De ultieme beloning voor een gekke keeper

Het zweet gutste overal toen hij de Ziggo- en NOS-verslaggevers te woord stond. Niet zo gek, want Gerrie Eijlers danste even daarvoor op de vloer van het Almeerse vrolijk mee met de veel jongere collega-internationals op de beat van ‘Naar links, naar rechts’. De jonge spelers keken hem in de ogen aan, gunden het Eijlers zichtbaar nóg meer dan zichzelf. Voor de 39-jarige dorpsgenoot was het immers de állerlaatste kans op een groot toernooi. En Nederland had nooit eerder een EK gehaald, alleen het – minder prestigieuze – WK van 1961. Eijlers, die in 2001 bij de Nieuwjaarsbrand één van de slachtoffers was en in 2004 – vlak voordat zijn vrienden met Kras/Volendam Nederlands kampioen werden – in navolging van Marco Beers op jonge leeftijd naar Duitsland verkaste om daar voor een profbestaan te knokken, krijgt de ultieme beloning en keept in januari op het EK van Oostenrijk, Zweden en Noorwegen.

Op zijn beurt wees Eijlers na afloop van de spannende ontknoping – Nederland plaatste zich als één van de vier beste nummers drie uit de acht poules – naar ‘die jonge gasten’, die ,,op nóg jongere leeftijd alles in Nederland hebben achtergelaten om in landen als Duitsland, Frankrijk, Denemarken en Polen te gaan handballen. Stapelgek. Ik was vroeger ook een beetje gek.” Eijlers trok begin twintig naar Solingen en verdiende daar zijn eerste contractje, om uiteindelijk uit te groeien tot één van de beste keepers van de Duitse Bundesliga, de sterkste competitie ter wereld.

Ook zijn vrouw Marleen (en kinderen) brachten de offers om in diverse Duitse steden het handbalavontuur van Eijlers mogelijk te maken. Na veertien seizoenen keerde hij terug naar Volendam, om daar bij de plaatselijke club door te gaan. Voor dat hogere doel: deelname aan het EK, dat voor mogelijk werd gehouden omdat er meerdere landen zouden worden toegelaten.

Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO door Eddy Veerman.