Uit nood geboren overledenenverzorgster Geer Schokker is van haar vak gaan houden
,,Ik was vroeger verschrikkelijk bang voor de doden”, begint Geer Schokker-Veerman haar verhaal. ,,Op jonge leeftijd kreeg ik verkering met Johan, mijn huidige man. In diezelfde periode overleed mijn oma. Johan en ik gingen naar mijn familie in het bejaardentehuis, waar ze in haar klederdracht opgebaard lag. Met knikkende knieën stond ik bij de kist te kijken, waar we zagen dat haar dasje niet helemaal goed zat. Johan pakte het dasje en knoopte het met een snelle handeling weer recht. Ik riep: ‘wat doe jij nou?!’ Hij reageerde heel kalm. ‘Denk je dat ze zelf in die kist is geklommen?’ Ik wist wel dat Johan iets met begrafenissen deed, maar ik had er nooit echt een helder beeld bij. Dat wilde ik ook helemaal niet. Ik dacht ‘lieve god, dit is nog wat’.” Inmiddels is Geer zelf ook al meer dan twintig jaar actief in de overledenenzorg. De Nieuwjaarsbrand speelde daarbij een grote rol.
,,Johan was zestien toen hij begon met dit werk. Ik werkte destijds bij Spaander achter de bar. Nadat we trouwden, begon Johan samen met Guido Woerlee begrafenisonderneming Nicodemus. Niet veel later kwam de aula in beeld en ik zei tegen Johan dat ik daar wel wilde werken als koffiedame.” Zo gezegd, zo gedaan. ,,Naast de aula bevindt zich de aflegruimte. Johan riep me daar wel eens bij, maar ik zag dat nooit zo zitten. ‘Ik kom wel, maar dan moet je het gezicht even bedekken met een handdoek’, zei ik dan. Ik vond het echt angstwekkend. Het wachten was natuurlijk op het moment dat er een keer personeelstekort was. Ik zag dat ze in de problemen kwamen en bood mezelf dus maar aan. Ik weet nog hoe het eerste moment was. We zouden iemand uit de koeling van het ziekenhuis in Purmerend moeten halen. Onderweg in de auto dacht ik ‘waar ben ik aan begonnen?’ Maar op dat moment kan je niet meer terug.”
Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO door Kevin Mooijer.