Plea For Peace levert AlascA street-credibility
Charles Baudelaire (Frans dichter en kunstcriticus, 1821 - 1867): ‘To justify its existence, criticism should be partial, passionate and political, that is to say, written from an exclusive point of view that opens up the widest horizons.’
Deze recensie van AlascA’s Plea for Peace (2018) is de zesde in een serie van mijn hand die vooral in de NIVO verscheen. Ze staan ook op grootwaterland.nl. De eerste betrof From the Sea (2014) van One Clueless Friend, en de laatste Everest (2016) van Dandelion. Ze verschenen alledrie bij het in Volendam gevestigde indielabel King Forward Records.
Who is King Forward? Uit de omschrijving op de site (zie www.kingforwardrecords.nl) blijkt dat hij een papieren kroon (weinig werkelijke macht?) draagt, voor de troepen uitloopt (innovatief en met lef?), een fluorescerende maillot (eigenzinnig, opvallend, wars van mode?) aan heeft, en familie is van Bonnie ‘Prince’ Billy en Kings of Convenience. Daarmee vertoont King Forward trekjes van Frank Bond zelf.
King Forward Records noemt zich een ‘an altofuturistic music label’. Elektra, de Amerikaanse door Jac Holzman opgerichte platenmaatschappij, van 1967-1970, vormt het ideaal. De daar destijds onder contract staande MC5, The Stooges, Love en The Doors waren grensverkennende, opwindende, tegen politiek activisme aanschurende, sensationele live bands. Tijdens het beluisteren van Kick Out The Jams (1969) van de MC5 en Fun House (1970) van The Stooges laat de neiging om de tegels uit het trottoir te lichten zich maar moeilijk onderdrukken. Eigenlijk waren de leden van Frank Bonds voorkeur Love ̶ Forever Changes uit 1967 is het album ̶ , met Sly and the Family Stone een van de eerste interraciale bands, de enige hippies in dit gezelschap.
Maatschappijkritisch was Frank Bond altijd al, maar het in dit album sterk doorklinkende straatrumoer maakt het zo overtuigend. Plea for Peace kun je lezen als zelfstandig naamwoord: pleidooi voor vrede, of als gebiedende wijs: pleit voor vrede. Met in het eerste couplet van titelnummer en opener een gedachte in de hoofdrol: ‘I’m a thought from ’63 / I am no lie I am world peace / when I die I’m born again, for you // I am always on the run, / caught between wars and your fun / and when I’m shot, I’ll try again.’
De clip op youtube begint met een pacifistische maar resolute Kennedy en eindigt hoopvol met een spelend kind in de branding. Daartussen een aaneenschakeling van vlagvertoon, militaire parades en het daar uiteindelijk altijd uit voortvloeiende oorlogsgeweld: een waarschuwing voor de turbulente tijd waarin we leven. Bond lijkt te verlangen naar de Kennedy’s van de Cubacrisis: moreel leiderschap. Tegenwoordig inderdaad een schaars goed. Frank Bonds teksten lijken minder hermetisch en herkenbaar autobiografischer geworden: ‘For you I’ll be betrayed. I’ll be crucified / For you I would give you my only child’ (Plea For Peace).
Verwijzen de eerste twee coupletten van het door absurdistische clip begeleide Comedy of Distance naar de pijnlijke scheiding met hun voormalige toetsenist? Red Herring, met dat onweerstaanbare, waanzinnig catchy Never Cry Wolf-achtige awoohoohoohoohoooooo-koortje lijkt over nepnieuws te gaan.. Met een rode haring leid je iemand van het eigenlijke onderwerp af. De emotie waar het op drijft die tekstueel ook verder wordt uitgewerkt, zit in de tweede helft van de openingszin: ‘Red herring in my soup, oh no I’m so confused’. De conclusie een herhaalde retorische vraag: ‘When was someone ever paid for honesty?’
