Een jonge moeder in zwaar weer…
Ruim een jaar lang strijdt onze gaste in haar 36 jarige levensjaar tegen de sluipende ongecontroleerde celdeling in haar lichaam. Veel te jong krijgt ze vorig zomer - na een zware operatie - te horen dat de artsen het niet onder controle kunnen krijgen en ze wordt opgegeven. Ze gaat naar huis en wordt daar verpleegt totdat… De verpleegster van AllerZorg tipt haar op de mogelijkheid er nog een dagje uit te kunnen om geheel verzorgd met haar gezin het water op te gaan. Ze besluit er voor te gaan en het intakeformulier wordt ingevuld, waarna Inge direct aan de slag gaat met het organiseren van de wens.
Het is onstuimig weer en depressie na depressie koerst over Nederland. Als Evert zijn windvoorspeller nog eens raadpleegt, gaat ook de telefoon: “Gaat de vaardag wel door? Is het niet te slecht? Kan ik wel mee?” klinkt het verontrust aan de andere kant van de lijn. Inge stelt Ida gerust en legt haar uit dat we veilig rond Amsterdam blijven varen en niet het open water opgaan als het stormt. Ze is weer gerustgesteld, maar blijft het best een beetje spannend vinden.
Als Evert en Inge vroeg opstaan om het schip klaar te maken voor de wensdag, waait de stront al van de dijk. Snel haalt Evert de luiwagen tussen twee buien door over het dek en haalt verse broodjes, waarna even later de ambulance arriveert op de Amsterdam Marina. Hij staat met vrijwilligsters Alice en Paula klaar om de onfortuinlijke gaste op te halen en snel rijden we haar aan boord terwijl de brancard bijna omver waait. Even later staat ze binnen, waar de kachel brandt en waar haast niets te merken is van het woeste weer buiten. Er is koffie en koek terwijl Evert zijn gebruikelijke welkomstpraatje doet en dan krijgt Ida het even te benauwd. Ze vraagt om frisse lucht en snel zetten we haar voor de zijdeur die op een kier staat. De frisse stormwind blaast in haar gezicht en even later gaan de ogen weer open en dan gaan ook de trossen los.
Het kost enige moeite om de windgevoelige Meander V vrij te varen van lagerwal, maar dan krijgt Evert haar toch op open water. We scharrelen over het IJ, dat hier zelfs knobbelig is en varen door Amsterdam. We schutten in de Oranjesluizen en knobbelen over het buiten IJ. Op het Markermeer staan vervelende golven en daar heeft Ida het niet zo op. “Zullen we teruggaan en lekker over het Noordzeekanaal varen, waarbij we al varend even lunchen?” stelt Evert voor.
Ida gaat er graag op in en even later scharrelen we in de beschutting van Amsterdam al ‘haven hoppend’ richting Zaandam. Als we daar de achterliggende haventjes binnenvaren wordt het water ook rustig en dan vraagt Ida of ze even ‘verzorgd’ kan worden. We meren aan langs een ponton en de verpleegster doet met hulp van Ida’s echtgenoot Leo in alle rust haar werk. Daar knapt onze gaste flink van op!
We gaan weer los en dan vraagt Evert plotseling of Ida haar zoon Demian het roer over wil nemen. Dat laat hij zich geen twee maal zeggen en even later stuurt hij de Meander V ondanks de stormwind als een mes over het Noordzeekanaal. De haven komt weer in zicht en Ida is moe, maar kijkt een stuk beter uit haar ogen als bij aankomst. Na het aanmeren zet Evert snel alle foto’s op de USB stick en dan nemen we met een liefdevolle en bemoedigende knuffel afscheid van deze veel te jonge vrouw in zwaar weer…
Vaarwel lieve Ida