Lisa van Baarsen kijkt uit naar nieuw gymsportcentrum

,,Het heeft 87 jaar moeten duren”, lacht Lisa van Baarsen, als de constatering voorbijkomt dat zij - de opvolgster van Alfred Schilder – de eerste vrouwelijke voorzitter van turn- en gymvereniging St. Mauritius is. Een glimlach in een voor haar emotioneel beladen week. Exact tien jaar geleden kreeg zij tijdens Volendammer Dag, vlak na de jaarlijkse demonstratie van Mauritius, het telefoontje dat haar broer Marcel tijdens die nacht was geschept door een auto. En daarbij overleed. ,,Elk jaar, zo vlak na die demo, denk ik aan dat belletje”, zegt de 38-jarige onderzoeker, die Mauritius van verschillende kanten heeft beleefd. Opgegroeid in de zaal als turnster was zij naderhand trainster, vrijwilligster, sinds 2006 bestuurslid en nu als voorzitter én ouder van een gymmend kind.

De moeder van twee zeer actieve jongens van 4 en 6 jaar, allebei van de Nieuwe School in Edam, is een geboren en getogen Volendamse. Ze groeide op in een gezin met drie kinderen. ,,Mijn broer was altijd een zorgenkind. We hadden geen optimale band, maar juist in die periode voor het ongeluk kregen we beter contact.” ,,Hij had ADHD. Op school werd hij gezien als een druk en lastig kind en in die tijd ontbrak een goede begeleiding. Bovendien zocht hij de uitersten van het uitgaansleven op. Nu dat gemeentelijke LEF-programma er is, vinden wij dat erg belangrijk en willen we onze LEF-initiatieven in de nieuwe hal zeker uitbreiden. Alternatieve vrijetijdsbesteding bieden, aan bewustwording doen en ervaring delen is belangrijk. Je moet kijken of je op een andere manier hulp kan bieden, kijken naar de laag die eronder zit, het waarom. Dat is wel moeilijk in een gemeente als de onze, die altijd prestatiegericht is.”

,,Het was een zeer heftige periode. Maar veel tijd om te rouwen was er niet, want mijn moeder vertoonde signalen van Alzheimer. Dus ging ik over van de ene naar de andere zorg. Zij overleed twee jaar geleden. De meest lastige fase was de ontkenningsfase, doen alsof er niks aan de hand was. Dat je dingen van haar af moet pakken. De auto ergens anders zetten, zodat ze niet meer kon instappen. Het is een hele nare ziekte voor de mens en haar of zijn omgeving.”

Klik hier voor het hele artikel op de site van de NIVO door Eddy Veerman.