The Ugliest Girl Alive lijkt een eerbetoon aan degenen die in onze mediageile wereld (Instagram) eigenlijk niet meedoen, én vormt wellicht een ironische knipoog naar de indie-status van Frank Bond (en AlascA): ‘This world’s a shattered place, we are much alike. / because the world’s an ugly girl too’. Tekstueel is het op Plea For Peace dus genieten geblazen. Zoals in het van een ronkende gitaarpartij voorziene, snerend beginnende Boy & Girl, waarin in het eerste couplet een jongen die zich achter zijn scherm teveel bezighoudt met afstompende computerspelletjes vermanend wordt toegesproken: ‘Hey Boy! […] / Be Luke Skywalker, you’re not like your father / think for yourself, back away from your screen! / Because your memory is almost full / And you can’t tell false from true.’
In het tweede couplet wordt de kant van het meisje gekozen: ‘Hey Girl! Did some rapist call you a slut, girl? / Go kick the fucker in the nuts girl, and don’t be underpaid. / You’re more than a mother, a whore, a Madonna, / a nun, an obedient baby machine!’ Om uiteindelijk zowel jongen als meisje tot actie aan te sporen: Cause all these hours, they’re wasted time / Break the chains that numb your mind / All these hours wasted time. Een bijzonder sterk nummer. Het meeslepende Wookie heeft het ritmisch (grunge-achtige riff plus repeterend toetsenmotiefje) epische (een poëtisch, verhalende tekst in de ik-vorm) van Neil Young.
Geen idee wat een Wookie is. Star Wars kent wel de Wookiee. Met een akoestische gitaar en een tedere falsetto stapt Frank Bond in ̶ volgens een Britse recensie het hoogtepunt van het album ̶ Song For Nick Drake vervolgens in de schoenen van deze ook op Volendam immens populaire, kwetsbare troubadour die over één huid te weinig leek te beschikken: ‘Can I trade my sadness for a change? / No matter what I do, the seasons leave me blue’ // The riverman hands his coin / I stammer: ‘I’m just a boy’ / A sadness rules his face / ‘You’ll be a boy again’. Het wat dromerige debuutalbum Actors & Liars was in sfeer en thematiek achteraf natuurlijk ook al schatplichtig aan Nick Drake.
‘Go drown yourself in Melancholy Lake’ smaalt hij direct daarna dan weer met een verrassend goedklinkende diepere stem in Melancholy Lake richting iemand die er in zijn ogen voor kiest om in een depressie te zakken ̶ terwijl dat meer hier natuurlijk ook de associatie oproept met jezelf werkelijk verdrinken. Hier komt ook die papieren kroon weer terug: ‘Your paper crown droops in the rain / The cardboard queen weeps for the playwright that you have slain’. Zingt Frank Bond hier over en tegen zichzelf?
Het artwork van Wouter Tol, met karakteristieke afbeeldingen van de drie officiële bandleden in een kleurencombinatie die herinnert aan de honderd jaar geleden opkomende Nederlandse De Stijl, onderstreept hun affiniteit met avant-garde. Staan die twee zwanen symbool voor eeuwige trouw?
Plea For Peace is meer down-to-earth en lijkt in mindere mate een overkoepelende thematiek te hebben dan het tekstueel door Shakespeare en qua sfeer door Ennio Morricone geïnspireerde, qua songstructuren experimentelere, literair-ingestoken country-achtige tweede album Prospero. Debuut Actors & Liars kwam vanuit de jongenskamer, Prospero uit een kunstenaarsloft, en Plea for Peace komt van de straat. Kwalitatief ontlopen ze elkaar niet eens zoveel. Op Plea for Peace staat alles in het teken van het liedje. AlascA klinkt op deze derde minder dromerig, minder conceptueel, minder experimenteel, meer straatrumoer. Een poprockalbum. Van de drie de beste, en tekstueel misschien wel de moedigste.
Jammer dat een recensie uiteindelijk natuurlijk ook niets meer is dan wederom een papieren kroon. 12 oktober a.s. is de Nederlandse releasedatum van Plea For Peace en 13 oktober de releaseshow in de bovenzaal van Paradiso. Op 12 maart 2018 was in de PX al te horen hoe goed ze met behulp van dit materiaal op het podium zijn geworden. Wellicht zijn er nog kaarten.
Marcel Tuyp