Mama’s laatste wens: 'Wind, water en wat zon; een groter genot bestaat er niet voor een zeiler'

“Mam, wat zou je doen als alles kon?” We lagen gezellig samen te kletsen toen ik deze vraag stelde. “Zeilen”, antwoordde mam vol vastberadenheid. “Maar ik kan niet meer al dat zeilwerk doen en dat zit niet meer lekker, dus dat gaat niet meer helaas.” Een wens die onmogelijk leek te zijn werd anderhalve week later verwezenlijkt. Mijn tante, Marij, had eens even gezocht en kwam toen Stichting Vaarwens tegen. Nog geen 24 uur later hadden we het uitstapje gepland. Zaterdag 23 mei zouden we met z’n allen naar Amsterdam gaan om mama’s laatste wens in vervulling te laten gaan.

Helemaal uit Rotterdam waren de verpleegkundigen Rob en Jan van Ambulance Wens naar Limburg gereden, om ons in de ochtend op te halen. Vriendelijke mensen die erg behulpzaam waren. Mede dankzij hun begeleiding en gezelschap was de rit en het varen erg prettig voor mam. Bij aankomst werden we vriendelijk ontvangen door Foeke en Joke van Stichting Vaarwens, maar ook door onze vrienden. Iedereen was speciaal voor deze gelegenheid naar Amsterdam Marina gekomen om ons uit te zwaaien en ons een goede dag te wensen; wat een lief gebaar!

Toen het gezelschap op de kade uit het zicht verdween, voeren wij verder op het IJ. Dankzij de goede organisatie was het voor ons een zorgeloze dag. Samen zaten we op de achterkant van de boot; aan het genieten van dit bijzondere moment. Ik sloot mijn ogen en voelde de wind door mijn haren, de zon en kleine waterdruppeltjes op mijn gezicht; dat is pas echt genieten voor een zeiler.

Met mijn hand in de van mam werd ik overspoeld met geluk. Wat een verrassing was dat voor mam. Wat eerst niet voor mogelijk werd geacht, was ineens werkelijkheid geworden dankzij de samenwerking tussen Stichting Vaarwens en Ambulance Wens Rotterdam. Ondanks de beperkte mogelijkheden hebben zij ons een dag gegeven om nooit te vergeten.

Emma Nabuurs