorgt en verzorgt, Evert raakt en vermaakt en Johan…. Johan geniet en vergeet. Kijk… daar is het ons om te doen!
Het rondje Marken, Volendam, Vuurtoren en vertier wordt aangevangen en ons gezelschap valt van de ene verbazing in de andere. Johan klautert - na te zijn aangemeerd bij 'het Paard van Marken' met zijn laatste reservevoorraad energie van het schip, scharrelt naar de zuidkant van de toren en settelt zich onder de luifel aan een groot tafelblad, gemaakt van een zwaard. Daar krijgt hij zijn zo fel begeerde drankje en geniet van het uitzicht. Terwijl Evert met de ambulancevrijwilligers en zijn buddy’s de toren beklimt, deelt Johan met vuurtorenbewoner Thijs. Het blijkt dat ze uit dezelfde plaats komen en veel gemeenschappelijke kennissen hebben… hoe klein kan de wereld zijn! Er wordt geklommen, gezwommen, geklauterd, gekeken, gefotografeerd, gedeeld en genoten door iedereen rondom te toren in prachtig zomerweer.
Paniek!!! De Meander V ligt voor de toren met de trap naar de loopbrug van de terp, als Evert bovenin de toren staat een rondleiding te geven. Dan ziet hij door het raam van de machinekamer van de toren de politieboot P95 met grote snelheid naderen. Het ding heeft een enorme hekgolf en Evert rent vanuit de toren naar buiten om te redden wat er te redden valt. Gelukkig is hij op tijd en hij kan de dure RVS trap binnenhalen voordat de enorme golven de Meander V tegen de dukdalven doet knallen. Thijs zijn rubber fenders op de palen doen ook hun werk en we komen er deze ronde zonder schade af. Bij Evert vliegt de gedachte door het hoofd: “Hard kunnen varen, betekent toch niet hard moeten varen…?” De politie te water heeft daar kennelijk andere gedachten over…
We varen huiswaarts en Johan gaat (ietwat onzeker) aan het roer. Evert zit stand-by met de afstandsbediening achter hem op de bank, maar hoeft nauwelijks in te grijpen want Johan stuurt de Meander V feilloos terug naar Monnickendam. Geconcentreerd zit hij achter het roer en volgt de aanwijzingen van schipper Evert op, waardoor hij vergeet dat hij in zijn laatste dagen leeft. Hij leeft zijn momenten met volle teugen en absorbeert alles wat hem geboden wordt. Hij zal deze momenten meenemen tot in zijn laatste uren en ze zullen hoogstwaarschijnlijk getuigen van het feit dat een mens in zwaar weer kan genieten van het gebodene.
In de ambulance fluistert Johan tegen Evert: “Hier had ik nooit van durven dromen Evert! Dankjewel man, het was eindeloos!”
Vaarwel dappere Johan