Wat ALS…
Wat ALS je nog midden in het leven bent en eigenlijk nog lang niet klaar met de opbouw ervan…
Wat ALS je een jong gezin hebt, kinderen, een baan en dan niets meer kunt…
Wat ALS je in de kracht van het leven al je krachten categorisch verliest…
Wat ALS je wordt verteld dat de ziekte (nog) ongeneeslijk is…
Wat ALS je weet dat de tijdsspanne van de ziekte gemiddeld tussen de 3 maanden en 3 jaren ligt…
Wat ALS je je voorland al weet bij de ziekte ALS en het enige uitzicht is eindig…
Peter is nog maar net 45 jaren jong en onze onfortuinlijke vaargast van vandaag besluit om samen met zijn lief herinneringen te gaan maken! Er wordt een vaarwens ingediend en Inge regelt de dag snel. Peter kan nog lopen, maar het bovenlichaam laat het al afweten. Het is bewolkt boven Monnickendam als Peter en zijn naasten aankomen. Evert staat samen met vrijwilligsters Gerda en Lidia klaar om het gezelschap op te vangen. Ook Marloes is (met toestemming van Peter) vandaag mee, want zij schrijft een artikel over Vaarwens in het Parool.
We gaan aan boord en er is direct gezelligheid alom. Koffie, een kletspraatje van Evert, de camera klikt om herinneringen vast te leggen en Marloes krabbelt gehaast op haar blocnote… We gaan los en kiezen het ruime sop… Evert vertelt en vertelt en hij heeft gewillige oren. Iedereen geniet van de aangereikte informatie en laaft zich aan de dag. Peter zit samen met zijn naasten continue met een glimlach bij Evert op de stuurhutbank en af en toe verschijnt er iets ondeugends in zijn blik, ten teken dat er een snode opmerking in het gesprek wordt gegooid. Zijn humor is hij in elk geval nog niet kwijt…
Volendam… we meren aan en Gerda en Lidia serveren een heerlijke lunch. Er wordt flink gegeten en dat stemt ons goed, want het smaakt! Evert biedt de mogelijkheid aan om nog een keer samen aan een verkleedpartij te doen in Volendams kostuum, maar wederom zijn het de mannen die er wat moeite mee hebben. De dames blijven aandringen en even later zit het hele gezelschap na een hilarische verkleedpartij in een ‘Volendamse huiskamer’ om deze actie te vereeuwigen. Het resultaat is een mooie foto en een heerlijke herinnering!
Er wordt nog een terrasje gepikt en dan gaan we weer varen. Evert vertelt over de vuurtoren en zijn bewoners, over kruiend ijs en natuurkrachten, over de grilligheid van het Markermeer en meer… Als we naar de toren varen zit Thijs met zijn camera in de aanslag om herinneringen voor Peter en zijn naasten te maken en even later klingelt de mailbox van Evert, ten teken dat ze naar hem zijn verzonden! Bij het wegvaren gaat het gas er op en de Meander V doorklieft het water als een mes, met op haar voordek zes genietende gasten die maar amper droog kunnen blijven door het opspattende buiswater.
De turbo’s zijn weer schoon en het gas gaat er af. Weer twee emmers diesel weg, maar het was het waard! Peter gaat aan het roer en door de stuurbekrachtiging van het stuurwiel, kan hij het schip nog net varen. Als een ervaren kapitein zit hij trots aan het roer en vaart onder aanwijzingen van Evert het schip helemaal terug naar Monnickendam. Eenmaal aangemeerd, nemen we afscheid van deze moedige man in zwaar weer. Zijn lief laat een traan en de lading van de dag valt even over ons heen. We knuffelen elkaar gedag en zwaaien het gezelschap uit.
“Zo, we hebben weer herinneringen gemaakt vandaag. Wat ALS je weet dat je ongeneeslijk bent verklaard door de ALS? Het lijkt me.....!” en Evert zwijgt.
Samen beginnen ze het schip op te ruimen met ieder zijn/haar eigen gedachtes...
Sterkte dappere Peter