De verbouwing van Spuistraat 2 in Edam

Na jaren van leegstand wordt het pand op de hoek van de Spuistraat grondig gerenoveerd. Dat gebeurt naar eer en geweten, zo vertelt Joris Bak die afgezien van technische hulp van zijn vader die als architect veel voor hem tekent, het meeste eigenlijk zelf doet. Inmiddels is de verbouwing twee en half jaar onderweg en zal zeker nog een jaar duren.

Feitelijk bestaat het huis uit twee woningen, een koopmanswoning aan de Spuistraat en een pakhuis aan de Nieuwehaven. Toen Joris het pand kocht, is hij in het kleine appartementje aan de achterkant gaan wonen en begonnen met de grote renovatie. “We zijn zeker vijf keer langsgekomen voor de verkoop,” vertelt Joris. “We hadden overal gekeken om alle gebreken aan het licht te krijgen. We wisten wat er moest gebeuren, maar gaandeweg kwam daar nog meer bij. Eigenlijk gewoon alles.” Joris krijgt veel hulp van zijn vader Dick: “met advies, helpen bij vergunningen, de begeleiding met aannemers en natuurlijk tekenen.” Verder doet hij zoveel mogelijk zelf.

Schimmel

Het plan van aanpak was snel helder. “Alles strippen en terug naar het oorspronkelijke gebouw. Van daaruit zouden we kijken wat er gehandhaafd kon blijven en wat we opnieuw moesten opbouwen.” De binnenmuren zijn eruit gehaald. “Alles was gemaakt van betonblokjes, zonder isolatie en veel te dicht op de buitenmuur. De plafonds en de muren zaten gewoon laag, op laag, op laag weg getimmerd. Ik denk dat er wel 20 containers rommel uit zijn gekomen. Alles zat opgesloten, omdat het huis niet kon ademen is veel gaan schimmelen. Er is veel beschadigd aan het casco in de afgelopen jaren. Het was gangbaar om van alles zonder vergunning te doen blijkbaar. Er zijn gaten in de oorspronkelijke balken gezaagd en dingen weggehakt. Volgens mij zijn we nu een stuk beter bezig onze monumentale binnenstad te conserveren.”

Rijksmonument

Het casco is nu op orde. De spijlen in de woonkamer zijn vernieuwd of gerestaureerd en voorzien van nieuwe korbelen. “Daar maak je de constructie stijf mee. Ze hebben niet alleen een decoratieve functie, maar worden vooral gebruikt voor de versteviging.” Een van de lopende klussen is de kelderkast, die straks onder de trap naar boven komt. “Daar zijn we de afgelopen tijd druk mee geweest. Het is een Rijksmonument, dan ben je het een beetje verplicht aan het huis om het te handhaven, dat maakt het ook leuk. Hoewel ik betwijfel of het echt origineel is.” Hetzelfde geldt voor een nis in de wand. “Hier zat een soort kitchenette, beetje in de Bauhaus stijl. Ook dat handhaaf ik en daar ga ik een mooie kast van maken, in dat opzicht is er niets veranderd aan het pand.”

Lekkage

Het dak is vernieuwd. “Op sommige plekken keek je gewoon zo naar buiten, allemaal van schrootjes, dat was een van de mankementen die we meteen konden zien. Samen met een aannemer hebben we in drie delen het dak vernieuwd met gerenoveerde spanten en isolatie. Dat was meteen het meest stressvol. We waren nog niet begonnen of het weer sloeg enorm om, met storm en regen. Ik liep midden in de nacht met een zaklamp rond, kijken waar het lekt en weer een emmertje neerzetten terwijl het zeil op dak oorverdovend aan het klapperen was. Dan zie je op het weerbericht dat er nog meer regen komt! Ik kon alleen nog maar denken: maak het dicht! Achteraf was het relatief snel gedaan, puur omdat het zoveel stress opleverde.“

Rotklus

“Ik vind het meeste heel leuk om te doen. Er waren ook klussen waar je echt helemaal achterlijk van werd, alles onder de vloer eigenlijk. De woning was van alles afgesloten: geen riool, gas, water of licht. Daarom moest ik op zoek naar het oude riool en opnieuw aansluiten. Ook tussen de panden, om de riolering van de badkamer boven door te trekken naar beneden, dat was een gedoe en gefriemel, gewoon zwaar. Op het laatst liep ik gewoon krom van de pijn in mijn spieren. De badkamer moet nog komen, maar de aansluiting op het riool is alvast klaar, maar je wil niet weten wat ik daarvoor heb moeten doen.”

Verborgen tuintje

“Wat de doorslaggevende actor was om dit huis te kopen? Toch de ruimtes, de speelse verspringingen, het achterhuisje en het verborgen tuintje,” vertelt Joris. “Het mooie uitzicht vanaf de zolder en vanuit de woonkamer: het raam waarmee je in één blik de hele Nieuwehaven kunt bezien, dat is heel charmant. Als kind vond ik dit al een leuk pand, een beetje spookachtig. De vitrage zat altijd dicht en alles was donker, dat maakte het mysterieus. Dat is nu helemaal open gemaakt, in dat opzicht is het echt een ander huis geworden.

Natuurlijk word ik gevraagd naar de planning: wanneer is het af? Dat weet ik niet. Ik kan natuurlijk de deur achter me dicht trekken en de dag erna verder gaan. Langzaam ga ik richting de 50, dan moet het wel echt af zijn. Eigenlijk wat eerder. Het eerste wat ik dan ga doen, is drie jaar naar bed.”