Matroos aan boord
Sportief en hardwerkend met een eigen bedrijf, iedere morgen zwemmen in zee, dan hardlopend naar huis, tijdig besluiten te stoppen met werken, dan van het najaar van het leven genieten, totdat je merkt dat er dingetjes gaan uitvallen, je dikke teen blijft in het zand steken, er verschijnen steeds meer van dit soort eigenaardigheidjes, je gaat maar eens naar de dokter! Dan blijkt dat je bent getroffen door de zeer agressieve, onbehandelbare, dodelijk spierziekte ALS… Ron gaat hard achteruit en komt op de revalidatie van het ziekenhuis in contact met de maatschappelijk werkster. Ze weet Ron zijn onzekere voorland en oppert dat hij nog een keer gaat varen. Hij krijgt een folder mee en er wordt een intakeformulier ingevuld, waarna Inge aan de slag gaat.
Het waait hard, maar de zon schijnt en de temperatuur is goed. Hij zit alleen in de verkeerde hoek, want als hij uit het noordwesten komt, is het slingeren aan lagerwal en we kunnen niet naar de - zo populaire - vuurtoren. Onze vriend Thijs is vandaag jarig en we zouden hem graag een bezoekje brengen, maar dat gaat nu vanwege de windrichting niet lukken. Enfin… er is genoeg te bevaren, dus wijzigen we de plannen.
Vrijwilligers Paula en Sido staan klaar en de koffiepot pruttelt als het gezelschap op de haven aankomt. Iedereen is in goede moed en even later helpen we Ron de stuurhut in. Na een ware tour de force, zit hij comfortabel bij Evert op de bank in de stuurhut, geflankeerd door zijn lieve echtgenote Annemarie en vier vrienden. Evert geeft uitleg over schip en historie en hij heeft een gewillig oor. “Ron was ook matroos bij Wagenborg!” lacht Annemarie. “Ja, maar na een week roest bikken op een coaster had ik het wel gezien hoor, en ik werd ook nog zeeziek!” lacht Ron.
We gaan varen en genieten van alles wat ons ten deel valt. We gaan na de lunch Volendam in en maken een foto met het gezelschap in klederdracht, we scharrelen de Gouwzee af en slingeren met een (nog steeds) stevige noordenwind naar de vuurtoren. Thijs is jarig, Thijs maakt foto’s, Thijs stuurt ze via de mail… wat een topper! “Gefeliciteerd Thijs”, roepen de gasten vanaf het voordek!
We beginnen de terugreis en verzamelen foto’s van de dag. Er zijn heel wat herinneringen geschoten en Ron heeft er thuis een flinke klus aan om alles uit te zoeken. Na een flinke krachtsinspanning helpen we de onfortuinlijke sportieve ondernemer weer in de rolstoel en brengen hem naar de auto. “ALS patiënten mogen een keer per jaar mee Ron!” fluistert Evert hem toe als we aanstalten maken om hem in de auto te zetten. “Indien nodig halen we je met de ambulance!”
Ron huilt zachtjes en hij zou niets liever willen, maar de ziekte sluipt voort. Alles is onzeker, alles is onbestendig, alles is onvoorspelbaar… “Ik ga er in elk geval wel voor!” zegt hij geëmotioneerd, maar vastberaden…
Sterkte dappere Ron
Met dank aan alle sponsoren die deze dag gratis mogelijk maakten. Wilt u ook meehelpen Vaarwensen mogelijk te maken? Hier kunt u doneren en hier vindt u ook meer inforamtie over de stichting Vaarwens en het aanvragen van een Vaarwens.