Leven en dood liggen soms angstig dicht bij elkaar

Zijn eerste jaar als priester is bepaald niet onopgemerkt voorbijgegaan. Kapelaan Anton Goos kende een bewogen periode, waarin het veel schakelen was tussen nieuw leven en mensen die op relatief jonge leeftijd van ons heengingen. In de pastorie van de Mariakerk blikt de 33-jarige Limburgse Groninger terug op de afgelopen twaalf maanden.

U omschrijft het als een leerzaam jaar met veel uitdagingen

,,Om met de woorden van mijn oud-docent te spreken: het is mooier dan ik ooit had gedacht en tegelijkertijd is het ook zwaarder dan ik ooit had gedacht. In Volendam komen alle facetten van de kerk nog samen: veel uitvaarten, doopjes, huwelijken, communie- en vormselprojecten, ziekenzalvingen. En leven en dood liggen soms angstig dicht bij elkaar. Twee weken geleden had ik in de ochtend een uitvaart en in de middag volgde een doopgesprek. Dan ga je binnen een paar uur van het einde van het leven naar het begin van het leven. Ik ben een jonge knaap van 33 jaar, dus dat lukt me prima. Maar het is wel flink schakelen.”

In hoeverre is het moeilijk om - zeker als beginnend priester - de dood van zo dichtbij mee te maken? Vooral de afgelopen maanden, waarin veel jonge mensen overleden?

,,Het stapelt zich op. Je krijgt met veel verschillende zware gevallen te maken. Daarbij moet je enerzijds putten uit je levenservaring, en in die zin heb ik al behoorlijk wat voor mijn kiezen gekregen. Aan de andere kant is het een kwestie van vertrouwen op Onze Lieve Heer. De dingen die op mijn pad komen, kunnen alleen worden gerealiseerd met de hulp van Gods genade.”
Hij noemt een voorbeeld: ,,Enkele weken geleden overleed een jonge Volendamse vader. Nog dezelfde dag kreeg ik een bericht vanuit het Waterdam-kamp met de vraag of ik daar die avond langs wilde komen om samen met de kinderen stil te staan bij het overlijden van die man. Tja, ga je daar maar eens op voorbereiden. Op dat moment dacht ik echt: leidt U me maar, God. Wat volgde, was een zeer intense en bizarre ervaring. Alle 217 kinderen waren aandachtig aan het luisteren. Het was zo’n diep gesprek. Dat grijpt je wel aan.”

Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO.