In memoriam Ami Gest: Het leven kreunt, zwoegt en gaat op en neer
Het leven kreunt, zwoegt en gaat op en neer.
Ik kijk naar buiten, het waait en de eikenboom achter bij ons, die kutboom van de buren, zwaait angstig heen en weer. Ik hoop vaak dat hij omwaait, graag dan naar de andere kant. Dat doet hij nooit, de eikenboom heeft een dikke stam en weigert om te vallen. En soms is dat mooi, dat de ene natuur de andere overleeft. De natuur lijkt dat wel goed te regelen.
Hij was niet zo’n stevige jongen, maar hij wel op sommige tijden een stevige persoonlijkheid. Maar in vergelijking met de boom van de buren was hij een zwakke boom. Hij voelde zich een treurwilg. Of meer een tak van die boom, eenzaam slingerde hij heen en weer. Niet wetende welke kant hij op zou willen waaien. Hij liet het maar begaan, liet de ziekte in hem maar gaan en had zichzelf amper in de hand.
Hij had goede tijden gekend, toen veegde hij iedereen die het niet met hem eens was met lenige handige zinnen compleet van de politieke discussietafel. En wist hij zijn tegenstanders tot op het bot te ergeren en een enorme fanclub in ons dorp achter hem te krijgen. Tijdens de oprichtingsvergadering was er een volle Anton Heyboerzaal en vele hoge prominenten van de partij complimenteerden hem met zijn werk en enthousiasme. De partij zou onder zijn leiding zeker een paar zetels in de gemeenteraad gaan bemachtigen.
Het liep allemaal anders, de vrolijke treurwilg had een terugslag en hij kon het niet meer opbrengen om een boegbeeld te zijn van de club. Hij probeerde van alles, maar hij kon het niet meer. Werk, buitenland en verliefdheid konden hem niet meer weerhouden om te knakken. Voor sommige mensen is leven ondragelijk, niemand kan het begrijpen en het is ook niet uit te leggen. Die anderen kijken je misplaatst aan en lachen elke depressie weg. We leven hier op dit kleine stukje wereld toch op een klein stukje paradijs?
Dat paradijs bestond nooit voor Ami. Hij probeerde het wel en wilde dat het er ook was voor iedereen. Hij zette zich in voor de mensen die het niet zo makkelijk hebben in deze harde wereld en vergat dus om zelf te proberen om gelukkig te worden. Maar, en dat weten alleen de mensen die ook een wilg zijn, dat is lastig als je niet als sterke eikenboom geboren bent. Met je verstand kun je dan wel doen of je die boom bent, je voelt je altijd maar een wilg die soms die ene kant op waait en dan weer de andere kant.
En toen viel hij vrijdagmorgen om, de wilg kon het niet meer opbrengen om er te zijn, de wind in zijn hoofd maakte het leven onmogelijk. Ami Gest is 29 jaar geworden, hij was de grondlegger in Landsmeer van de Socialistische Partij. Hij wist de partij door zijn enthousiasme en kennis tot ongekende hoogte te brengen. Ik wens zijn familie en vrienden enorm veel sterkte.